Zoeken

De vorig jaar overleden Jef Planckaert kwam wel goed de bergen over. In de Tour van 1962 maakte deze veelzijdige en wilskrachtige renner het Jacques Anquetil nog aardig lastig. Hij reed op drie dagen van Parijs zelfs in de gele trui, maar in de lange tijdrit naar Lyon gaf ‘Monsieur Chrono’ iedereen een ongenadig pak slaag. Jef Planckaert werd vierde op bijna vijf en een halve minuut. Toch nog genoeg voor een fraaie tweede plek in het eindklassement.

De voormalige Tourdirecteur Jacques Goddet dichtte Willy Planckaert in 1966 wel enig klimmerstalent toe. Goddet zag in de winnaar van de groene trui een toekomstige rondewinnaar. Maar Willy bleef toch vooral een rappe sprinter, net als later zijn jongere broers Walter en vooral nakomertje Eddy.

Na een aantal volledig mislukte investeringen in Oost-Europa glorieert de jongste van het trio de laatste jaren vooral in een docusoap op de televisie. Als levensgenieter en amateurfilosoof. Maar een stukje hardfietsen kon Eddy Planckaert wel degelijk. Hij stond in het peloton bekend als speelvogel, maar won wel Parijs - Roubaix en de Ronde van Vlaanderen.

Francesco, de zoon van Eddy, was ook nog eventjes prof. In tegenstelling tot zijn succesvolle vader en ooms is hij bekender geworden als mediafiguur dan als wielrenner. Zijn neef Jo, de zoon van Willy, deed het wat dat betreft beter. Jo Planckaert beschikte behalve over een vlotte babbel ook over een behoorlijk stel sprintersbenen. Wel ontbreekt een echte grote overwinning op zijn palmares.
In 1997 bleef hij in Parijs - Roubaix klassiekerspecialisten als Johan Museeuw en Andrej Tsjmil in een sprint met negen voor.

Toch greep hij net naast de zege. Op het laatste moment werd hij nog voorbij gereden door de volslagen onbekende Frédéric Guesdon. In 2002 kon hij zich in de E3-Prijs Harelbeke niet revancheren. Jo Planckaert liet zich kloppen door de meestal met overgewicht kampende Italiaan Dario Pieri. Daarop sloeg hij van frustratie zijn stuur zowat doormidden.

Toevallige samenloop van omstandigheden

Ondanks de handicap van de Planckaerts dat ze nauwelijks een berg over kwamen, hadden Eddy en Walter in 1981 door een toevallige samenloop van omstandigheden een unieke kans om eerste en tweede te worden in de Ronde van Frankrijk. Nou ja, in theorie dan toch. En dat terwijl ze halverwege de Tour al op weg naar huis waren.
Het Tourcircus was namelijk in België neergestreken.

De debuterende Eddy Planckaert had in Zolder de twaalfde etappe gewonnen. Zo dicht bij huis, met een ritzege op zak en de Alpen in het vooruitzicht, was het na de etappe van Beringen naar Hasselt wel mooi geweest. Maar dat was buiten Tourbaas Félix Lévitan gerekend. Die dreigde met levenslange schorsingen als de heren Planckaert de volgende dag niet aan het vertrek stonden in Mulhouse, zo’n vijfhonderd kilometer verderop.

Dus stapten Eddy en Walter thuis in Nevele maar weer in de auto om helemaal naar Mulhouse te rijden. De rest van het peloton zat op dat moment al in een Boeing die als taak had het hele Tourgezelschap in één keer naar het Oosten van Frankrijk te verplaatsen. En met dat vliegtuig ging het bijna helemaal mis. Freddy Maertens als Peter Winnen hebben er los van elkaar ooit over geschreven.

Vliegtuigongeluk

Maertens in zijn autobiografie: “Die dag kwamen we in een onweer terecht zoals ik er nooit meer één in de lucht heb meegemaakt. De vleugels van het vliegtuig sloegen heen en weer. Zelfs de stewardessen raakten in paniek.” Winnen: “Wielrenners begonnen te huilen en te schreeuwen, of ze prevelden de namen van geliefden.” Winnen wist in zijn column verder te melden dat de Franse renner Tinazzi, die net op het toilet zat, met de broek op zijn enkels als een rodeocowboy heen en weer stuiterde. De deur van het toilet klapperde open en dicht.

Volgens Peter Winnen verklaarde de piloot achteraf dat het een dubbeltje op zijn kant was geweest. Het was Freddy Maertens die op het originele idee kwam dat één van de gebroeders Planckaert de Tour had gewonnen wanneer het vliegtuig was neergestort. Zover kwam het gelukkig niet. Bernard Hinault won de Tour van 1981. In de Alpen stapten Eddy en Walter uiteindelijk toch nog gebroederlijk af.

Groene trui

Eddy Planckaert haatte de Tour, vertelde zijn voormalige ploegleider José de Cauwer ooit in een interview. Toch reed hij deze een keer uit. Dat was in 1988, toen Planckaert zich als leider in het puntenklassement door de Alpen en de Pyreneeën heen worstelde. Dat was misschien wel de grootste prestatie in de wielerloopbaan van Eddy Planckaert. Hij behield de groene trui tot in Parijs.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |