Weg met het Wagner en Partners-stadion

Het nieuwe, multifunctionele stadion van Fortuna Sittard moest het middelpunt worden van allerlei bedrijfsactiviteiten. Het werd de dood van de plaatselijke voetbalsfeer. Dat las De Pers in Het Stadioncomplex - hier kopen.

Door Iwan Tol / De Pers

Betalen deed je nog gewoon in guldens; van Ohra’s of Arena’s als wettig betaalmiddel in een stadion had je nog nooit gehoord. Van grachten rondom het veld evenmin. Alleen als je geluk had, keek je niet anderhalf uur lang door een verroest hek naar de wedstrijd.

O nostalgie, ze zijn er niet meer, de stadions waarin je aan de hand van je vader je eerste voetbalwedstrijd zag. De staanplaatsen waarop je ooit stond, hebben plaatsgemaakt voor de genummerde zitplaatsen. Met als ergerlijk gevolg dat toeschouwers – hun auto hebben ze neergezet op het parkeerdek, wel zo handig – tegenwoordig pas op het laatste moment in het stadion arriveren.

En een gezellig praatje maken zit er ook niet meer in, want keiharde housebeats moeten de sfeer verhogen in de moderne stadions. Voetbal is een dagje uit geworden. Een buitenactiviteit.

De Berg

En opeens vind je jezelf op een dag terug op De Wageningse Berg, omdat je – zo maak je jezelf wijs – toch in de buurt was. Je doet je ogen dicht en fantaseert wat er allemaal in dat vervallen stadion is gebeurd: doelpunten, fluitconcerten, vechtpartijen. Je wandelt door de spelerstunnel, gaat even in de dug-out zitten, bekijkt de lichtmasten, de totempalen van het moderne slagveld en je droomt weg.

Goed nieuws: vorige week is het boek Het Stadioncomplex van Ferry Reurink verschenen, waardoor je voortaan zittend op de bank je dromerij kunt voortzetten. Eén bladzijde omslaan en je reist van het ONA-terrein in Gouda naar het Oosterparkstadion in Groningen.

Het Stadioncomplex beschrijft alle 113 terreinen waarop in Nederland ooit betaald voetbal is gespeeld. De verhalen bij de stadions zijn gelardeerd met anekdotes, een plattegrond en uiteraard prachtige foto’s. De mooiste: het oude scorebord van het Gemeentelijk Sportpark Schooneberg van Telstar. De score werd toen bijgehouden door het hijsen van rieten stormballen in de kleuren blauw en rood, zo lezen we in het bijschrift.

Wagner en Partners-stadion

‘Clubbinding wordt nu gecreëerd’, schrijft Reurink treffend. ‘Vroeger ging dat vanzelf, het stadion was je thuis, van jouw club en dus van jou.’ Eén van de schrijnendste gevallen van hoe een voetbalclub sfeer kwijtraakte in een nieuw, multifunctioneel stadion is Fortuna Sittard dat in 1999 De Baandert verruilde voor het Wagner en Partners-stadion. Het complex moest, zo waren de plannen, het middelpunt worden van allerlei bedrijfsactiviteiten. Er kwam tot op heden niets van terecht.

Wie nu Sittard nadert vanaf de oostkant ziet een betonnen kolos in een weiland staan. Het stadion is nog altijd niet af. Van De Baandert is heden ten dage niets meer over, lezen we in Het Stadioncomplex. Nadat in De Baandert eerst brand werd gesticht, werd het in 2000 definitief afgebroken. Alleen het naambordje ‘ Leo Hornplantsoen’ herinnert nog aan de plek waar nu een woonwijk is.

De schrijver is er zelf gaan kijken, net als bij de andere 112 terreinen. Het boek biedt ook een beetje troost; dat je niet de enige bent die in verrukking raakt van een restant van een tribune of een vervallen kaartverkoophokje. Hulde voor Reurink. Hij dook archieven in, wandelde rond bij vervallen stadions en schreef er een prachtig boek over.

Sportboeken · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties