Geef Sportgeschiedenis maar de schuld

Zaterdag is in Amsterdam een Chinese manifestatie tegen de eenzijdige en ongenuanceerde berichtgeving in de westerse media over de Olympische Spelen. Lekker makkelijk, want waar iedereen vecht, heeft iedereen schuld.

In de afgelopen weken hobbelde ik van discussie naar debat naar interview - allemaal over sport en politiek. Ik snap nu hoe het voelt om verkiezingscampagne te voeren: in een bepaalde periode zie je de hele tijd dezelfde gezichten, worden dezelfde argumenten uitgewisseld en aan het eind zijn we niets opgeschoten.

Sportsocioloog Ruud Stokvis

Woensdagavond ging ik op Radio 5 in gesprek met sportsocioloog Ruud Stokvis en volgende week vrijdag ga ik op de Vrije Universiteit in gesprek met sportsocioloog Ruud Stokvis. Afgelopen maand ging ik in Den Bosch in gesprek met sportsocioloog Ruud Stokvis, alhoewel er gelukkig meer mensen waren voor dit debat. Dat hierover nu zoveel wordt gesproken heeft natuurlijk alles te maken met de Olympische Spelen komende zomer in Beijing.

Sinds een maand is dit debat ontploft door de omstandigheden in Tibet. De beschuldigingen vliegen over de wereld. Tibetanen zeggen dat de Chinezen de Spelen misbruiken om Tibet te onderdrukken. De Chinezen daarentegen zijn er heilig van overtuigd dat de Tibetanen diezelfde Spelen misbruiken om China zwart te maken. Omdat dit debat over politiek en macht gaat, doen de inhoudelijke argumenten er even niet zoveel meer toe.

Een nieuwe koers

Het Internationaal Olympisch Comité staat er wat beduusd naar te kijken en doet net alsof het dit nooit heeft zien aankomen. IOC-voorzitter Jacques Rogge probeert in de laatste maanden voor de openingsceremonie nog zoveel mogelijk meubelen te redden uit het brandende olympische huis. Het laatste wat hij hierover zei is dat het IOC moet nadenken over een nieuwe koers. “We moeten bekijken of we ons nog wel op de achtergrond moeten houden als het om mensenrechten gaat.''

Afgelopen zondag sprak ik hierover met Erica Terpstra. “Eindelijk eens wat goed nieuws van het IOC”, zei ik tegen haar. Een diepe zucht van opluchting was haar antwoord: “Eindelijk!”

Niet dat het onmiddellijk beter gaat, maar er lijkt iets structureels te veranderen binnen het IOC. Een half jaar geleden vertoonde het prominente IOC-lid Pál Schmitt ook al tekenen van voortschrijdend inzicht. Tijdens een hoorzitting van het Europarlement (waar hij ook lid van is) sprak hij namelijk over China en de mensenrechten. Namens het IOC zei hij dat “het IOC niet in een positie is om de situatie van mensenrechten in het land te volgen of druk uit te oefenen op China”, maar “dat het tijd is voor een politieke verklaring van het IOC.”

De fout van het IOC

Het zal het huidige debat niet meer in rustig vaarwater brengen en dat is ook de verantwoordelijkheid van het IOC zelf. Het meningsverschil is tenslotte verscherpt door de tocht van het olympisch vuur. Dit beroemde symbool is nu zelf politiek instrument geworden, waar het eigenlijk een oproep is tot vrede en respect. Aan dat laatste denkt momenteel niemand meer – ik niet, in ieder geval.

Het IOC had voordat de Chinezen de route van het olympisch vuur bekendmaakten moeten verbieden om met dit vuur naar politiek gevoelige plekken als Tibet en Taiwan te gaan. Achter de schermen, zodat er geen gezichtsverlies voor China was geweest. Maar door te zwijgen, heeft het IOC een politiek podium gemaakt voor alle activisten, die hiervan vanzelfsprekend gebruik maken. Als Rogge een jaartje eerder had ingezien dat sport en politiek iets met elkaar te maken hebben, had zowel zijn clubje als China nu aanzienlijk minder onder vuur gelegen.

Chinese demonstratie

Maar gelukkig hebben we ook de media nog, die we overal de schuld van kunnen geven. Komende zaterdag is daarom in Amsterdam een Chinese manifestatie ter ondersteuning van de Olympische Spelen. In het persbericht staat: ‘De Chinese gemeenschap in Nederland vindt de recentelijke berichtgeving over de Olympische Spelen in Beijing in veel westerse media eenzijdig en ongenuanceerd.’

Ze hebben gelijk, maar niet helemaal. Er zou vermoedelijk veel minder sprake zijn geweest van ongenuanceerdheid als het vuur niet naar Tibet was gegaan. Iedereen zoekt naar zijn eigen gelijk, maar waar iedereen vecht, heeft iedereen schuld: de Chinezen, de Tibetanen, het IOC en de media. En ik natuurlijk, want ook ik schrijf veel over de Olympische Spelen en politiek.

Anyways, het wordt nu tijd om op te stappen, want ik ben voor vanavond besteld in Rotterdam, voor een debat over sport en politiek. Benieuwd hoe het met Ruud Stokvis gaat.

Op weg naar Peking · Sport en politiek

permalink | plaats reactie |

Reacties