Waar is Igor Astarloa gebleven?

Paolo Bettini, Tom Boonen en Oscar Freire waren de afgelopen jaren waardige wereldkampioenen wielrennen op de weg. Na het WK van 2003 mocht de Bask Igor Astarloa, een degelijke subtopper, voor een jaar de regenboogtrui aantrekken. Maar waar is de al bijna vergeten wereldkampioen gebleven?

Omdat Igor Astarloa Ascasibar, van 29 maart 1976, vooral een specialist is in de (heuvel) klassiekers, reed hij in het begin van zijn wielerloopbaan in Italiaanse dienst. Daar was hij nog de ploeggenoot van Marco Pantani. Bij de Spaanse teams, nog steeds vooral geïnteresseerd in hun eigen rittenkoersen, had de kalende Bask net als die andere Spaanse ééndagsrenners Oscar Freire en kasseienvreter Juan-Antonio Flecha niet zo heel veel te zoeken.

Igor Astarloa, in 2003 al winnaar van de Waalse Pijl, profiteerde tijdens het WK in het Canadese Hamilton slim van het feit dat favorieten als Paolo Bettini, Peter van Petegem en Michael Boogerd vooral elkaar zaten te beloeren. Astarloa demarreerde uit de kopgroep en werd pas na de finish terug gezien. Zijn inmiddels niet helemaal onomstreden landgenoot Alejandro Valverde werd in Hamilton tweede voor Van Petegem, Bettini en Boogerd.

Ondanks zijn titel is de Bask in Nederland een nagenoeg onbeschreven blad gebleven. Om wat meer te weten te komen over de persoon Igor Astarloa nemen we een kijkje op zijn website. Het lijkt er op dat het enthousiasme van de webmaster evenredig aan de prestaties van de renner is afgenomen. Het laatste nieuws is van 2006. Gelukkig is daar Pedro Horrillo. De renner van Rabobank, student filosofie en columnschrijver voor El País, was een jeugdvriend van Astarloa.

Omdat de stukjes van Horrillo in het Nederlands vertaald en gebundeld zijn, weten we dat Igor Astarloa uit een wielerfamilie komt. Dat zijn neef Angel die bijna beroepsrenner was geworden zich over hem ontfermde, zodat Igor kon leren van de fouten die hij zelf gemaakt had. Pedro Horrillo schreef in 2003 de kroniek van een aangekondigde wereldtitel. De kleine Igor vond het al een aantrekkelijk idee dat je ergens kampioen in kon worden. En als jonge ambitieuze wielrenner werd Astarloa door zijn ploegmaats al ‘Campioni’ genoemd.

De vriendschap tussen de jonge toekomstige profwielrenners kwam even onder druk te staan toen Horrillo met de gloednieuwe en maagdelijk schone koersfiets van Igor in een beek belandde. Omdat de voorvork zowat dubbelgevouwen was, bleef ‘Campioni’ roepen dat hij zijn vriend wilde afmaken, maar gelukkig werd het later allemaal weer bijgelegd.

In de regenboogtrui reed Astarloa in 2004 eerst voor Cofidis. Vanwege een dopingschandaal bij die ploeg was de wereldkampioen, die er niet bij betrokken was, al weer snel vertrokken. Overigens stond ook de wereldtitel van de Bask (even) onder verdenking van de UCI wegens afwijkende bloedwaarden. Maar zelfs de omstreden Canadese renster Geneviève Jeanson bleek in 2003 bij hetzelfde onderzoek clean te zijn, terwijl ze later toch toegaf al vanaf haar zestiende volop EPO te hebben gebruikt.

Astarloa koerste nog voor Lampre en voor Team Barloworld. Tegenwoordig is hij bij Milram de ploeggenoot van Alessandro Petacchi en Erik Zabel. In 2006 won hij nog de belangrijke Italiaanse semi-klassieker Milaan - Turijn. Verder werd de renner vooral geplaagd door tegenslagen. Een auto-ongeluk of een infectieziekte, telkens was er wel iets aan de hand.

Statistieken zeggen niet alles, maar soms wel veel. Voor de Wielerranglijst die ondergetekende bijhoudt behaalde de Bask vorig jaar 0 punten. In de Cyclingranking van Peter van Uijtregt stond Astarloa op plaats 670 over 2007. En in de CQ-ranking, de opvolger van de UCI-ranglijst, is de voormalige wereldkampioen inmiddels zelfs gezakt naar plaats 1463.

In de afgelopen Tour Down Under was Igor Astarloa in de vijfde etappe betrokken bij een valpartij. Hij kon zijn weg nog een tijdje voortzetten, maar hij kwam uiteindelijk toch in de bezemwagen terecht.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties