Zoeken

De sponsor is de kleine winkelier Gijsbert van der Kolk, een rol van Wim de Bie. Deze is eigenaar van de schoenenzaak Schoenorama. Dit blijkt trouwens geen verzonnen naam, de winkel bestaat zowaar echt. Karel van Loenen (derde in de Ronde van Kortenhoef 1974!) heeft een soort Amsterdams ‘Gerrie Knetemann-accent’ en pakt Van der Kolk in met sterke verhalen over zijn heldendaden in de Tour de France.

Zo verzint Van Loenen dat hij in de Tour voorop reed met de Italiaan Bonafidenti, Jacques Plumeau en de Luxemburger Schtroumpf, het Franse woord voor smurf . Vloog er toch net op dat moment bij de spoorwegovergang een ontspoorde trein door een flatgebouw. Talloze slachtoffers natuurlijk. De koers afgelast, en dat met zesentwintig minuten voorsprong. Anders had hij die dag op zeker gewonnen. Hoe vaker de renner de anekdote vertelt, hoe meer doden er vallen.

Twee thema's

De film gaat duidelijk over twee thema’s. Over de falende sporter die de overal de oorzaak van het falen zoekt behalve bij zichzelf (‘Ze rijen allemaal tegen me’). Van Kooten en De Bie werden in die tijd ‘ziek van het geouwehoer over mislukte wedstrijden’. Een dan is er nog de ijdele zichzelf overschattende zakenman. Van der Kolk spiegelt zich aan het succes van Joop Steenbergen van Kwantum Hallen, destijds sponsor van de ploeg van Jan Raas, maar laat zich het hoofd op hol brengen door alle plotselinge publiciteit. Dat kan natuurlijk nooit goed aflopen.

Sinds enkele jaren is ‘Ik roep nog hee’ verkrijgbaar op dvd. Een aardig extraatje is de versie waarin Kees van Kooten uitgebreid de achtergronden vertelt bij het maken van deze televisiefilm, gedraaid in een paar dagen met een klein budget. Soms is hij misschien net iets te veel de goochelaar die zijn eigen trucs uitlegt. Maar de aardige details overheersen. Vooral op het moment dat fictie en werkelijkheid in elkaar overvloeien, en Kees van Kooten als Karel van Loenen meerijdt tussen de profs in het criterium van Eindhoven.

Wout Wagtmans en Wim van Est

De verklaarde wielerliefhebber Van Kooten, opgegroeid in de jaren vijftig met Wout Wagtmans en Wim van Est, legt uit dat hij flink heeft moeten trainen en afzien om als renner enigszins geloofwaardig over te komen. Op zijn eigen racefiets lukte het hem om één volle ronde van vier en een halve kilometer mee te rijden in een peloton met ervaren profs als Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper en Sean Kelly. Een niet geringe prestatie! Zowel de renners als de speaker speelden het spel prachtig mee, maar er werd dus wél echt gekoerst in Eindhoven. Vanuit het publiek horen we iemand ‘Hup Kootje’ roepen.

De criteriums bloeiden in die tijd als nooit tevoren in Nederland. In de film rijdt Karel van Loenen zogenaamd ook de Lus van Schijndel, de Ster van Waalre en de Ronde van Boxtel. Van Kooten verklapt dat alle wedstrijdbeelden zijn gedraaid in Eindhoven. Dat hadden we als geboren Somerenaar, onder de rook van Eindhoven, natuurlijk zelf al gezien. Maar misschien was het de rest van Nederland ook al opgevallen.

Vermaak

Zowel renners als toeschouwers vermaakten zich zichtbaar kostelijk met de capriolen van de Schoenorama-renner. Zo rijdt de veel te vroeg overleden Bert Oosterbosch breed lachend door het beeld. Bij de start zien we Van Loenen in gesprek met een jonge Theo de Rooy, in het shirt van Panasonic. De Rooy merkte op dat Van Kooten zijn fiets wel eens wat beter had kunnen poetsen. Iets waar hij nota bene een week mee bezig was geweest! Waar Van Kooten in zijn toelichting Adri van Houwelingen meent te herkennen, is het zo te zien Nico Verhoeven.

Na de mislukte tournee in de najaarscriteria, toch het speerpunt van het seizoen voor de bescheiden Schoenorama-ploeg, valt Karel van Loenen in een leeg Olympisch Stadion het Wereldduurrecord aan. Want: ‘Een heldendaad, daar plak je een merknaam op’, aldus sponsor Van der Kolk. De baanfiets met ossenkopstuur en dicht achterwiel, een noviteit in die jaren, werd geleverd door Wim Breukink. Deze was directeur bij Gazelle én de vader van Erik Breukink. Zoon Erik was op dat moment een piepjonge neo-prof bij Skala-Gazelle.

Tot slot nog enkele niet onbelangrijke details uit de wielerhistorie. De Ronde van Eindhoven werd op 22 september 1985 gewonnen door Jean-Paul van Poppel, vóór Leo van Vliet. De Ronde van Kortenhoef, jazeker bestaat die, was in 1974 een prooi voor Eddy Peelman. Deze Belg was een veelwinnaar in kleine kermiskoersen én negenvoudig ritwinnaar in de Ronde van Spanje.