Zoeken

Naar: “Het opzoeken van gevaar is niet mijn eerste en voornaamste drijfveer. Ik wil de natuur beleven in haar zuiverste vorm en ben op zoek naar uitersten in ervaringen.”
“Het risico van het klimmen is wel een essentieel onderdeel ervan. Het maakt het klimmen interessanter, boeiender en leuker, maar ook angstaanjagender natuurlijk. Hoe dichter je bij de dood bent, hoe intenser je leeft. Bergbeklimmen heeft echter niks met doodsdrift te maken. Het is geen verkapte vorm van suïcide. Bergbeklimmen is geen spotten met het leven of de dood. Je gaat niet de bergen in met de bedoeling te sterven. Het gaat eerder om levensdrift dan doodsverlangen. Je wilt voelen dat je leeft. Dat is de kern.”

“Ik denk nooit dat ik verheven ben boven de dood, dus dat mij niets kan overkomen. Angst blijft belangrijk, zeker als je ouder wordt. Als je geen angst meer kent, gaat het leven mis. Dan zie je geen gevaar meer en ga je fouten maken. Soms ben ik bang in de bergen, maar nooit panisch. Als een bepaalde situatie erg gevaarlijk wordt, dwing ik me rustig te blijven en een oplossing zoeken.”

Overwinnen van jezelf

“Bergbeklimmen gaat eigenlijk niet om het overwinnen van bergen, maar om het overwinnen van jezelf. Het draait om het overwinnen van je eigen angsten en het in harmonie komen met jezelf. Soms verlang je naar huis, maar toch wil je per se je doel bereiken en daarom ga je door. Dat is een lastig dilemma; in geestelijke zin balans ik altijd tussen het verlangen om thuis bij mijn geliefden te zijn en erop uit te trekken naar de bergen.”

Vaak wordt gedacht dat bergbeklimmers geen hoogtevrees hebben, net als Eskimo’s het nooit koud zouden hebben. Beide veronderstellingen kloppen niet.

Naar: “Sommige vrienden en collega-klimmers hebben totaal geen hoogtevrees, althans zo lijkt het. Ik echter wel. Ik heb af en toe flinke hoogtevrees in de bergen, maar ook hier in Nederland. Als ik bijvoorbeeld op een balkon sta, denk ik wel eens: is dat hier wel goed gebouwd. Dan durf ik niet eens over de balustrade te kijken. In de bergen heb ik minder angst voor afgronden. Ik heb meer vertrouwen in de natuur.”

Hoewel Naar van zichzelf zegt dat hij te nuchter is om allerlei filosofische of zelfs mystieke beschouwingen te ventileren over het alpinisme, erkent hij dat bergbeklimmen dwingt tot levensbeschouwing. Wie balanceert op de grens van leven en dood, wordt vanzelf filosofisch.

Naar: “ Als je te pletter dreigt te vallen, word je wel gedwongen om over het leven na te denken.”

Hallucineren

“Dat veel alpinisten spiritueel zijn ingesteld, komt wellicht ook doordat je op grote hoogte, door zuurstofgebrek soms gaat mediteren of zelfs hallucineren. De ijle lucht zorgt er voor dat je waarneming verandert. Verschillende klimmers kunnen tijdens dezelfde tocht allemaal een andere perceptie van de werkelijkheid hebben. Vandaar ook dat er verschillen van mening bestaan over het al dan niet behalen van de top door bepaalde klimmers.”

“Er is een geval bekend van een Duitse klimmer die in zijn eentje naar de top van een berg klom en per radio liet weten aan het kamp beneden dat hij het zo leuk vond dat zijn broer daar op hem stond te wachten. Het kamp vertelde hem dat zijn broer daar helemaal niet kon zijn. De Duitser liet weten dat zijn broer er wel was en dat hij en zijn broer een andere weg naar beneden zouden nemen omdat zijn broer de oorspronkelijk geplande afdaling te gevaarlijk vond. Niemand heeft hem ooit nog terug gezien. Dat kan allemaal gebeuren door het zuurstofgebrek op extreme hoogten. Ik heb tijdens de afdaling van de top van de K2 een van mijn tochtgenoten zien vallen, maar later zei hij dat hij helemaal niet gevallen was. Was hij vergeetachtig of had ik iets gezien wat er niet is gebeurd? Je waarneming vertroebelt gewoonweg door het zuurstofgebrek.”

Ambities

Naast het klimmen, reizen, schrijven en fotograferen geeft Naar ook lezingen voor het bedrijfsleven en de overheid. Daarin ontvouwt hij de lessen die hij leerde tijdens zijn reizen over de aardbol. Naar: “Om de hoogste toppen te bedwingen is het van belang dat je goed, oorspronkelijk en analytisch kunt nadenken. Dat oorspronkelijke nadenken mis ik vaak in onze maatschappij. Veel mensen kwaken elkaar na. Als je succes wilt hebben, moet je eerst blanco tegen een probleem leren aankijken en de heersende opvattingen durven aan te pakken. Vervolgens moet je vanaf nul beginnen, en een nieuw concept durven bedenken. Wellicht is dat wel de belangrijkste les die ik van mijn studie wiskunde heb geleerd.”

“De beste klimmer aller tijden, de Italiaan Reinhold Messner, is een goed voorbeeld van die levenshouding. Messner heeft 45 jaar lang op heel hoog niveau geklommen en wist als eerste mens de Mount Everest zonder zuurstof te bedwingen. Het is een grote prestatie dat hij l zijn tochten overleefd heeft. Messner is steeds vernieuwend geweest. Continu heeft hij nieuwe regels bedacht en nieuw uitdagingen gevonden. “

“Daar kun je uit leren. Probeer oorspronkelijk te denken; dat is een van de boodschappen die ik in mijn lezingen verkondig. Een andere les is dat sommige klimmers en mensen in het algemeen te weinig realiteitszin hebben. Hun ambities stemmen niet overeen met hun capaciteiten. Dat zie je in de bergen, maar ook in de samenleving. Het feit dat mensen iemand willen na-apen waarvoor ze de talenten missen, maakt ongelukkig, en is ook de oorzaak van veel frustraties in onze samenleving.“

Chili

Een van de prettigste landen om te reizen vindt Naar Chili. De minst aangename ervaringen tijdens zijn zwerftochten rond de wereld deed hij op in Marokko en Algerije.

Naar:”In Zuid-Amerika word je over het algemeen vriendelijk benaderd. In Nepal of Tibet ook wel, maar achter die Aziatische glimlach bevindt zich soms een ander gezicht. Achter je rug word je dan uitgelachen. In Marokko en Algerije word je daarentegen vaak agressief benaderd. Daar krijg je op de markt soms bijna een mes in je rug. Ik vind het prettig als mensen recht door zee zijn. In Tibet is dat te weinig het geval en in Marokko overdrijven ze dan weer hun directheid.”

Leren van ervaringen is een belangrijk doel van Naar. “Wie niet bereid is om na een confrontatie met de werkelijkheid zijn wereldbeeld te herzien, kan beter helemaal niet reizen” staat er in zijn nieuwste boek Verliefd op Sneeuw. Na alles wat hij heeft meegemaakt en geleerd op al zijn reizen, vindt Naar dat men zich in Nederland vaak opwindt over niks. Naar: “Kijk nu eens naar die Wilders-affaire. Ik vind het toch wat vreemd dat de mensen zich hier zo opwinden over een film die er nog helemaal niet is. In andere landen zijn ze bezig met overleven en hier maken we ons druk om een media-hype.”

Verschrikkelijke sneeuwman

Komende zomer vertrekt Naar met een zeilboot richting Vuurland om daar te gaan skiën en te klimmen. In de nabije toekomst heeft hij plannen om dat ook te gaan doen in Noord-Korea, Myanmar (Birma) en Afghanistan.

Hij wil ook nog gaan schrijven over het fenomeen van de verschrikkelijke sneeuwman, ook wel Yeti genoemd. Dit mythische wezen dat ook in Hergé’s wereldberoemde boek Kuifje in Tibet voorkomt, is net als het monster van Loch Ness nog steeds een mysterie. Naar is vooral geïnteresseerd in de uitersten aan meningen die erover bestaan.

Volgens Japanse en Chinese onderzoekers zou het wezen in geïsoleerd oerwouden op de flanken van de Himalaya, maar ook in het zuiden van China leven. Het gegeven lijkt een beetje op de roman Lost World van de Britse auteur Conan Doyle waarin oude, vergeten diersoorten geïsoleerd zijn blijven leven in een onbekend deel van de wereld.

’s Werelds beste alpinist Reinhold Messner heeft ook onderzoek naar de Yeti gedaan. Messner kwam uiteindelijk tot de conclusie dat het om een Isabel-beer zou gaan. Ondanks zijn wetenschappelijke achtergrond en zijn nuchterheid sluit Naar niet uit dat de Yeti toch echt bestaat.

Naar: “Ik heb sporen gezien die van de Yeti zouden kunnen zijn. Het woud in de Himalaya waar de Yeti zich zou bevinden, is echter moeilijk bereikbaar en nooit goed uitgekamd. Er wordt gedacht dat er wellicht een wezen woont dat verwant is aan de mens. Het zou niet gaan om een aap, maar om een ver familielid van de mens. Hier in het westen krijgt het onderwerp weinig aandacht. De meeste onderzoeken worden door japanners gedaan. Daarom zijn de meeste publicaties ook in het japans. In het engels is er weinig over te vinden. In de toekomst wil ik er over gaan schrijven. Ik denk dat het niet onmogelijk is dat de Yeti echt bestaat.”

Ronald Naar is naast bergbeklimmer ook schrijver en fotograaf.