Zoeken

De tienkamp, het koningsnummer van de atletiek, had in 1920 bijna niet op het programma gestaan. De organisatoren in Antwerpen vonden de vijfkamp eigenlijk wel genoeg, maar uiteindelijk werd het nummer toch gehouden. Na de eerste dag ging de Amerikaan Brutus Hamilton aan de leiding. Op de vierde plek lag de Noor Helge Løvland. Hij was wereldrecordhouder, hoewel zijn puntentotaal uit 1919 lager was dan die van Jim Thorpe in 1912. Diens prestatie was echter uit de boeken geschrapt.

De tweede dag liep Løvland in op de koploper, met name door een uitstekende prestatie bij het hordenlopen. Na negen van de tien onderdelen had hij het gat met Hamilton bijna gedicht. In de afsluitende 1500 meter moest hij nog 9 tellen goedmaken, zo hadden de Noorse coaches berekend. In tegenstelling tot tegenwoordig liepen de toppers niet samen in de laatste heat, en Løvland had het geluk dat de Amerikaan eerst moest starten. Die eindigde in 4.57,8, geen geweldige tijd, maar beter dan verwacht. Løvland vertrok dus met 4.48,8 als doel, en slaagde nipt: 4.48,4. Het kleine Noorse contingent op de tribunes barstte in gejuich uit.

Maar dat gejubel verstomde toen de officials de puntentotalen bekend maakten. De Noren hadden namelijk een fout gemaakt in hun berekeningen. De punten voor de tienkamponderdelen werden in twee decimalen berekend, maar de Noren namen die volgens gebruik niet mee in de totalen. De officials wel, en zij telden voor Hamilton dan ook bijna twee punten meer dan voor Løvland. Hamilton was toch kampioen! Maar het gegoochel met getallen was nog niet afgelopen. Bij het opmaken van de stand kwamen de juryleden erachter dat de Noor 30 punten te weinig had gekregen bij het discuswerpen. Met die punten erbij was hij nu toch olympisch kampioen - echt waar.

Terwijl er driftig opgeteld en afgetrokken werd, verlieten de meeste toeschouwers en officials het stadion - de wedstrijden waren immers afgelopen. De Noren wilden hun kampioen eren met een zegeceremonie, het hijsen van de Noorse vlag en het spelen van het volkslied (medailles werden destijds pas aan het eind van de Spelen uitgereikt). Maar er was geen vlag meer beschikbaar, en de band was ook verdwenen. Maar de Noren lieten zich niet kennen: een van de Noorse sporters klom op de balustrade die het stadion omzoomde. Daar hingen kleine vlaggen van alle deelnemende landen, en dus ook Noorwegen. De vlag werd losgemaakt, en naar de mast bij de hoofdtribune gebracht. Zo kreeg Løvland toch nog het eerbetoon dat hij verdiend had.

Nog 161 dagen tot Beijing 2008 (gisteren).

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |