Een lesje over Barcelona

Simon Kuper heeft een paar tips voor Manchester United, dat naar het Camp Nou stadion in Barcelona gaat in het kader van de Champions League.

Ik legde de bal neer om een hoekschop te nemen in het Camp Nou stadion in Barcelona. Het gras was zo dik, groen en perfect dat het gewoon grappig was voor iemand die zijn leven lang heeft gespeeld op zanderige amateurveldjes. Voor ik schoot keek ik op naar het doel en zag hoe hoog de tribune aan de overkant was. Het Camp Nou stadion heeft 99.000 zitplaatsen. Het was een theatraal moment: als speler ben je je ervan bewust dat je een bepaalde rol speelt.

Jammer genoeg gebeurde dit alles niet tijdens een voetbalwedstrijd. Afgelopen maand kreeg ik de kans om hier drie dagen vrij rond te lopen. Dus hier komt wat informatie voor Manchester United, dat morgen naar Barcelona komt om de halve finale in de Champions League te spelen, mogelijk dé wedstrijd van het seizoen.

De blik van miljoenen

Er is een psychologisch verschil tussen het midden van het Camp Nou stadion en de vleugels. Als je midden op het veld rondrent, kun je bijna vergeten waar je bent. Dan is Camp Nou gewoon een voetbalveld. Het is een geruststellend gevoel dat alle voetbalvelden op elkaar lijken.

Maar als je bij de zijlijn komt, voel je de blik van miljoenen mensen. Je kunt individuele gezichten in het publiek zien (de dag dat ik daar wat liep te trappen waren er heel wat bezoekers die een stadionrondleiding kregen en elke keer dat ik in het lege doel schoot, waren er wel een paar die juichten). Op de vleugel ben je dichter bij de toeschouwers dan bij het doel. Je moet wel een bijzondere persoonlijkheid hebben om in het gezelschap van miljoenen mensen op de vleugel te kunnen spelen.

Iemand stelde me voor aan Ronaldinho, de grootste voetballer van de wereld in de jaren 2005 en 2006. Hij had een bandana om zijn hoofd en terwijl we een beetje stonden te kletsen kon ik hem bijna een minuut lang van dichtbij bekijken. Zijn benen waren constant in beweging. Het was bijna alsof hij op één plek stond te dansen. Hij keek ook voortdurend om zich heen. Dat kan zijn geweest omdat hij zo graag aan die Britse mafkees wilde ontsnappen, maar het leek mij op dat moment alsof hij een tijdelijke aanval van ADHD had.

Niets is intensief

Misschien dat er geen voetbalclub is waar de dagelijkse persconferenties zo goed worden bezocht. Op het ogenblik wordt er vooral beweerd dat de spelers lui zijn. Toen ik bij de club in deze hemelse stad aankwam waren ze net aan het joggen in de vroege avondzon. Daarvoor hadden ze twee dagen vrij gehad. Na afloop vroeg ik aan een speler of de training erg intensief was geweest. ‘Intensief!’ zei hij spottend, ‘niets is hier intensief.’

Bepaalde voetbalsterren – Ronaldinho in het bijzonder, die geheimzinnige persoonlijke problemen heeft – brengen zelfs zo’n relaxte training niet op. Veel fans willen dat de coach van Barcelona, Frank Rijkaard, zijn spelers vaker een paar dagen samenbrengt in een trainingskamp. Ik vroeg aan Rijkaard of hij niet denkt dat zo’n kamp kan helpen een deel van zijn team van de straat te houden. ‘Als iemand iets van plan is,’ zei hij schouderophalend, ’kan hij dat overal doen. Dat is het punt. Je mag toch verwachten dat je sporters integer en professioneel zijn.’

Barcelona gaat de Spaanse competitie dit seizoen niet winnen. Als ze dan ook niet goed presteren in de Champions League, moet Rijkaard misschien wel weg. Maar toen ik wat kletste met directieleden van Barcelona, viel me op hoeveel bewondering ze voor de man hebben. Een van hen zei dat de rustige, hoffelijke Nederlander de club zo prachtig vertegenwoordigde. Een ander zei dat het ondenkbaar was dat Rijkaard zou worden vervangen door de schreeuwlelijk José Mourinho omdat de Portugees de ‘anti-Rijkaard’ is. Beide mannen impliceerden dat Rijkaard zelf wel zou weten wanneer het tijd was om te vertrekken.

Als Rijkaard het heeft over de dingen die dit seizoen mis zijn gegaan, noemt hij zijn grote, creatieve spelers: Ronaldinho, Thierry Henry, Leo Messi en Samuel Eto’o. De ongeveer acht dienende spelers achter de spitsen kunnen wel voor zichzelf zorgen, zegt Rijkaard. ‘Het verschil wordt gemaakt door de voorhoede. Een team schikt zich rondom de mensen die het verschil kunnen maken. En die hebben nogal wat pech gehad. ‘Ronaldinho, Eto’o en Messi zijn geblesseerd geweest, Henry miste zijn dochter na de scheiding van zijn vrouw.’

Een tijdje geleden vond er een vreemde ontmoeting plaats tussen de president van Barcelona, Joan Laporta en de bekende Amerikaanse onderzoeksjournalist Seymour Hersh. Hersh was in de stad om zijn zoveelste prijs in ontvangst te nemen en gaf aan dat hij graag de ‘eigenaar’ van Barcelona wilde ontmoeten. Laporta legde uit dat die niet bestaat. Barcelona is geen bedrijf zoals de Amerikaanse sportteams, maar een soort coöperatieve onderneming. Er zijn 161.000 socio’s (leden). ‘Dat zijn de eigenaren!’, kraaide Laporta.

Thierry Henry zit in de prijzenkamer van Barcelona en praat over het Engelse voetbal. Op het eerste gezicht lijkt de ruimte een echte schatkamer; tot je sommige trofeeën wat nader bekijkt. Op één beker staat: ‘Zesde prijs in het Philips Jeugdtoernooi – 1991’ Op een andere, er net achter, staat: ‘Vierde prijs – Philips Jeugdtoernooi – 1990’.

Maar waar het om gaat is dat de Fransman Henry zijn interview in heel aardig Spaans geeft. Dat maakt indruk omdat hij hier nog maar 18 maanden is.

Het is ook een beetje vreemd. Barcelona is er beroemd om dat het het ‘ongewapende leger’ van Catalonië is. Laporta’s mensen zijn trotse Catalaanse nationalisten. Moet Henry dan geen Catalaans spreken?

Dus vroeg ik Rijkaard welke taal er in de internationale kleedkamer van Barcelona wordt gesproken. Hij haalde zijn schouders op: ‘Spaans’.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties