Zoeken

Beste Jurryt,

Soms confronteert je geliefde voetbalclub je genadeloos met het feit dat je langzaam maar zeker een ietsepietsie ouder begint te worden. Zo weet ik me nog precies het moment te herinneren dat er voor het eerst een speler in Ajax-1 debuteerde die jonger was dan ik: dat was Clarence Seedorf, in de bekerwedstrijd bij VVV op 28 oktober 1992. “Als ik nu nog wil doorbreken in Ajax-1 moet ik onderhand een beetje op gaan schieten,” dacht ik onwillekeurig, want je blijft een jongetje, en jongetjes willen stiekem allemaal voetballer worden. Of rockster.

Nog pijnlijker: de eerste keer dat Ajax een wedstrijd speelde met een elftal waarin ik de oudste speler zou zijn geweest. Dat moment diende zich voor mij aan op 9 februari 2003, in een thuiswedstrijd tegen jouw clubje. Het is de dag waarop je je als supporter voor het eerst een veteraan voelt. Vanaf die dag vind je voetballers maar pikkies.

Ouwelullenmijlpaal

Misschien staat me binnenkort een derde ouwelullenmijlpaal te wachten. Als Edgar Davids na de play-offs besluit om zijn kicksen aan de wilgen te hangen, gaat er voor het eerst een Ajacied met voetballerspensioen die ik met eigen ogen zijn debuut heb zien maken. Oké, ik was in juli 2006 in Londen om Dennis Bergkamp uit te zwaaien, en ik kon me ook zijn debuut nog goed herinneren, maar ik stond niet op de tribune toen hij voor het eerst binnen de lijnen kwam bij Ajax.

Toen Edgar Davids debuteerde, thuis tegen RKC op 8 september 1991, stond ik er wél: in vak G op de Diemenzijde. Bryan Roy was uit de gratie geraakt bij trainer Leo Beenhakker en Davids speelde linksbuiten. Nummer 11. Agressief manneke. Hij joeg zijn tegenstander lekker op en was niet te beroerd voor een tackle. Dat deed ‘ie beter dan Roy. Maar Roy was een mooiere speler: sierlijk, betere techniek, betere voorzet ook. Ik vond die Davids een beetje een dravertje. Type Regi Blinker. Ik dacht niet dat het echt iets zou worden met ‘m. Pas toen Louis van Gaal hem als middenvelder ging gebruiken, ging ik daar anders over denken.

Het zou best eens kunnen dat ik elke officiële Ajax-minuut van Edgar Davids heb gezien: meestal in het stadion (in Amsterdam of elders) en anders live op tv. Voor ons, Ajax-supporters, is hij de laatste link met het Ajax van De Meer, en hoewel ik veel van het gezanik over de ArenA, de beursgang en de verzakelijking maar misplaatst romantisch onderbuikgelul vind, doet dat me toch wel iets.

De kans bestaat dat Edgar Davids nog een jaartje gaat voetballen in Japan of Qatar, maar bij Ajax zal hij wel vertrekken. We bestempelden Edwin van der Sar bij zijn afscheid in 1999 als de ‘Laatste der Mohikanen’, maar toen wisten we nog niet dat Edgar Davids terug zou komen. Híj is de laatste Mohikaan – en bij zijn afscheid zal ik me meer dan ooit een veteraan voelen.

Vergeef me dit sentimentele epistel, Jurryt. Het was een mooi excuus om niet over die gruwelijke play-offs te hoeven schrijven. Ik háát ze, zelfs als we ze voor de derde keer op rij winnen (wat ik trouwens niet verwacht). Als jij, in de rustige weken tussen jullie bekerwinst en het EK, ook wat veteranensentiment van je af wilt schrijven (Bertje van Marwijk, wellicht?): ga gerust je gang. Ik ben er wel voor in de stemming, ondanks het prachtige zomerweer...

Mazzel!

Menno