Het geheime lab van AC Milan

Jean Pierre Meerssema is directeur van het Milan Lab, waar voetballers als Clarence Seedorf in het geheim worden behandeld. Zelfs Simon Kuper mag niet weten wat er gebeurt.

De bejaarden van AC Milan drentelen wat rond op een trainingsveld in de heuvels bij het Comomeer. Een grijze man in een blauw pak en een blauwe trenchcoat kijkt met een sigaret in zijn mond toe. Deze roker kan toch niet aan het hoofd staan van het beste medische team in de voetbalwereld? Toch is het zo.

Jean Pierre Meersseman, de Belgische directeur van het Milan Lab, heeft misschien wel het geheim van de eeuwige jeugd ontdekt. Zijn Lab heeft er de hand in gehad dat Milan wereld- en Europees kampioen is geworden. Donderdag zal Milan, in de tweede ronde van de Champions League, de titel verdedigen tegen de jochies van Arsenal.

Maldini

‘Het is zelfs zo’, grinnikt Meersseman terwijl we gaan zitten, ’dat we gisteren een wedstrijd speelden waarbij de gemiddelde leeftijd 33 jaar was. We hebben het oudste team in Europa.’

Hij is vol lof over de eeuwige aanvoerder van Milan, Paolo Maldini. ‘Hij is bijna 40, maar hij liep dat joch dat gisteren tegen hem moest spelen er iedere keer uit; hij was veel sterker. Hij zit dicht tegen perfectie aan.’ Wat is de maximum leeftijd voor een voetballer van topniveau? ‘Ik denk zo rond de 40. Vroeger was het op zijn hoogst 34.’ Weer grinnikt hij zachtjes.

Het Milan Lab begon in 2002. Milan had net 40 miljoen euro uitgegeven aan transfer- en salariskosten om Real Madrids Fernando Redondo te contracteren. Redondo’s lichaam leek in perfecte staat. Toen klapte het in elkaar. Milan nam zich voor om nooit meer 40 miljoen op deze manier weg te gooien. Het Lab werd opgericht om het aantal blessures te verkleinen.

‘Als je de kans op blessures kunt voorspellen’, zegt Meersseman, ‘kun je de spelers stoppen voor ze gewond raken.’ Het Lab ontdekte dat het simpelweg bestuderen van een sprong van een speler met een zekerheid van 70 procent kan voorspellen of hij gewond zal raken. Over iedere speler verzamelden ze miljoenen gegevens op de computer.

Veto

Meersseman pocht: ‘De hoeveelheid spontaan ontstane blessures is met 90 procent teruggebracht, vergeleken met de afgelopen vijf jaar. Dat is toch interessant. We hebben 92 procent minder medicatie nodig dan in de vorige jaren.’ Jammer genoeg kreeg Ronaldo, een paar dagen na ons gesprek, een blessure die hem zijn carrière wel eens kan kosten.

Met spelers die eeuwig door kunnen spelen hoeft Milan bijna nooit iemand te kopen. Maar als dat toch gebeurt, wordt het Lab dan geraadpleegd? ‘Zeker weten,’ zegt Meersseman. ‘De laatste handtekening op het contract, vóór de grote baas tekent, is de mijne. Ik heb ook al heel wat keren nee gezegd en ik kan wel zeggen dat het in al die gevallen’, hij denkt even na, ‘ja, al die gevallen niet goed met de speler is gegaan daarna.’

Om welke redenen spreekt hij een veto uit over een speler? ‘In principe als ze afwijkingen vertonen in hun looppatroon of de manier waarop ze springen. Maar we hebben soms ook spelers gecontracteerd als alle anderen zeiden: ‘Niet doen, hij is aan het eind van zijn krachten. Ik kan wel een naam noemen: Cafu. Dat was vijf jaar geleden. Hij is hier nog steeds. Omdat wij zagen dat zijn probleem opgelost kon worden.’

Nadat ze afgerekend hadden met blessures, richtte het Lab zich op de perfectionering van de spelers van Milan. Iedere speler was anders, dus hadden ze allemaal een ander programma nodig. Clarence Seedorf mocht bijvoorbeeld bepaalde spieren niet meer trainen omdat die al op het gewenste maximum zaten. ‘Ronaldo’, zegt Meersseman, ‘kan situaties zo snel inschatten en ernaar handelen, dat is gewoon verbazend.’ Het Lab gelooft nu eigenlijk dat deze ‘zintuiglijke waarneming’ de belangrijkste kwaliteit in het voetballen is.

Na mijn ontmoeting met Meersseman ging ik langs bij Daniele Tognaccini, de belangrijkste atletiekcoach van Milan, en zelf een lange, slanke superman. Tognaccini vertelde me dat de gemiddelde speler van Milan zo’n tien tot elf kilometer per wedstrijd rende. Wie liep er het meest?

Kaká, Rino Gattuso en Cafu antwoordde Tognaccini. Hij lachte: ‘Nee, Ronaldo niet.’ Maar, voegde hij er aan toe, er is geen samenhang tussen het lopen van kilometers en het winnen van wedstrijden. ‘Er is wel een samenhang tussen de hoeveelheid sprints en het winnen van de wedstrijd.’

Geheim

Sommige spelers zijn eerder moe dan andere. Ronaldo is een sprinter en heeft veel wit spierweefsel. ‘Die spieren worden afgebroken tijdens de wedstrijd,’ zei Tognaccini, dus was Ronaldo aan het eind uitgeput. Maar Massimo Oddo, een werkpaard met meer rood spierweefsel, was nauwelijks moe. Elke man had dan ook een andere vorm van training nodig.

De methodes van het Lab zijn geheim. Vraag Tognaccini om de werking van een bepaald apparaat uit te leggen en hij zegt: ‘Nee’.

Andere clubs, zei Meersseman, ‘grijpen terug op het medische model. Dat is het probleem dus. In de medische wereld richt je je op ziekte. Hier hebben we te maken met extreem gezonde mensen.’

En het Lab is nog maar net begonnen. Nieuwe partner Microsoft is de software van het Lab aan het verbeteren. De Universiteit van Leuven helpt om de training te perfectioneren. ‘Laat ik even een moment nemen om dat beter uit te leggen’, zei Meersseman. ‘Wij proberen een systeem te ontwerpen dat bijvoorbeeld zegt: ‘Nu moet je 100 meter rennen, dan moet je 43 seconden rust nemen en dan weer 80 meter rennen en dan 1 minuut en 2 seconden stoppen en dan weer 61 meter rennen.’ We proberen dit te bereiken met rekenkundige voorspellingen.’

Informatie delen met andere clubs? Vergeet het maar. Als het Lab zijn geheimen zou verkopen aan consumenten over de hele wereld, zouden facelifts en antirimpelcrèmes overbodig worden. Dit zou wel eens de redding van de Italiaanse economie kunnen zijn.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties