De dood van Jean-Pierre Monseré

Jean-Pierre Monseré was pas tweeëntwintig jaar oud toen hij op 15 maart 1971 dodelijk verongelukte in de Grote Prijs van Retie. Monseré was de grote belofte van het Belgische wielrennen, en op dat moment al wereldkampioen op de weg.

Boefje

‘Life’s good. But not fair at all’. Lou Reed zong deze woorden in 1991 op ‘Magic and loss’, een rockalbum over rouwverwerking. Jean-Pierre Monseré moet een positief ingestelde en sympathieke jongen zijn geweest, maar ook iemand die vol streken zat. Met fiets en al in een zwembad rijden, een bidon van een concurrent vullen met warme urine, dat soort zaken. Maar Monseré, ook wel liefkozend Jempi genoemd, was vooral een bovenmatig getalenteerde wielrenner die in zijn vaderland België ongekend populair was.

Wielervrienden

Jena-Pierre Monseré was goed bevriend met leeftijdsgenoot Roger de Vlaeminck. Zij moesten de uitdagers van Eddy Merckx worden, die slechts een paar jaar ouder was. Monseré had in 1969 al de Ronde van Lombardije gewonnen en werd in 1970 in het Engelse Leicester wereldkampioen. Volgens wielergeschiedschrijver Wim van Eyle had medevluchter Felice Gimondi er 38 duizend gulden voor over om zelf wereldkampioen te worden. In lires moet dat een bedrag met vele nullen geweest zijn. ‘Hoeveel moet ik jou betalen om te winnen’, zou Jempi de Italiaanse vedette uitdagend gevraagd hebben. De jonge Monseré won.

Ook de iets jongere Freddy Maertens was een vriend van de wereldkampioen. Carine, de vrouw van Maertens, was een nichtje van Annie, die getrouwd was met Monseré. Maertens: “Jean-Pierre had de reputatie een levensgenieter te zijn, maar … hij was vooral iemand die er een duivels genoegen in schepte anderen op het verkeerde been te zetten door de valse indruk te wekken dat hij niet ernstig voor zijn stiel leefde”. Als Monseré zogenaamd geen zin had om mee gaan te trainen, ging hij even later stiekem een paar uur achter de brommer rijden.

Ongeluk

Het overlijden van Jempi’s vader aan een hartaanval, nog tijdens het vieren van de wereldtitel, wierp een schaduw over het succes. Enkele maanden later, op 15 maart 1971, startte Monseré als voorbereiding op Milaan - San Remo in de Grote Jaarmarktprijs van Retie. Het was niet meer dan een trainingswedstrijd, een kermiskoers van niks. Wanneer ik in de buurt van Antwerpen langs de snelweg de afslag Retie zie krijg ik het nog altijd koud.

Jean-Pierre Monseré heeft de personenauto die op het parcours terecht was gekomen en langzaam het peloton tegemoet reed veel te laat gezien, of misschien wel nooit. De renner was na de botsing vrijwel op slag dood. Er zijn foto’s van het ongeval. Monseré ligt in zijn regenboogtrui languit op straat. Zijn vriend Roger de Vlaeminck staat er bij, de paniek en ontreddering in de ogen. Een monument langs de weg naar Sint-Pieters-Lille herinnert nu nog aan de plek waar Monseré overleed.

Tim Krabbé

Het verhaal van Jean-Pierre Monseré is wel vaker verteld. Door Tim Krabbé bijvoorbeeld, die al opmerkte dat het zo gruwelijk is, dat het eigenlijk iedere manier om het te vertellen misplaatst maakt. Vijf jaar later, op 16 juli 1976, overleed ook Giovanni, het zoontje van Jean-Pierre en Annie Monseré. Hij werd aangereden door een auto op het koersfietsje dat hij van Freddy Maertens had gekregen.

Twee dagen later won Freddy Maertens op de Champs Elysées zijn zoveelste Touretappe. “Als ik ook maar iets van sport begrijp”, schreef Tim Krabbé later “kan hij het niet geweten hebben”. Hij wist het ook niet. Men had de winnaar van de groene trui nog niet durven vertellen wat er gebeurd was. In zijn autobiografie ‘Niet van horen zeggen’ vertelde de renner dat hij het slechte nieuws die avond te horen kreeg van zijn ploegleider Lomme Driessens. Maertens was ontredderd. “En ’s avonds werd door het publiek in het criterium van Aalst van me verwacht dat ik weer de stoere held speelde”.

Life’s good, but not fair at all

‘Life’s good. But not fair at all’. Vorige week overleed de uit Wallonië afkomstige oud-Tourrenner Marcel Dupont. Deze was nog te zien was in de documentairefilm ‘Tour des Légendes’ van Erik van Empel, over de Ronde van Frankrijk van 1948. Een vriendelijk ogende man van in de tachtig die nog altijd rondreed op zijn koersfiets, gekleed in een flitsend rood Lotto-truitje. Marcel Dupont, vijfde in de Tour van 1949, bereikte de gezegende leeftijd van negentig jaar.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |

Reacties