Muziek leidt tot goud

Tegenwoordig lopen veel sporters bij het warmlopen met een iPod of andere MP3-speler rond, om zich te concentreren met hun lievelingsnummer(s). In 1920 waren draagbare muziekapparaten nog een droom, maar dat weerhield snelwandelaar Ugo Frigerio er niet van goud te winnen op zijn favoriete muziek

Als jongeman van 18 maakte de Italiaan veel indruk op de Spelen van Antwerpen. Twee snelwandel-onderdelen stonden op het programma. Zowel de 3 als de 10 km werden destijds op de baan gehouden, terwijl snelwandelen tegenwoordig vooral een weg-sport is. In de voorrondes van de 10 km had Frigerio al de snelste tijd geklokt, en ook in de finale bleek hij veruit de beste. Met zo'n 250 meter voorsprong op de nummer twee, de Amerikaan Pearman, won hij het goud.

Hij was ook van plan op het tweede onderdeel te winnen, en liet niets aan het toeval over. Voor de wedstrijd bracht hij een stapel bladmuziek naar de band in het stadion, met het verzoek die muziek te spelen tijdens de race. De band hield zich braaf aan dit verzoek. Halverwege de race kwam Frigerio echter nog een keer langs: de band speelde de muziek niet in juiste tempo! Met het correcte ritme hervatte de Italiaan de race weer. Onderweg vond hij nog de tijd om roepende toeschouwers te beantwoorden, en zette het publiek aan tot juichen als het stil bleef wanneer hij langskwam. Opnieuw won Frigerio vrij comfortabel, en hij bedankte keurig de juryleden, en genoot van de aandacht van het publiek.

In de vier jaar naar de volgende Spelen bleef Frigerio de beste snelwandelaars ter wereld, maar kon dit nauwelijks tonen, bij gebrek aan Wereld- en Europese Kampioenschappen. In Parijs, 1924, was er nog maar één olympisch snelwandelnummer, de 10 km. Frigerio won dit nummer met speels gemak - voor zover bekend zonder muzikale ondersteuning - maar de wedstrijd was een grote bende. Zoals gebruikelijk bij het snelwandelen waren er diverse diskwalificaties voor "rennen", en dat leverde nogal wat commotie op. In de voorronde was er een Fransman die net als Hilbert van der Duim te vroeg finishte, daarna naar de streep rende, maar niet werd gedeklasseerd. Een Oostenrijker, Kühnel werd in de eerste serie wel gediskwalificeerd, maar protesteerde. De jury gaf toe dat de beslissing onterecht was, en liet hem starten in de tweede serie. Omdat hij al een race achter de rug had werd die verplaatst naar de volgende dag. Kühnel kreeg wederom een diskwalificatie. In de finale kreeg de Brit Goodwin drie waarschuwingen, en had dus de baan moeten verlaten. Maar hij finishte de race gewoon, werd tweede en kreeg de zilveren medaille.

Door al deze commotie stond snelwandelen ter discussie, en het IOC besloot derhalve het onderdeel maar te schrappen voor 1928. Teleurgesteld hing Frigerio zijn loopschoenen aan de wilgen. Maar de snelwandel-lobby slaagde erin het IOC om te praten, en voor 1932 stond er weer een nummer op de agenda. Dit keer was het echter de 50 km snelwandelen op de weg, terwijl Frigerio altijd specialist was geweest in het kortere werk. Maar vol enthousiasme stortte hij zich op zijn nieuwe doel. In Los Angeles was hij nog altijd een van de toppers, maar moest in de Californische hitte een Brit en een Let laten voorgaan. Maar in de laatste race van zijn loopbaan was hij zeer tevreden met brons.

Nog 160 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties