Brits Olympisch Comité maakt zich belachelijk

In Groot-Brittannië is de nodige deining ontstaan na een verbod voor Britse Olympiërs om zich maatschappelijk uit te spreken over China. Al in augustus 2007 werd dit verbod opgelegd, maar pas na de herbevestiging hiervan dit weekend brak de pleuris los rond het Britse Olympisch Comité.

Al in augustus was Simon Clegg van het Britse Olympisch Comité duidelijk wat wél en wat niet mocht. In een contract met de sporters van maar liefst 32 pagina’s dik werd expliciet verboden om ook maar iets over China te zeggen als het niet over sport ging. Nogal dubbel, want het IOC zelf zegt hierover dat het atleten verboden is om tijdens de Spelen aan politieke, religieuze of raciale propaganda te doen. Dan hoeft Clegg dat dus niet opnieuw te doen.

Maar dat deed hij dus wel, zowel in augustus als afgelopen weekend. Heel vreemd is nu opeens de discussie losgebarsten, die ook een half jaar geleden gevoerd had kunnen worden. Politieke partijen en maatschappelijk organisaties vallen nu opeens over het BOC heen, waardoor het in de problemen zit.

Zondagavond bleek daarom dat we het allemaal helemaal verkeerd hadden begrepen en dat de Britse sporters toch vrijheid van meningsuiting hebben alsof het gewone mensen zijn.

Blijft toch de vraag waarom de Britten dit niet meteen in augustus 2007 hebben afgehandeld, zoals ook in Australië gebeurde. Ook daar werd een jaar voor de openingsceremonie een verbod afgekondigd voor de sporters om zich met China te bemoeien, wat binnen een weekend ongedaan werd gemaakt na een storm van protest.

Nou ja, beter laat dan nooit. In ieder geval toont het aan dat het zin heeft om niet alles te slikken wat Olympische Comités beslissen vanuit hun maatschappelijke isolement. Goed nieuws voor Erik van Muiswinkel, dus.

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |

Reacties