China en de Olympische Spelen (5): Twee China's

Na drie Chinese deelnames aan de Olympische Spelen deed zich in 1952 een probleem voor. Er waren twee China's die wilden deelnemen, en het IOC kon niet kiezen.

Op 1 oktober 1949 roept Mao Zedong de Volksrepubliek China uit, met hoofdstad Beijing. De overgebleven aanhang van Chiang Kai-Shek's Kuomintang trekt zich hierop terug op het eiland Taiwan. Daar roept Chiang de Republiek China uit, met Taipei als hoofdstad. Beide landen claimen zeggenschap over heel China. Voor de Olympische Spelen van Helsinki levert dit problemen op voor het IOC. Beide landen willen namelijk deelnemen aan de Spelen, en beide landen claimen ook dat zij de enige vertegenwoordiger van China zijn. Om de situatie nog wat te vertroebelen, hebben enkele internationale sportbonden wel een van de China's erkend. De meesten erkennen de Republiek China, enkelen de Volksrepubliek. Vanwege deze lastige situatie besloot het bestuur van het IOC ruim voor aanvang van de Spelen dat geen van beide landen zou mogen deelnemen.

                                                      
Maar de Finse organisatie kreeg toch aanmeldingen binnen van beide landen, en het nieuws bereikte Finland dat een groep sporters uit de Volksrepubliek zich ophield in Leningrad, in afwachting van toelating. Ook vanuit het eiland Taiwan zou een Chinese delegatie vertrokken zijn. Met dit nieuws kwam China weer op de agenda van de IOC Sessie, een vergadering die voor aanvang van de Spelen werd gehouden.

Het verhaal van de twee China's werd uitgebreid bediscussieerd door het IOC. De voorzitter van het Taiwanese NOC, op dat moment nog erkend door het IOC, hield een toespraak ten faveure van zijn team, terwijl een afgevaardigde van de Zweedse ambassade van de Volksrepubliek hetzelfde deed. Beiden claimden de enige vertegenwoordiger van China te zijn. Taiwan beriep zich op de erkenning door het IOC en vele sportbonden, en het feit dat de meeste NOC-leden van voor de splitsing zich op het eiland bevinden. Het vasteland zette Taiwan weg als een groep vluchtelingen dat nooit het grote vasteland kan vertegenwoordigen.

Uiteindelijk werden twee voorstellen in stemming gebracht. De Zweedse IOC-president Edström stelde voor om ofwel allebei de teams, ofwel geen van beide teams toe te laten. 29 IOC-leden stemden voor deelname van beide republieken, 22 tegen. Een ander, tegenstrijdig voorstel van de Fransman Pietri werd ook in stemming gebracht. Pietri's voorstel hield in dat Chinese atleten alleen mochten meedoen in sporten waar hun land was erkend door de internationale sportbond. Van de 53 stemmen waren er 33 voor dit Franse voorstel. Zonder definitief besluit werd deze vergader-dag afgesloten.

De volgende dag spreekt de nieuwgekozen IOC-voorzitter, Avery Brundage, opnieuw over het onderwerp. Het bestuur had besloten geen van beide NOCs te erkennen. Om de Chinese sporters die al onderweg waren niet het slachtoffer te laten worden van politieke problemen stond het IOC toe dat Chinese sporters, ondanks het feit dat hun NOC niet was erkend, toch deelnamen aan de Spelen.

Uiteindelijk viel de Chinese deelname dan toch tegen. De Chinezen van het vasteland, die zich in de Sovjetunie ophielden, kwamen wel, maar waren te laat. Zij hadden problemen om Finland binnen te komen met hun Chinese paspoorten. Toen ze eindelijk het land binnenkwamen, was het voor hen al te laat. De voetballers speelden nog wel een partij tegen het Finse team, maar daarna keerden ze onverrichter zake terug naar huis. De enige Chinees van de Volksrepubliek die wel deelnaam aan de Spelen was een zwemmer, Wu Chuanyu. Hij woonde in Indonesië, en kon met een paspoort van dat land wel Finland binnenkomen. Zijn deelname bleef overigens beperkt tot een roemloos optreden in de series van de 100 meter rugslag. Van de Taiwanese sporters, werd niks meer vernomen. Zij waren kwaad over de toelating van de Volksrepubliek, en bleven weg.

Nog 112 dagen tot Beijing 2008 (op afgelopen vrijdag).

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties