Mike Obiku, ik mis je zo!

Dertien jaar geleden verloor Ajax slechts één wedstrijd – nota bene tegen Feyenoord. Dertien! Jaar! Geleden! In dat seizoen won Feyenoord de KNVB-beker – voor de laatste keer. Dertien! Jaar! Geleden!

Mike Obiku zelf, op de schouders van Ruud Heus na zijn doelpunt tegen Ajax op 8 maart 1995. ANP Fotoarchief

Op 24 mei 1995 won Ajax de Champions Leauge. Een dag later begon de huldiging voor de spelers in een rondvaartboot, die door Amsterdam werd gevaren. De uitzinnige supporters stonden langs de grachten om deze Europese hoofdprijs te vieren. De lucht was gevuld met helikopters vol met politieagenten, televisieploegen en misschien ook wel eentje met Adam Curry en Patricia Paay. Zowel op de grond als in het water en hoog in de lucht heerste Ajax. Het was verschrikkelijk.

Op exact hetzelfde moment werd in De Kuip de finale gespeeld voor de KNVB-beker tussen Feyenoord en Volendam. Op 25 mei 1995 wonnen de Rotterdammers in een draak van een wedstrijd die beker, tot nu toe de laatste. Het is dus dertien jaar geleden dat Feyenoord die prijs voor het laatst heeft gewonnen. Dertien! Jaar! Geleden!

Anyways, deze twee historische voetbalgebeurtenissen van 25 mei 1995 kwamen samen op de Nieuwe Herengracht 111 in Amsterdam. Daar staat een studentenhuis, dat op die dag precies aan het begin lag van de tocht van de rondvaartboot vol feestende Ajacieden – tussen het IJ en het Waterlooplein in Amsterdam.

In dat studentenhuis woonde ik toen, als een eenzame Feyenoord-supporter in een feestvierend Amsterdam. Terwijl mijn afdelingsgenoten op straat feest stonden te vieren – Ajacieden zijn nu eenmaal meelopers – keek ik op tv naar de bekerfinale met Feyenoord. Omdat er nergens een hand was om hand in hand mee te doen, deed ik mijn rechterhand maar in de linkerhand en zong ‘Hand In Hand’. Ik voelde me het laatste Feyenoord-bolwerk in Amsterdam en weigerde op te geven.

Terwijl de stilte boven Amsterdam werd verscheurd door helikopters, een rondvaartboot met zingende Ajacieden en brullende Ajax-supporters op de kade zat ik dus te kijken naar het verslag van die bekerfinale, naar die draak van een wedstrijd. Eenzaamheid, zo dacht ik toen, is eigenlijk best uit te houden als je alleen bent. Eenzaamheid wordt echter ondragelijk in enorme groepen - vooral als die groep zichzelf in Ajax-tenue hult.

De KNVB-beker van 1995 zelf, in de handen van Obiku

Obiku schiet! Obiku scoort!

Toen de Ajax-boot passeerde, verliet ik toch nog even snel de tv, klom op het dak, balde mijn vuist en riep heel hard de naam van Mike Obiku. Helaas hoorde Amsterdam de naam niet van de Feyenoorder, die op 8 maart 1995 voor de enige nederlaag van Ajax had gezorgd in dat seizoen. In de kwartfinale van de KNVB-beker in het Olympisch Stadion werd Ajax namelijk door Feyenoord in de sudden death uitgeschakeld door een magistrale goal van Obiku.

Vanaf dat dak zag ik in gedachten het uitzinnige gezicht van Obiku boven die verdomde rondvaartboot zweven. Ik dacht terug aan die prachtige achtste maart, toen ik als presentator van een Amsterdams radioprogramma in direct contact stond met onze verslaggever in het Olympisch Stadion. Het was vlak voor het nieuws van tien uur, vlak voor het einde van de uitzending. Het was 1-1 en voor de laatste keer schakelden we over naar de kwartfinale.

“Nico”, zei ik, “tot slot van de uitzending gaan we nog heel even naar Ajax. Hoe is het nu?”

“Het is nog 1-1”, zei verslaggever Nico Grigoleit, “en het lijkt erop dat we strafschoppen gaan nemen. Maar wat gebeurt er nu, luisteraar? Bosz ramt de bal vanaf de helft van Feyenoord naar voren. Frank de Boer en Blind lopen elkaar in de weg en daar is Obiku weg met de bal. Obiku, Obiku, wat gaat hij doen? Is het hier dan toch afgelopen? Obiku schiet! Van der Sar kan niet houden, Obiku scoort! Feyenoord is door naar de volgende ronde, Ajax ligt eruit!”

En precies op dat moment was het tien uur en begon het nieuws. Mijn grijns was zo groot dat ik mijn hoofd moest draaien om niet klem te zitten in de deuropening. Onze verslaggever heeft nog tien minuten door de telefoon zitten schelden.

Terug naar De Kuip

Inmiddels was die verdomde boot aangekomen bij het Waterlooplein en uit mijn zicht verdwenen. Ik keerde terug naar de tv en zag dat het in De Kuip inmiddels 1-1 was geworden. Feyenoord slaagde er maar niet in om afstand te nemen van Volendam en de wedstrijd werd steeds erger om naar te kijken. Als laatste Feyenoord-bolwerk in Amsterdam kon ik natuurlijk niet opgeven en bleef hardnekkig kijken. “En we zwaaien met zijn allen naar De Kuip”, zong ik in een leeg studentenhuis.

Maar acht minuten voor het einde was hij er weer: Mike Obiku. Opnieuw scoorde hij en opnieuw won Feyenoord. Het is nu dertien jaar geleden en sindsdien heeft Feyenoord geen KNVB-beker meer gewonnen. Dertien! Jaar! Geleden!

Zondag is er weer een kans in de finale tegen Roda JC. Lieve KNVB, mag Obiku dan nog één keertje meedoen?

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties