La Gazzetta dello Sport lijkt nu op AD-Sportwereld

De belangrijkste sportkrant van Europa krijgt vanaf vandaag een ander uiterlijk. Het roze blijft bestaan, maar de omvang wordt modieus kleiner, namelijk een tabloid. Het is even wennen, want een breed uitgevouwen Gazzetta hoort bij elke Italiaan, met name de immigrant in West-Europa.

Sinds 1896

La Gazzetta dello Sport heeft sinds kort ook een nieuwe aanhef: ‘Al het roze van het leven’. Dat de krant in een nieuw jasje is gestoken heeft natuurlijk alles te maken met een aanpassing aan de moderne tijd. Oud-hoofdredacteur Candido Cannavò, die als tiener in de jaren dertig in het Siciliaanse Catania altijd op de trein uit Milaan wachtte om de krant met een dag vertraging te kunnen kopen, nam met weemoed afscheid van de oude krant, die sinds 1896 wordt gemaakt.

‘Zolang de wetenschap de veroudering van de mens niet kan tegengaan, is het goed dat managers een krant wel in een klap kunnen verjongen.’ Uiteraard blijft het roze uiterlijk van de krant bestaan, maar met op alle pagina’s kleurenfoto’s valt de achtergrondkleur toch minder op dan vroeger.

Overal te koop

Het wordt even wennen, want ik lees meer dan een kwart eeuw elke dag de roze krant (en vrijwel al die kranten heb ik ook nog bewaard). Dat is niet zo moeilijk want de krant is vrijwel overal te koop in Europa. Zelfs in Buenos Aires, Miami en New York wist ik mijn favoriete krant te bemachtigen. Waar ik ook ben, ergens vind ik wel een roze krant om de dag mee te beginnen. Mijn enige verslaving is La Gazzetta, zelfs als ik weet dat het beter is om de Corriere dello Sport te kopen.

Ik heb er kilometers voor om gelopen om toch de krant in handen te krijgen. Een staking en ik had al een leeg gevoel. Overal buiten Italië waar ik de krant aantrof, voelde ik me als de Italiaanse mijnwerker in de Borinage die alleen op deze manier op de hoogte kon blijven van wat er in zijn land gebeurde. Zeker op maandagen. Op de luchthaven van Parijs heb ik eens een Italiaan mijn krant uitgeleend. Ik had net het laatste exemplaar gekocht bij de kiosk. Hij wilde alleen een uitslag weten in de Serie D. Zijn club had gewonnen en hij bedankte me dat ik hem dit nieuws kon geven. Vooral deze rol speelt la Gazzetta in het leven van veel Italianen.

Tabloid

De editie die sinds twee jaar in Nederland wordt verkocht (de versie die in Engeland wordt gedrukt) is een dunne uitvoering van wat de Italianen thuis te lezen krijgen. De interviews zijn zelfs ingekort en de meeste statistieken lijken uit de krant gesneden. De echte Gazzetta was vooral een brede krant met mooie (vaak dichterlijke) koppen, boeiende verhalen en overzichtelijke staatjes. Maar vanaf vandaag is de roze krant een tabloid en dat levert vooral een andere spreiding van de informatie op.

Tot het midden van de jaren tachtig kwam La Gazzetta met een dag vertraging in Nederland, maar vanaf de zomer van 1986 werd die achterstand opgeheven. En toen de krant zelfs tijdens de ochtendspits op het Centraal Station van Amsterdam al in de schappen lag, was mijn dag al helemaal goed.

Transfers

Door de transfers van Nederlandse spelers naar Italiaanse clubs kwam de roze krant steeds vaker te liggen tussen de buitenlandse kranten, tot zelfs afgelegen dorpen aan toe. Dat heeft ook te maken met het feit dat steeds meer Italianen hun vakantie buiten de eigen landsgrenzen vieren. Toch heeft de uitstraling van de krant hier ook mee te maken. Want waarom komt La Gazzetta wel op dezelfde dag in Nederland, terwijl l’Équipe anno 2008 nog altijd met een dag vertraging wordt verkocht in ons land? Dat is bizar, want het Frans is waarschijnlijk toch meer toegankelijk dan het Italiaans.

De roze krant is al decennia een referentie voor alle sportjournalisten. Wat de krant zo bijzonder maakte, waren vooral de enorme hoeveelheid statistieken, tactische situatieschetsen en goede interviews. In tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd is de roze krant vrij serieus in de berichtgeving over een eigenlijk niet zo serieus onderwerp.

Maar vanaf het moment dat de grenzen in het internationale voetbal wijder opengingen, werd de krant vooral ook maker van transfergeruchten en die kunnen beter met een korrel zout worden genomen. ‘Maar we moeten ook kranten verkopen en met het aankondigen van transfers, vooral in de zomer, trek je toch de belangstelling van de lezers. Het is niet ons probleem wanneer andere kranten onze berichten zonder bronvermelding overnemen,’ leerde ik, toen ik op de redactie in Milaan werkte.

AD Sportwereld

Sinds een paar jaar domineert het transfernieuws de inhoud van de krant, die twintig jaar geleden dankzij een enorm correspondentennetwerk al het belangrijke mondiale sportnieuws in 32 pagina’s samenvatte. Wedstrijdverslagen waren bij voorbeeld nog verslagen, waarin de persoonlijke mening van de journalist niet werd verwerkt. Tegenwoordig is er toch meer aandacht voor de nababbel. De stap om een tabloid te worden lijkt een definitief afscheid van het glorieuze verleden van de krant.

Het is wel grappig dat op het moment dat AD Sportwereld zo graag op La Gazzetta dello Sport wil gaan lijken, de roze sportkrant in een klap het uiterlijk van AD Sportwereld heeft aangenomen.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties