Worstelmarathons

Tegenwoordig moeten sporten televisiegeniek zijn, en volgens de marketing-experts mag het allemaal niet te lang duren. Maar in 1912 was er nog geen televisie, en dus werd er lustig op los geworsteld.

Op de Olympische Spelen van 1912 (en ook bij eerdere edities) was er namelijk nog geen tijdslimiet aan een worstelwedstrijd. In plaats daarvan werd elk half uur gekeken of er een winnaar was, behalve in het geval dat een van de worstelaars met beide schouders op de grond terechtkwam. In dat geval werd er direct een verliespartij verklaard. Dat systeem leverderde in de Zweedse hoofdstad Stockholm enkele marathonpartijen op.

In de finale-ronde van het middengewicht "A" stonden de voor Rusland uitkomende Est Max Klein en de Fin Alppo Asikainen tegenover elkaar. In de warme zon deden de heren er 11 uur en 40 minuten over voordat er een winnaar uit de strijd kwam. Klein zegevierde, maar hij kon niet meer aantreden in zijn laatste partij vanwege de uitputting, en moest het goud aan de Zweed Johansson laten. Het officiële verslag van de Spelen loofde de strijdbaarheid van de Est en de Fin, maar merkte ook op dat "The struggle taught us, however, that some alteration must be made in the rules, in order to provide against a repetition of such lengthy contests which are altogether too wearying for the public."          

Dat was echter niet de enige langdurige partij. In de finale van het middengewicht "B" waren het Anders Ahlgren (Zweden) en Ivar Böling (Finland) die de hele dag worstelden. Hun partij begon om 9:20 's ochtends, en met onderbrekingen streden ze 9 uur tegen elkaar. Om acht uur 's avonds was er nog altijd geen beslissing gevallen. De jury vond toen echter dat beide kemphanen zich te passief hadden gedragen, en besloot beiden tot verliezer te verklaren, waardoor er geen winnaar was. De gouden medaille werd niet vergeven en beiden moesten zich met zilver tevreden stellen.

Nog 130 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties