Daarna ging het langzaam bergaf met de Indische hockey-tovenaars. In 1964 werd de titel heroverd, maar in 1968 en 1972 moest er genoegen worden genomen met brons. In 1976 werd er voor het eerst geen medaille gehaald: de zevende plek in het eerste olympische toernooi op kunstgras viel zwaar tegen, zeker omdat in 1975 nog de wereldtitel was gehaald. In 1980 werd er weer goud gehaald, maar dat succes was zwaar vertekend. In Moskou waren alle toplanden behalve Spanje afwezig en vervangen door hockeydwergen als Tanzania en Cuba.

Sinds 1980 heeft India op de Spelen niet meer de halve finales bereikt, en altijd een plaatsje tussen de 5e en 8e stek bezet. Ook op wereldkampioenschappen zakte India langzaam af; bij het laatste toernooi in 2006 won het ternauwernood de strijd om de voorlaatste plaats van Zuid-Afrika. Met de uitschakeling voor de Spelen, op het kwalificatietoernooi in Chili, heeft het land een nieuw dieptepunt bereikt.

Waarom kan het land van ruim een miljard inwoners en een enorme hockeygeschiedenis geen topploeg meer afleveren? Er zijn vele antwoorden op die vraag mogelijk. Een van de redenen is dat hockey veel minder geliefd is onder de bevolking: cricket is al decennia de populairste sport. Ook het ontbreken van kunstgrasvelden is een belangrijk probleem: het aantal velden in het immense land is veel kleiner dan in hockeyland Nederland, en vanwege de kosten zal dat ook niet snel veranderen. De Indiërs zelf geven vooral de bestuurders de schuld: de hockeybond zou niets hebben gedaan om het verval te stoppen, en de overheid spendeert steeds minder geld aan de (voormalige?) nationale sport.

Een voordeel heeft India: bij het volgende internationale toernooi zal het wel van de partij zijn. Het WK van 2010 wordt namelijk in New Delhi gehouden.