Het geval Frank Vandenbroucke

Een paar weken geleden keek de gevallen godenzoon Frank Vandenbroucke in een documentaire bij Sporza terug op zijn gloriejaar 1999. Je zou haast vergeten dat VDB nog steeds renner is, bezig aan zo’n beetje zijn zevende comeback. Maar in een wederopstanding zoals die van Freddy Maertens in 1981 geloven alleen nog de allergrootste optimisten van deze wereld.

“Wie voor glorie en verval geboren is ontkomt niet aan de wetmatigheden van zijn voorbeschikking” schreef Rik Vanwalleghem, directeur van het Centrum Ronde van Vlaanderen, in 2002 over Frank Vandenbroucke in de eerste uitgave van De Muur.

Godenzonen

Er reden meer godenkinderen rond in het peloton aan het einde van de twintigste eeuw. Marco Pantani en ‘Chaba’ Jimenez waren tijdgenoten en zielsverwanten van VDB. Zij zijn niet meer onder ons. Vandenbroucke kwam vorig jaar in het nieuws door een mislukte poging tot zelfdoding.

Voor emotioneel kwetsbaren die niet zonder glorie en succes kunnen leven, liggen andere verslavingen op de loer. Vandenbroucke is de weg al kwijt sinds het wonderjaar 1999, toen hij in het shirt van Cofidis op gedenkwaardige wijze Michael Boogerd klopte in Luik - Bastenaken - Luik.

Vandaag is hij een renner met een schitterende toekomst achter zich. In 2003 was er nog een tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen achter Peter van Petegem. Verder waren er vooral dopingperikelen, wanprestaties, huwelijksproblemen, en telkens weer was er de aankondiging van de zoveelste comeback.

Mooie vrouw

Bij Sporza vertelde VDB bijna trots hoe hij in de Ronde van Spanje van 1999 hooghartig de verstandige adviezen van Bernard Sainz negeerde. De renner zou slechts een halve Vuelta rijden als training voor het WK. Maar hij smeet met zijn krachten om het hart van de mooie Sarah Pinacci te veroveren. De vermeende Franse wonderdokter Sainz stond de renner bij in zowel goede als slechte tijden, maar bracht hem ook meerdere malen in de problemen. Sainz ontfermt zich nog altijd over Vandenbroucke.

Trainingsmaat Nico Mattan onthulde bij Sporza dat in de periode tussen de Vuelta en het WK in Verona, waarvoor Vandenbroucke de topfavoriet was, VDB niet mee wilde gaan trainen omdat hij volgens eigen zeggen ‘toch de beste was’. Het is dat Vandenbroucke in dat WK op zijn pols viel, anders had hij die dag waarschijnlijk nog écht gewonnen ook. Maar in dat geval was de vloek van de regenboogtrui met zekerheid over hem neergedaald. Een wereldtitel zou alleen zijn palmares veranderd hebben, niet de geschiedenis.

Vandenbroucke reed werkelijk formidabel in de Vuelta van 1999 en beloofde zijn geliefde Sarah twee ritzeges. Hij slaagde met glans voor de proef. Op de slotdag was er nog een zinloze ontsnappingspoging. ‘Kijk eens Sarah, hier ben ik!’. Puur machtsvertoon om een gebrek aan eigenwaarde te camoufleren.

Ondergang

Terwijl de opgewonden Belgische verslaggevers superlatieven de huiskamers in slingerden, was het godenkind op hetzelfde moment druk bezig zijn eigen ondergang in te luiden. VDB’s wielercarrière hield in feite op toen hij pas vierentwintig jaar oud was.

Het jaar voordien was Yvan van Mol nog zijn ploegdokter bij Mapei. Die vergeleek de jonge Vandenbroucke in die tijd met een Alfa Romeo die een Mercedes zou kunnen worden. Inmiddels is er van de renner niet veel meer over dan een roestige Trabant, die alleen van de buitenkant nog blinkt als een opgepoetste Ferrari. En dat is een trieste vaststelling, bij zoveel verloren gegaan talent.

Jimmy Rosenberg

Afgelopen week was er een televisiedocumentaire over de virtuoze gitarist Jimmy Rosenberg. Een godenkind zoals Frank Vandenbroucke, die zijn verbluffende spel niet ten gehore brengt op de grote podia, maar op de rand van zijn bed in de kamer van de afkickkliniek.

Als Jimmy Rosenberg geen geniale gitarist maar een geniale wielrenner was geweest, reed hij nu net als VDB voor het bescheiden Mitsubishi - Jartazi. “Wie voor glorie en verval geboren is ontkomt niet aan de wetmatigheden van zijn voorbeschikking”.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties