Blij met een schone lei

In de columntwist De Klassieker is het nu de beurt aan Ajacied Menno Pot, auteur van het boek Vak 127. Hier te koop.

Beste Jurryt,

Maak je geen zorgen: met mij gaat het prima.

Gistermiddag in de ArenA voelde ik eigenlijk al amper teleurstelling. Nog diezelfde avond betrapte ik me erop dat ik het eigenlijk wel goed vind zo. En nu, na een nachtje slapen, ben ik daar zelfs volledig van overtuigd. Het is goed dat Ajax de voorronde van de Champions League niet gehaald heeft.

De voornaamste reden: geen Ajax-bestuurder, -trainer of –speler kan nu nog ontkennen dat het een rampzalig baggerseizoen was en dat we op de bodem van de put zijn aanbeland. Slechter kan het nu écht niet meer. In de voorgaande drie seizoenen was er steeds een soort van halfbakken happy end: playoff-winst, bekertje erbij. Ik weet nog hoe ik me kapot geërgerd heb aan het ‘eind goed, al goed’-geleuter van trainer en bestuur. Nu hebben we een keer écht niks. Misschien dat dát helpt.

Het is lekker om te weten op welk Europees bekertoernooi we ons kunnen voorbereiden. Niet nóg eens een gigantische domper terwijl het seizoen nog moet beginnen. Napraten heeft geen zin, want alle verantwoordelijken zijn al foetsie: voorzitter Jaakke en zijn hele bestuur, technisch directeur Martin van Geel, algemeen directeur Maarten Fontein en twee hoofdtrainers, Henk ten Cate en Adrie Koster. Volgend seizoen nieuwe mensen, een nieuw beleid en een schone lei.

Wat de playoffs betreft: als je me vraagt wat ik van het systeem vind, dan zal ik je zeggen dat ik ‘anti’ ben. Ik vind dat de nummer drie van de ranglijst (in dit geval NAC Breda) gewoon verzekerd hoort te zijn van UEFA Cup-voetbal en ik vind dat de nummer twee na 34 wedstrijden recht heeft op de Champions League-voorronde. Ik háát de playoffs. Dat riep ik toen Ajax als vierde eindigde maar via de playoffs de ware nummer twee AZ ‘onttroonde’ (2006), en dat roep ik nu dus ook.

Maar die discussie is nu irrelevant. Dat gedrocht bestaat nu eenmaal en we zijn uitgeschakeld door een ploeg die (wanneer het op een rechtstreeks duel aankomt) gewoon sterker is dan Ajax, en beter verzorgd voetbal speelt. Het zaakje is na drie playoff-edities netjes in balans: één keer onterecht ‘omhooggevallen’ (2006), één keer een rechtmatig verkregen tweede plek geconsolideerd (2007) en één keer ten onrechte naar beneden gekukeld (2008). Ik vind het best zo. Wat ik veel erger vind (en dus belangrijker), is het feit dat Ajax in al die jaren geen landskampioen is geworden, en überhaupt tot de playoffs veroordeeld was.

Ik vind het stiekem wel lekker dat ik vanaf heden eindelijk weer supporter kan zijn van een gewóne club. Net zo’n gewone club als Twente of Roda of Willem II. Een club die gewoon blij is met een overwinning en geen enkele zege meer for granted neemt. Want dat punt hebben we nu wel bereikt, daarover kunnen we het eens zijn. We hebben dit seizoen tegen vrijwel geen enkele tegenstander iets van superioriteit laten zien en in een knock-out ronde kunnen we tegen Kopenhagen, Slavia Praag, Dinamo Zagreb en FC Twente het verschil niet maken. We hebben de macht gewoon niet. Conclusie: we zijn een gewoon cluppie, bevrijd van de illusies. Alles wat Ajax ooit was, is weg. We staan weer op nul – en ik vind het heerlijk.

Van de weeromstuit krijg ik zin om de komende weken met je te bomen over Oranje en het EK. Je moet wat, tijdens de zomerstop. Zullen we?

Mazzel!

Menno

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties