In ‘De vergeten Tour’ van Marije Randewijk, een boek uit 2003 over vervlogen dromen van Nederlandse Tourrenners, is een hoofdstuk aan Gerard Veldscholten gewijd. Het gaat over valpartijen op het verkeerde moment (Cees Haast), over gendarmes die je in winnende positie de verkeerde kant op sturen (Martin van den Borgh), of over juichend als tweede over de streep rijden, omdat een gedemarreerde Fransman even aan je aandacht was ontsnapt. Dat laatste overkwam Gerard Veldscholten in 1983, toen er van ‘oortjes’ in het peloton nog lang geen sprake was.

Maar het verhaal van krachtmens Veldscholten is vooral het verhaal van een overdosis aan bescheidenheid. De Tukker was een ronderenner. Iemand die zowel kon klimmen als tijdrijden. De legendarische Jacques Anquetil voorspelde in 1984 een plaats op het Tourpodium voor Veldscholten, toen deze na de Pyreneeën vierde stond in het algemeen klassement. Achter Laurent Fignon maar vóór Bernard Hinault. De toen vierentwintigjarige Veldscholten werd uiteindelijk zestiende, zijn beste uitslag in de Ronde van Frankrijk.

De eerste jaren van zijn carrière reed hij voor Peter Post, eerst bij Raleigh en daarna in het shirt van Panasonic. In ‘De vergeten Tour’ wordt een uitspraak van deze ploegleider aangehaald: “Zet het hoofd van Knetemann op de romp van Veldscholten en hij kan de Tour winnen”. Maar Gerard Veldscholten was en bleef een bescheiden mens, die altijd koos voor het ploegbelang in plaats van eigenbelang. Naar eigen zeggen werd hij ook nerveus als de druk om te presteren te groot werd.

Na een uitstapje bij PDM ging hij in 1988 voor een nieuwe Zwitserse ploeg rijden, Weinmann - La Suisse, met onder meer Steve Bauer, Niki Rüttimann en Jean-Claude Leclercq. Allemaal coureurs die bij La Vie Claire al hadden samengewerkt met ploegleider Paul Köchli. Ook Henri Manders reed er. In de Ronde van Romandië keek Veldscholten voor één keer de andere kant op toen de Fransman Leclercq als aangewezen kopman lek reed. Hij won prompt de hoog aangeschreven rittenkoers.

Vijf jaar eerder had Veldscholten er al eens een rit had gewonnen, en hij was vijfde geworden in het eindklassement. Door attent te rijden veroverde de Nederlander in 1988 op de vijfde dag de leiderstrui in de ochtendetappe, gewonnen door Frans Maassen. ’s Middags verdedigde hij de trui met succes in een korte bergrit met aankomst in het skistation La Tzoumaz, al kwam Toni Rominger nog akelig dicht in de buurt. De laatste rit naar Genève leverde vervolgens geen problemen meer op.

De namen van de geklopten in het eindklassement klinken vrij indrukwekkend: Toni Rominger (tweede), Urs Zimmermann (derde), Andrew Hampsten (vierde), Jean-François Bernard (vijfde) en Pedro Delgado (zesde). Allemaal renners die ooit bij de beste vier eindigen in de Tour. Daarin zit meteen de paradox. Het eindklassement in Romandië onderstreept de kwaliteiten van Veldscholten als ronderenner. Tegelijkertijd laat deze uitslag zien dat er veel meer had ingezeten.

De vraag is of het erg is dat er niet helemaal is uitgekomen wat er in zat. Afgaande op het boek van Randewijk leek Gerard Veldscholten er zelf vijf jaar geleden niet bepaald onder te lijden. Hij werkte op dat moment in Deventer bij een fietsenzaak, en was een tevreden mens.