De politie is niet de beste vriend van de hardloper

Stakende politieagenten zijn vervelend voor sporters, maar bij de Olympische Spelen van 1900 deed zich een nog vervelender situatie voor met een atleet en een agent.

De Parijse Spelen kenden net als bij de eerste editie van 1896 een marathonloop. Dat was nog niet vanzelfsprekend, want het nummer was nog niet bijzonder wijd verbreid. Maar op aandrang van de Amerikanen - de Boston Marathon was daar inmiddels al een jaarlijks evenement - zetten de Fransen het nummer toch op de agenda.

De renners hadden het niet getroffen: de wedstrijd werd gelopen in vreselijke hitte, met temperaturen tussen de 35 en 39 graden. Ook zonder dwingende televisiecontracten of sponsoren besloot de organisatie de wedstrijd te laten doorgaan, en dat met een start om half drie. De eerste uitvaller kwam al voordat de renners de baan in het Bois de Boulogne hadden verlaten, waar ze vier rondjes moesten lopen voor ze de stad in gingen. De Zweed Johan Nyström haalde de 500 meter niet eens.

Zijn landgenoot Ernst Fast deed het een stuk beter. Fast was de beste Zweedse afstandsloper van die tijd, en had in zijn land een aantal titels op de 5 en 10 km behaald. Vroeg in de wedstrijd kwam hij aan de leiding, en hij kwam als eerste het park uit. Het was hem niet duidelijk of hij nu links- of rechtsaf moest slaan, en het parcours was met de Franse slag gemarkeerd. Fast zag een agent langs de route staan, en schreeuwde "Maillote", want het volgende controlepunt was de Porte Maillot. Hij had echter pech, want de agent - Pierre Vendreau - was pas net overgekomen uit Marseille, en wist ook niet welke kant dat op was.

In de haast om de Zweed te helpen wees de diender de hardloper de verkeerde kant op. Het duurde zeker enkele honderden meters voordat Fast bemerkte dat hij verkeerd liep. Hij keerde om, maar was zijn leiding natuurlijk kwijt. Ondanks deze omweg en de gigantische hitte zou Fast de race wel voltooien, als derde op zo'n 38 minuten van de winnaar. Vendreau hoorde dit later, en was er van overtuigd dat de Zweed de wedstrijd had verloren door zijn toedoen. Absurd natuurlijk, met die grote achterstand, maar Vendreau kon met die wetenschap niet leven, en pleegde enkele dagen na de marathon zelfmoord.

Althans, zo gaat het verhaal. Het is niet duidelijk of dit allemaal zo gebeurd is, want vele sterke verhalen en mythes omhullen deze olympische marathon. Niemand heeft kunnen achterhalen of dit verhaal werkelijk zo heeft plaatsgevonden, of er elementen zijn toevoegd, of dat het compleet is verzonnen. En dat is misschien maar het beste.

Nog 152 dagen tot Beijing 2008.

Atletiek · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties