Haïti op de Olympische Spelen

Haïti is een van de armste en politiek instabielste landen ter wereld, hoewel het in al 1804, als een van de eerste koloniën in Amerika, onafhankelijk werd. In de jaren '20 van de vorige eeuw haalde Haïti zowaar successen op de Spelen.

De eerste Olympiërs uit Haïti kwamen in 1900 naar Parijs om deel te nemen in het schermen: André Corvington en Léon Thiércelin. Ze wonnen geen prijzen, maar bij de tweede deelname was het wel raak. De Spelen van 1924 waren wederom in Parijs, en het Haïtiaanse team in voor het schieten met vrij geweer pakte een bronzen plak. De grootste hindernis hadden ze echter thuis al overwonnen. De vijf schutters waren allen lid van de politie in Haïti, en hadden sportschieten geleerd van Amerikaanse mariniers. Die hadden tijdens de Eerste Wereldoorlog het eiland bezet als maatregel tegen de groeiende Duitse invloed daar. Ze richtten een gewapende politiemacht op, en leerden de agenten schieten. Toen ze hoorden dat er Olympische Spelen waren besloten ze daar heen te gaan, ondanks gebrek aan ervaring, materiaal en geld. Met behulp van de Amerikanen en de gehele politiemacht werd dat gemis opgelost. Alle agenten stonden gedurende enkele maanden 5% van hun salaris af zodat hun vijf topschutters naar Parijs konden. De Amerikaanse mariniers leverden wapens en trainden de schutters. In Frankrijk gekomen ging het ongekend goed; lange tijd lag Haïti tweede, maar zag in de laatste serie schoten Frankrijk langszij komen. Bij de barrage dolven de Haïtianen het onderspit, maar ze konden vol trots terug naar huis met het brons.

In Parijs was ook ene Silvio Cator lid van de Haïtiaanse ploeg, en eindige op onbeduidende plaatsen bij het hoog- en verspringen. Vier jaar later was dat anders: in Amsterdam pakte hij het zilver bij het verspringen. Anderhalve maand later gaf hij zichzelf definitief een plaats in de (sport)geschiedenisboeken, door met 7.93 een wereldrecord te springen in Parijs. Voor de Britten en Amerikanen was dat een opmerkelijke afstand, want hij was de eerste die de grens van 26 voet doorbrak. Mogelijk doorbrak hij ook als eerste persoon een metrische grens: er zijn aanwijzingen dat hij, weliswaar met te veel rugwind, in Port-au-Prince naar 8.04 meter vloog. Cator, die ook voor het nationale voetbalteam uitkwam, blijft Haïti's beste sporter uit de geschiedenis.

Lange tijd werd er weinig van Haïti vernomen op de Spelen, en tijdens het bewind van "Papa Doc" (François Duvalier) bleef het land weg van het olympische podium. Met het aantreden van zijn zoon Jean-Claude ("Baby Doc") veranderde dat, maar dat viel nauwelijks een verrijking te noemen. Duvalier stuurde diverse vrienden naar de Spelen, die er meestal weinig van bakten. De Haïtiaanse deelnemers aan de atletiekwedstrijden van 1972 en 1976 eindigden allemaal op de laatste plaats. De ergste vertoning was die van 10 km-loper Olmeus Charles, die in 1976 ruim 42 minuten nodig had voor zijn wedstrijd - de langzaamste tijd ooit geklokt op de Olympische Spelen. De organisatie slaakte een zucht van verlichting toen hij zich terugtrok voor de marathon.

Ook ogenschijnlijk goede resultaten, zoals een kwartfinaleplek bij het boksen van Yves Jeudy (1976), bleken toeval: Jeudy had zijn eerste partij op walkover gewonnen, en had een bye in de tweede ronde.

Pas in 2000 viel er weer een klein Haïtiaans succesje te vieren. Dat werd behaald door hordenloper Dudley Dorival, die in Sydney 7e werd op de 110 meter. Een jaar later haalde hij zelfs brons op het WK in Edmonton. Maar hoewel Dorivals ouders uit Haïti komen, werd hij zelf geboren in de VS. Hij kreeg pas kort voor de Spelen een paspoort voor het Caraïbische eiland. Overigens is hij niet uniek daarin: meer dan de helft van het Haïtiaanse team in Athene werd buiten dat land geboren.

Nog 191 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Schietsport

permalink | plaats reactie |

Reacties