Zoeken

In het televisieprogramma De Leugen Regeert vergeleek journalist John Jansen van Galen de film Fitna terloops met de Ronde van Vlaanderen. Met andere woorden: een haast oneindig voorspel van weken, en zoveel opgeklopte verwachtingen dat het hoofdgerecht wel bijna moet tegenvallen. Ook ‘Vlaanderens Mooiste’ zelf heeft vaak een lange inleiding. Tot aan de Muur van Geraardsbergen wordt er vooral gewacht. Zo nu en dan wordt er een speldenprik uitgedeeld. Ondertussen vindt ongemerkt een slijtageslag plaats.

Zelf onderging ik het Vlaamse volksfeest drie jaar geleden in het gezelschap van een goede vriend. Op de Oude Kwaremont bijvoorbeeld, niet alleen vanwege de prachtige naam één van de mooiste hellingen in de Vlaamse Ardennen. Via een alternatieve route die door Ronse voerde, voor wielerliefhebbers heilige grond, kwamen we in Brakel terecht. De Ten Bossestraat, waar Johan Museeuw op de grote molen een paar keer zijn beslissende demarrage plaatste, bleek steiler dan de televisiebeelden doen vermoeden.

We zagen hoe de Vlaamse jeugd de wielerliefde met de paplepel krijgt ingegoten. Terwijl oude mannetjes uit de tijd van Briek Schotte over de koers zaten de discussiëren, was er die peuter die behalve papa en mama al ‘allez Ludo’ kon zeggen. Het was de laatste Ronde van Vlaanderen van Ludo Dierkxsens, die hem trouwens niet uitreed. En we zagen een vroege kopgroep voorbij komen. De Zweedse reus Magnus Bäckstedt torende hoog boven zijn medevluchters uit.

Later zagen we Lance Armstrong lossen (‘What a fucking hard race is this’) in de Ten Bossestraat. De Amerikaan had de hele dag in dienst gereden van zijn trouwe luitenant George Hincapie. Een paar seconden eerder zagen we om onverklaarbare redenen de in het magenta gestoken Rus Ivanov aan het pelotonnetje met Armstrong sleuren. Ivanov leidde vol overgave de achtervolging op de kopgroep, met daarin toch zijn ploeggenoten Erik Zabel en Andreas Klier.

In een café in Brakel, het dorp van Peter van Petegem, zagen we de beelden van Tom Boonen die na de beklimming van de Muur definitief wegreed van zijn concurrenten. Behalve de twee Duitsers en Van Petegem zelf waren dat de ‘nieuwe’ Italiaan Alessandro Ballan en zijn linkenballende landgenoot Roberto Petito. Tijdens de negen kilometer durende triomftocht van Boonen mompelde de cafébaas onophoudelijk: ‘Tom Boene is ne suppercoeruur, ne suppercoeruur’. In een hoekje zaten een paar fans van Van Petegem te morren.

Enthousiast geworden door het Vlaamse feestje en het boeiende koersverloop plukte ik na afloop bijna een Vlaams vlaggetje van de straat, met als doel het mee naar huis te nemen. Toen ik in gedachten Filip Dewinter goedkeurend zag knikken, legde ik geschrokken de gele vlag met de zwarte leeuw weer terug op zijn plaats.

Voor Tom Boonen betekende de Ronde van Vlaanderen van 2005 de grote doorbraak. In 2002 was hij in dienst van US Postal als eenentwintigjarige al derde geworden in een helse editie van Parijs - Roubaix. Daarna stapte hij over naar Quick Step, de ploeg van Patrick Lefevere. Vooral in zijn rol als sprinter won hij in 2004 de ene Vlaamse semi-klassieker na de andere. In de Ronde van Vlaanderen van 2005 liet Boonen voor het eerst zien dat hij ook een écht grote koers kon winnen. En dat niet alleen, hij won ook nog op een grootse manier.

VRT-verslaggever Michel Wuyts voorspelde tijdens de koers al dat wanneer Boonen ging winnen, hij de komende jaren in een gouden kooi zou moeten leven. Profetische woorden, al draagt Wuyts er door zijn constante bewieroking van Boonen zelf ook zijn steentje aan bij.

Tom Boonen won in 2005 na Vlaanderen ook nog Parijs - Roubaix en het WK in Madrid. Daarna ontvluchtte hij de gouden kooi en vestigde zich in Monaco. Ook komende zondag is Tom Boonen weer één van de topfavorieten.