De eenarmige bandiet

Op zijn dertiende verloor Héctor Castro zijn onderarm. Het weerhield de Uruguayaan er niet van als voetballer olympisch en wereldgoud te veroveren.

Als tiener raakte Castro zijn rechter-onderarm kwijt dankzij een ongeluk met een electrische zaag bij het houtbewerken. Als voetballer leek hij echter weinig last te ondervinden van zijn handicap. In tegendeel: hij "misbruikte" het restant van zijn rechterarm in de duels op het veld, en hij stond bekend als een ruwe speler. Hij was geliefd bij de supporters van zijn club (Nacional), maar het ontbreken van zijn arm was zeker geen reden tot sympathie bij rivaliserende supporters, die Castro verguisden. Buiten het veld stond de Uruguayaan bekend als een rokkenjager, fervent gokker en kettingroker.

Zijn staat van dienst had weinig ruimte voor verbetering. Hij speelde vrijwel zijn hele carrière (1923-1936) voor Nacional, en won in die periode drie keer de nationale titel. Met een doelgemiddelde van twee goals per drie wedstrijden droeg hij sterk bij aan de successen. Ook in de nationale ploeg was hij een vaste waarde. In 1926 behaalde hij met Uruguay de Copa America, en twee jaar later was hij van de partij toen Uruguay de Olypmische titel prolongeerde. In Amsterdam speelde Castro twee wedstrijden. In met 4-1 gewonnen kwartfinale tegen Duitsland scoorde hij, en hij was basisspeler in de finale tegen Argentinië. Die wedstrijd eindigde in een gelijkspel, en bij de replay werd Castro niet opgesteld. De Olympische Spelen van 1928 golden nog als een verkapt wereldkampioenschap, maar in 1930 werd het eerste echte WK gehouden.

Uruguay, dat als tweevoudig olympisch kampioen de eer had om het toernooi te organiseren, werd in eigen huis kampioen. In de openingswedstrijd van Uruguay tegen Peru scoorde Héctor Castro het enige doelpunt, en ook in de finale vond "el divino manco" het net. Hij scoorde de beslissende vierde goal voor de thuisploeg, dat eerder nog tegen een 1-2 achterstand had aangekeken. Een tweede optreden op een WK zat er niet in, want Uruguay wenste niet te spelen in Italië (1934), min of meer uit protest tegen het ontbreken van de veel Europese landen bij het eerste WK.

Snel na het einde van zijn spelerscarrière werd Castro coach van Nacional, en haalde tussen 1940 en 1943 vier opeenvolgende titels met zijn ploeg. In 1952 kwam daar nog een vijfde bij, toen hij als vervangend coach weer naar de ploeg werd gehaald. Héctor Castro overleed in 1960, op 55-jarige leeftijd.

Nog 73 dagen tot Beijing 2008.

Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties