Van der Sar zegt dat zijn ogen slechter worden

In 1992 was Simon Kuper voor de laatste keer in het Luzhniki stadion in Moskou, toen nog het Lenin Stadion. De kaartjes kostten omgerekend een dubbeltje. De Champions Leaguefinale vorige week was toch net even anders.

ANP Fotoarchief

Dit waren mijn ervaringen:

* De man in de hotelkamer tegenover de mijne bleek Sepp Blatter te zijn. De rijke, buikige 72-jarige ex-president van de FIFA, de wereldvoetbalorganisatie, bleek een vrij typerende toeschouwer bij deze finale. Hier was absoluut het rijkste, oudste en meest vooraanstaande voetbalpubliek aanwezig dat ooit samen is gekomen.

* De slechtste individuele prestatie in een Champions Leaguewinnende wedstrijd is waarschijnlijk neergezet door Christian Panucci voor Real Madrid in de wedstrijd tegen Juventus in 1998. Maar vorige week in Moskou waren Carlos Tevez en Owen Hargreaves van Manchester United bijna net zo slecht. Tijdenlang zag Tevez er zo kinderlijk en bewegingloos uit dat hij aan een Teletubbie deed denken. Zelfs de mensen op de viptribune zaten te schreeuwen dat hij moest worden vervangen. Het duurde bijna 90 minuten voor hij er ook maar in slaagde een ondubbelzinnige pass naar een teamgenoot te geven.

Chelsea was ondertussen zo slim geweest om Hargreaves niet te dekken. Omdat hij een geboren verdedigende middenvelder is, maakte hij als vleugelspeler de indruk van een vis op een fiets. Zijn slechtste moment kwam in de 35e minuut toen hij de bal compleet miste en zijn hoofd vol in zelfhaat liet hangen. Maar na 87 minuten mocht Hargreaves weer op zijn eigen plek staan. Vanaf dat moment bloeiden hij en Tevez op. Allebei benutten ze hun strafschop. Panucci mag de titel houden.

* Aan het begin van de eerste helft worstelden beide teams met hun tactiek. De manier waarop ze daarmee omgingen was opvallend. De spelers van United liepen steeds naar de bank om advies te vragen aan hun assistent-manager, Carlos Queiroz. Want, al torent Uniteds manager, Sir Alex Ferguson, boven de club uit als een sekteleider, toch kan de rol van Queiroz wel eens groter zijn dan hij lijkt. De spelers van Chelsea vroegen geen advies aan hun manager Avram Grant. Tijdens een blessurebehandeling kwamen ze op het middenveld samen om de dingen onder elkaar te regelen.

* Toch scheelde het maar een haartje of Grant was nu Engels en Europees kampioen. Deze finale bewees, zoals alle recente wedstrijden tussen United en Chelsea, dat deze teams gelijk zijn van kwaliteit. Daarom ook haalde United pas op de laatste middag van het seizoen de Engelse titel binnen. Grant is de verliezer en Ferguson de winnaar; maar statistisch had het net zo goed andersom kunnen zijn.

* De beslissing viel door één penalty: die van Nicolas Anelka van Chelsea op Edwin van der Sar; in de regen om half twee ‘s nachts. Van der Sar is nooit, zoals we dat zo mooi in het Nederlands noemen, een penaltykiller geweest. In feite houdt hij nooit belangrijke strafschoppen. Nadat hij de best aardige schop van Anelka had gehouden, zei hij dat hij 20 jaar op dat moment gewacht had.

* Hij won zijn vorige Champions League met Ajax in 1995. Zelfs bij de grote Francisco Gento zat er maar 10 jaar tussen zijn eerste en zijn laatste Europese medaille. Van der Sar had dit op zijn 37e vast niet meer verwacht. Hij klaagt altijd dat zijn ogen slechter worden en zijn reflexen langzamer. Vóór dit seizoen overwoog hij om te stoppen. Nu blijft hij vast nog even. Op een dag gaat hij als spits spelen voor zijn oude amateurclub achter de duinen, zegt hij, want ‘doelpunten scoren is toch het allerleukste’, maar nu nog niet.

* Ik had een interview met Anelka. Toen hij eindelijk kwam opdagen, vier uur te laat, wilde hij praten over zelfvertrouwen. ‘Als je voetbalt,’ zei hij, ‘moet je vooral vertrouwen in jezelf hebben, want als je dat niet hebt op het veld, dan kun je de beste speler van de wereld zijn en nog niets voor elkaar krijgen.’

Had hij altijd zelfvertrouwen? ‘Soms is dat moeilijk, want soms heb je gewoon een slechte wedstrijd.’ De wedstrijd in Moskou was er zo een. Anelka kwam pas laat in de wedstrijd als vervanger en stond niet op de vleugelpositie die hij bij Chelsea gewoonlijk inneemt. Hij was nutteloos. Toen ze hem vroegen een van de eerste vijf penalty’s voor Chelsea te nemen, antwoordde hij: ‘Geen sprake van. Ik moest rechtsback staan en nu willen jullie me een strafschop laten nemen?’ Hij nam de zevende penalty en miste zoals te verwachten viel.

‘Ik wist waar hij naar toeging’, vertelde Van der Sar een paar minuten later op televisie. ‘Ik wachtte net iets langer dan anders. Ik zag hem aankomen en wist dat ik hem zou pakken. Dat is het beste gevoel dat er bestaat.’

Terwijl Anelka’s teamgenoten hun bejaarde supporters bedankten, stampte Anelka alleen weg door de regen met op zijn gezicht die gejaagde uitdrukking die hij zelfs heeft als het goed gaat. Van der Sar, die met zijn lange bleke, sombere gezicht meestal lijkt op een Calvinistische dominee van rond 1872, rende nu rond in de regen, stompte in de lucht en probeerde teamgenoten te omhelzen alsof hij een persoonlijkheidstransplantatie had ondergaan. Dat doet voetbal met mensen.

* In 1992 had ik nooit kunnen denken dat er een dag zou komen waarop het gemakkelijker was om Rusland in te komen dan de VS. Zeven minuten nadat ik was aangeschoven in de paspoort-rij op het vliegveld in Moskou, werd ik Rusland binnengewuifd. Mijn bagage kwam onmiddellijk. Even leek het alsof Nikita Chroestsjovs pochende woorden tegen Richard Nixon: ‘We zullen de VS inhalen en zelfs achter ons laten!’ werkelijkheid waren geworden. Maar daarna stond ik drie uur in de file in Moskou.

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties