Amsterdam is de arrogantstuuuhh!

In de columntwist De Klassieker is het nu de beurt aan Ajacied Menno Pot, auteur van het boek Vak 127. Hier te koop.

ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

Nee, deze Ajacied was niet teleurgesteld, gisteren. Althans, niet erger dan in de acht maanden ervoor. Ik ging nogal gelaten richting de ArenA, gaf ons pakweg 20% kans en na twee uurtjes indrinken misschien 25%. Maar een kampioenssfeer? Die heerste niet op het Rembrandtplein, voor de wedstrijd, en ook niet in het stadion. In de tweede helft babbelden we alvast een beetje over de play-offs, en dat dat ook een keer fout moet gaan. Het was mooi weer.

We vinden PSV wél een kampioen van de armoede, ja. Maar we zijn er het hele seizoen goed van doordrongen geweest wat het over óns zegt dat we het hele seizoen tamelijk kansloos achter de aanstaande kampioen van de armoede hebben aangestrompeld. Daarom was ik ook zo verbaasd over de uitspraak van Ibrahim Afellay: “In Amsterdam hebben ze altijd de grootste mond, maar resultaten ho maar.”

Grote mond? Wíj? Oké: Adrie Koster zei een paar dagen geleden dat hij het gevoel had dat de KNVB dit jaar beter met de echte kampioensschaal naar de ArenA kon komen, in plaats van met een replica. Hij vond waarschijnlijk dat hij niet kon achterblijven bij Aad de Mos en besloot ook eens een voorzichtige poging tot branie te ondernemen, misschien wel voor het eerst in zijn bescheiden Zeeuwse leven. Thuis goed geoefend voor de spiegel: “Hoe moet ik erbij kijken, schat? Zelfverzekerd en een beetje hooghartig, zoals dit? Of meer zó, met een besmuikt glimlachje?”

Maar verder? Ik kan me geloof ik geen Ajacied herinneren die dit seizoen zoiets hooghartigs heeft gezegd als Ibrahim Afellay. Niet dat ik dat leuk of goed vind, trouwens. Ik vind het juist heel jammer dat Ajax tegenwoordig een soort moedeloze, van elke illusie gespeende bescheidenheid uitstraalt. We zouden een veel grotere muil moeten hebben – snertploeg of geen snertploeg.

Als we ooit weer eens de grootste mond krijgen, moeten we wel de zelfbeheersing opbrengen om vooraf te bluffen, over wedstrijden die nog moeten komen. Dat heeft tenminste nog iets jongensachtigs en sympathieks, omdat je er een zeker risico mee neemt (goed bluffen is ook een beetje gokken). Pas achteraf bluffen en een lange neus maken naar de verliezer, is net zoiets als iemand tot pulp schoppen die al op de grond ligt, of na de bevrijding moffenmeiden kaalscheren. Dat moeten we in de gaten houden, te zijner tijd, maar goed: eerst maar weer eens een ploegje bouwen.

‘t Is wel een interessante Pavlov-variant, trouwens. Zeg tegen een Eindhovenaar ‘Eindhoven’ en hij zal automatisch roepen: ‘de gekstuuuuhhhh!’ Zeg vervolgens ‘Amsterdam’ en er zal spontaan ‘de arrogantstuuuhhh’ uit zijn mond komen.

Het zijn staande uitdrukkingen geworden, die hun waarheid slechts ontlenen aan het feit dat het staande uitdrukkingen zijn (‘het is waar omdat het waar is’). Ajax kan de kaakjes tien jaar stijf op elkaar houden en Afellay kan tien jaar achter elkaar roepen dat dat arrogante Ajax niets voorstelt en PSV lekker wel; Eindhoven zal ons altijd arrogant blijven vinden. Godzijdank, voeg ik daaraan toe. Ajax heeft allang niet meer de grootste mond, maar dat valt gelukkig nog slechts weinigen op.

Anyway. Hoe is het met jou? Beetje zin in de finale om de Vergulde Dennenappel? Ik vond het gisteren om eerlijk te zijn niet zo slim om er drie in te schoppen tegen Roda… Dan ben je toch al gauw geneigd om te denken: dat gebeurt niet nog eens. Maar goed, dat zien we volgende week dan wel weer.

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties