Zoeken

Glenn Hoddle staat op van de bank. Op het tapijt van de Polo Bar in het Royal Berkshire hotel in Ascot bereidt hij zich voor om met zijn lange benen nog een keer een pass te geven. ‘Ik realiseerde me pas later in mijn leven dat ik me eerst een beeld vormde van de pass die ik ging geven’, vertelt de beste passer uit het Engelse voetbal.

Binnen enkele seconden is Hoddle in gedachten terug in 1981, op het veld van Tottenham in noord-Londen. ‘Als ik Tony Galvin op links zag, en de vleugelverdediger’ – Hoddle zet ze allebei ergens in de lucht neer midden in de bar – ‘dan kon ik het plaatje zien. Als ik mijn hoofd dan buig om de bal te raken kan ik, en dat kan ik tot de dag van vandaag, zien waar de bal naar toe moet en dan heb ik Tony voor ogen. Ik weet precies waar hij staat, en daar is de tunnel aan die kant.’ Hoddle lacht opgewonden. ‘Ik weet precies waar ik ben. Ik kan het zien! Dat was mijn echte talent, dat ik het plaatje zo voor me kon zien.’

Gehandicapten

Hoddle is een verrassing. Net als alle bondscoaches van Engeland (de nieuwste drager van het ambt, Fabio Capello, staat dit nog te wachten) is Hoddle door de roddelpers tot een parodie van zichzelf gemaakt. Hij is gereduceerd tot een paar frasen: een born-again christen zonder gevoel voor humor die deze week precies negen jaar geleden werd ontslagen omdat hij zou hebben gezegd dat gehandicapten zo waren omdat ze in een vorig leven hadden gezondigd. Hoddle ontkent dat hij dat ooit heeft gezegd. Maar hoe dan ook, hij werd door het Engelse voetbal gestuurd op iets dat neerkwam op eeuwig verlof. De grote clubs raakten hem met geen vinger meer aan.

Nu is hij vijftig; hij zou op de top van zijn carrière als manager moeten zijn en wil nog wel het een en ander kwijt. In Ascot praat hij openlijk over zijn jaren met het Engelse team; hij zegt zelf dat dat voor het eerst is. Ondanks dat begint hij aan een nieuwe carrière: hij richt een voetbalacademie op voor jonge spelers die zijn afgewezen door hun clubs.

‘Ik heb altijd veel nagedacht over het spel’, zegt hij. Als schooljongen bestudeerde hij bij Tottenham de grote spits Jimmy Greaves, die in een overvolle sportzaal speelde. ‘Hij keek altijd over zijn schouder, voor de bal ook maar in zijn buurt kwam. Dat was verbazend. En als de bal dan kwam, had hij meteen het plaatje in zijn hoofd, waar het doel was en waar de verdedigers waren. En dan deed ‘ie ‘Tjoeoem’: hij draaide zich om en schoot hem in het net voor je wist wat er gebeurde. Oké, dank aan hem, ik heb het afgekeken.’

Hoddle was als een Franse spelbepaler die per ongeluk in een Londense buitenwijk was geboren. Hij kwam 53 keer uit voor Engeland; één keer daarvan mocht hij maar spelbepaler zijn, klaagt hij. Het Engelse voetbal vertrouwde originele spelers niet in die tijd.

Hij werd manager en toen hij 38 was bondscoach van Engeland. Het leek erop alsof hij de perfecte carrière zou krijgen. Hij beschrijft het moment waar hij als bondscoach met de meeste trots aan terugdenkt: de 0-0 van Engeland tegen Italië in 1997, en het lijkt alsof hij dat moment weer voor zich ziet op het tv-scherm in de Polo Bar. Hij vertelt over de Italiaanse kopbal in de laatste minuten die richting het Engelse doel zeilde en hij weet zelfs nog precies uit welke hoek hij de bal zag gaan. ‘Dat was de enige keer in het voetbal dat ik mijn hart echt een slag over voelde slaan.’

Grootse prestatie

De bal ging naast en Engeland deed mee aan het WK van ’98, waar Engeland van Argentinië verloor omdat David Beckham van het veld gestuurd werd. Een slechte herinnering? ‘Nou, waarom? Het was een grootse prestatie. Om met tien man verder te moeten spelen en we hebben het nog bijna gered. We hadden het moeten redden, als de scheidsrechter zijn werk had gedaan.’ En Hoddle beleeft opnieuw het afgekeurde doelpunt van Sol Campbell tot in detail, maar wel lachend. ‘Dat zijn toch fantastische avonden. Later weet je niet meer hoeveel geld je hebt verdiend. Maar zulke dingen weet je nog wel.’

‘Ik vraag me altijd af, wat er gebeurd zou zijn als we ze verslagen hadden. Misschien hadden we er zoveel energie van gekregen dat we de finale hadden gehaald. Ik weet het niet. Dat is altijd frustrerend gebleven.’ Voor Hoddle is dat toernooi nooit geëindigd.

Had hij maar een sportpsycholoog ingehuurd, zegt hij, dan had Engeland Argentinië misschien verslagen bij dat fatale penalty’s nemen. ‘Negen van de tien keer zit het missen van een penalty in het moment nadat je vanaf de middenlijn bent komen aanlopen en voordat je de bal neerlegt. Het is psychisch.’

Belachelijk

Heeft hij een trauma opgelopen door zijn ontslag? ‘Mijn voornaamste emotie is pure frustratie. Mijn staat van dienst is toch de beste in het internationale voetbal.’ De beste? ‘Nou goed, een van de beste van de Engelse bondscoaches. En de reden dat ik werd ontslagen, had niets met voetbal te maken. Het was belachelijk.’

Hij legt uit dat Engeland de laatste jaren te veel heeft vastgehouden aan de 4-4-2 formatie. Ik suggereer dat het toch frustrerend moet zijn: te denken als een topcoach maar daar niet je werk van kunnen maken. Hoddle grinnikt: ‘Dat dacht ik net zelf ook. Gek hoor, je hebt zeker mijn gedachten gelezen.’

Nu wil hij tieners leren om te visualiseren, een pass à la Hoddle te geven en samen te werken met sportpsychologen. Hij droomde al van de academie toe hij nog een jonge clubmanager was. ‘Ik zag de 18-jarigen die we moesten wegsturen. Ik had er voor het eerst ervaring mee toen ik het nieuws moest brengen aan zes 18-jarige jongens en vier van hen begonnen te huilen daar in het kantoor; toen dacht ik: ‘Nou, dit is niet bepaald leuk.’

Hij heeft ongeveer vijfenhalf miljoen euro van investeerders nodig om de academie in zuid-Spanje te bouwen. Vijftien tot twintig procent van de jongens die hij aanneemt, kunnen voetbalcarrières krijgen, gelooft hij. Als ze clubs vinden kan de academie ‘opleidingsgeld’ ontvangen. Alle studenten leren talen en het trainersvak. Dit heeft Hoddle altijd al willen doen. ‘Als ik eerlijk ben’, zegt hij lachend, ‘had ik verwacht het te doen als ik 65 was.’ Maar bondscoaches krijgen in Engeland geen tweede kans. ’Dat was mijn echte talent, dat ik het plaatje zo voor me kon zien’’De reden waarom ik werd ontslagen, had niets met voetbal te maken’

Voetbal

permalink | plaats reactie |