Zoeken

De initiatiefnemer van de eerste Tour voor vrouwen in 1955 was journalist en wedstrijdorganisator Jean Leulliot. Hij organiseerde in de jaren vijftig onder meer al Parijs - Nice. Deze Leulliot was toch al een man van ideeën. Ook de weinig succesvolle Ronde van Europa voor mannen die in die tijd een paar keer werd verreden kwam uit zijn koker.

In 1981 wilde hij Parijs - Nice omtoveren tot een soort ‘Ronde van de Wereld’, door in Franse overzeese gebiedsdelen te gaan koersen zoals Martinique en Gouadeloupe, met de finish gewoon op de Promenade des Anglais in Nice. Zoiets als de Ronde van Nederland die even een uitstapje maakt naar de Antillen. Dit idee was praktisch onuitvoerbaar en werd uiteindelijk dan ook afgeblazen.

Eerste Tour de France

De eerste Tour de France voor vrouwen telde zes etappes in het noordwesten van Frankrijk, waarvan de langste 82 kilometer was. Natuurlijk was er weer de nodige scepsis. De Engelse Millie Robinson, die in het dagelijks leven op een bestelwagen zat, werd de winnares. De deelnemerslijst vermeldt behalve veel Franse dames ook de Nederlandse A. van der Peet, met de toevoeging n.p. 1er etappe. ‘Non partie’, dus waarschijnlijk is zij niet van start gegaan.

Het initiatief van Leulliot was voorlopig eenmalig. In 1984 deed Tourbaas Félix Lévitan goed werk voor het vrouwenwielrennen, door een Tour voor vrouwen te organiseren die grotendeels het parkoers van de mannen volgde. Dit betekende veel aandacht van de media. De winnaressen van het geel en het groen, de Amerikaanse Marianne Martin en de Nederlandse Mieke Havik, stonden in Parijs met de mannen op het podium.

Olympische spelen

De beste vrouwen stonden vanwege de concurrentie van de Olympische spelen niet allemaal aan het vertrek. In Los Angeles streden de dames voor het eerst voor de Olympische medailles. Maar toch was de vrouwentour een behoorlijk succes. Deze kreeg dan ook een vervolg in 1985. De tweede editie werd gewonnen door de Italiaanse veterane Maria Canins, toen zeg maar de vrouwelijke variant van Joop Zoetemelk.

Een grote mevrouw uit de geschiedenis van het vrouwenfietsen was de Belgische Yvonne Reynders, die tussen 1959 en 1966 zeven wereldtitels veroverde, vier op de weg en drie op de baan. Ze werd zelfs op doping betrapt, maar in 2002 beweerde ze tegenover Het Nieuwsblad stellig dat ze geflikt was, door jaloerse Nederlanders nog wel. “De vrouwen kregen van die nepprijzen. Ik kan niet tellen hoeveel koffieserviezen, tafelkleden en tapijten ik bijeen heb gefietst. Nee, voor het geld moesten wij het niet doen. Daarom zeg ik altijd: voor een tafelkleed drogeer je je toch niet!”

Jeannie Longo

De grootste erelijst uit het vrouwenwielrennen staat volgens naslagwerk Velo Gotha op naam van Jeannie Longo, al zullen ze daar in Boekel misschien anders over denken. Inderdaad doen de prestaties van Leontien van Moorsel nauwelijks onder voor die van de Française. Zeker in Nederland heeft de Brabantse veel betekend voor de professionalisering van de sport. Een andere Nederlandse kampioene was natuurlijk Keetie Hage, maar zij had de pech dat er nog geen Tour was of Olympische Spelen om op uit te blinken.

Het feit dat Jeannie Longo op haar negenenveertigste nog altijd koerst en zelfs mee kan met de besten, voedt de discussie over het niveau van het vrouwenfietsen. Toch is er op dit moment internationaal een brede groep toprensters. De vroegere kritiek dat de sport niet interessant was wegens te grote niveauverschillen gaat niet meer op. Ondanks dat valt het niet altijd mee met de aandacht die de media aan het vrouwenwielrennen besteden, al moet gezegd worden dat wielerbladen als Wieler Revue en Wieler Magazine het goede voorbeeld geven.

Maar van de Ronde van Vlaanderen voor vrouwen, die voorafgaande aan de mannenronde wordt verreden, is op de televisie nauwelijks iets te zien. Zelfs de finish werd de afgelopen jaren voor zover mij bekend niet rechtstreeks in beeld gebracht. Gezien het uitstekende niveau van het huidige vrouwenwielrennen is dat een kleine schande.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |