Het geluk van Oranje in 1988

‘Zonder geluk vaart niemand wel.’ Deze uitdrukking was zeker van toepassing op de Europese titel van Oranje in 1988. Er waren zeker vijf momenten dat het dubbeltje de verkeerde kant op kon vallen. Maar de uitdrukking ‘het geluk is met de goeden’ was zeker ook van toepassing op Euro-88.

ANP fotoarchief

Bij elke analyse van het oranjesucces in 1988 is het wel goed om die vijf momenten aan te halen. Het toont maar weer eens aan hoe fragiel het hebben van succes is.

I) Bij de loting van de voorronde had Oranje net het derde achtereenvolgende toernooi gemist en daarom was het ingedeeld in pot 3. Voor het uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Joegoslavië was de kaart van Europa nog overzichtelijk. In 1986 bestond een voorrondegroep uit vier of vijf ploegen en plaatste alleen de groepswinnaar zich voor het eindtoernooi. Nederland kon Engeland, Denemarken, Spanje, Frankrijk of Italië en Sovjet-Unie, Roemenië of Joegoslavië als zwaarste twee tegenstanders krijgen.

Maar het kreeg Hongarije en Polen, die ten tijde van de loting goede papieren hadden, omdat ze hun WK-voorrondegroep hadden gewonnen ten koste van Nederland en België. Maar toen de voorronde daadwerkelijk begon waren beide teams afgeschminkt op het WK. Hongarije verloor met 6-0 van de USSR en met 3-0 van Frankrijk èn Polen met 3-0 van Engeland en met 4-0 van Brazilië. Beide ploegen waren in een zomer flink gedevalueerd en moesten van de grond af worden opgebouwd. Uiteindelijk zou deze groep de zwakste blijken.

II) Na twee misstappen in thuiswedstrijden tegen Polen en Griekenland kon Oranje zich geen puntverlies meer veroorloven. De uitwedstrijd bij Polen werd cruciaal voor de kansen van de ploeg van Michels om het eindtoernooi te halen. Omdat Polen echter 0-0 had gespeeld tegen Cyprus, was die ploeg al kansloos. De op papier lastige uitwedstrijd werd een makkie omdat de Poolse voetbalbond aan de Olympische ploeg de hoogste prioriteit schonk, want die kon zich nog plaatsen voor de Spelen van Seoel. De echte nationale ploeg werd een soort B-team en de sterspelers Boniek en Smolarek mochten thuis blijven.

In Zabrze was dat team niet opgewassen tegen een zeer gemotiveerd Oranje, dat met 2-0 won en in feite hier de kwalificatie pakte. Het was de eerste overwinning van Oranje in Polen. De rel om de Osser-bom zorgde nog wel voor enige twijfel. Het vreemde besluit van de UEFA om Oranje een herkansing tegen Cyprus te geven in een leeg stadion was niet zozeer geluk als wel een teken van goede diplomatie.

III) Tijdens het eindtoernooi staat Oranje na de nederlaag tegen de Sovjet-Unie weer met de rug tegen de muur. De tweede wedstrijd tegen Engeland is eigenlijk al een finale. De Engelsen beginnen sterk en domineren in het eerste half uur het duel. Lineker schiet na een misverstand tussen Koeman en Van Breukelen tegen de paal. Iets later in de wedstrijd schiet Hoddle een vrije trap tegen de paal. Oranje wankelt, maar vlak voor rust komt de ommekeer met de treffer van Van Basten. Vrijwel iedereen is vergeten dat aan de treffer aan een overtreding van Rijkaard op Lineker vooraf gaat. Scheidsrechter Casarin ziet het door de vingers.

Na de pauze wankelt Oranje weer even na de gelijkmaker van Engeland. Uiteindelijk zorgt Van Basten voor de winst, maar aan beide treffers hangt een luchtje. Bij de eerste goal is volgens de Engelsen sprake van buitenspel bij een kluts en de tweede goal wordt gescoord uit een hoekschop die ten onrechte is gegeven. Over geluk heeft Oranje die middag niet te klagen.

IV) Het meest bekende moment van al het fortuin in West-Duitsland is de goal van Kieft tegen de Ieren. Het doelpunt valt in de slotfase en volgens de huidige regels zou er zelfs van buitenspel geen sprake zijn, maar toen wel. Op het moment van de kopbal van Kieft (na een mislukte vuurpijl van Koeman) stond Van Basten buitenspel. Tegen de Ieren kopte McGrath nog tegen de paal bij de stand 0-0.

V) De beroemde overwinning in Hamburg op West-Duitsland wordt overschaduwd door de goal van Marco van Basten in de slotminuut. Die treffer was de eerste treffer van Oranje waarop niets viel aan te merken. Een kwartier voor het einde hielp scheidsrechter Igna de Nederlandse ploeg overeind met het schenken van een strafschop na een onschuldig grondduel tussen Kohler en Van Basten. Waarschijnlijk had Oranje zonder die strafschop nooit gescoord in Hamburg ondanks een enorm offensief. Dat de penalty van de Duitsers ook discutabel was en dat de gelijkmaker meer dan verdiend was, doet bij de analyse van de geluksfactor even niet ter zake.

In de finale houdt Nederland in het eerste half uur stand tegen een sterke Sovjet-ploeg. Dat is geen geluk, maar heeft ook te maken met het onoverwinnelijke gevoel waarmee het keurcorps van Michels aan de eindstrijd begon.

Nederland had het geluk afgedwongen om eindelijk een hoofdprijs te winnen.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties