Topsport is uitgevonden om te winnen

Pieter van den Hoogenband is de beste Nederlandse mannelijke zwemmer ooit. Hij begrijpt één ding verschrikkelijk goed: topsport is uitgevonden om te winnen. Een voorpublicatie uit Hollands Goud - kopen hier. Zie hier ook hoe VDH graag over voetbal lult.

Op 11 februari 1995 opende het Algemeen Dagblad met de loeiende kop ‘Snelste scholier van Europa’. De zeventienjarige Pieter van den Hoogenband had enorme indruk gemaakt op de Winterkampioenschappen in Eindhoven. Er zijn mensen die om minder de zelfcontrole verliezen over hun ego, maar vader Cees-Rein van den Hoogenband stelde de aanwezige journalist meteen op zijn gemak: “We letten er goed op dat hij niet naast zijn schoenen gaat lopen. Ik trek de veters dagelijks strakker aan, om het zo maar uit te drukken. We proberen zijn successen te relativeren.”

Dat zal niet zo moeilijk zijn geweest in deze familie, want die ademt nu eenmaal topsport. Vader Cees-Rein is sportarts bij voetbalclub PSV en zijn moeder Astrid Verver een voormalige topzwemster.

Pieter van den Hoogenband zelf. ANP Fotoarchief

Spanning is goed

Zeg trouwens niet dat Van den Hoogenband daarom alles is komen aanwaaien en dat hij niets hoeft te doen om zijn talent te gebruiken. Want hij heeft er wel degelijk hard voor gewerkt, alhoewel hij in zijn jonge jaren graag de branieschopper uithing.

Marcel Wouda kon zich bijvoorbeeld ontzettend ergeren aan de laconieke houding van Van den Hoogenband in de aanloop naar een race. Hoe meer druk er op zijn schouders ligt, hoe beter VdH zich voelt. “Van spanning krijg ik juist een kick. Ik heb het nodig om boven mezelf uit te stijgen.”

Wouda werd woest als hij dit hoorde: “Adrenaline wordt aangemaakt door zenuwen, positieve zenuwen welteverstaan, en is voor iedere sporter onmisbaar, dus ook voor Pieter. Maar hij profileert zich als een ijskonijn. Terwijl ik weet dat zijn laconieke houding grotendeels gespeeld is. Reken maar dat ook hij diep geconcentreerd is tijdens een wedstrijd. Bovendien vraag ik me af waar hij mee bezig is door zulke dingen te roepen. Als je op de Olympische Spelen staat, met dertienduizend uitzinnig toeschouwers op de tribune, en het doet je niets, waar krijg je dan wel een kick van?”

Marcel Wouda zelf

Popov

Dit verwijt wetende dient de kalme gemoedstoestand van Van den Hoogenband dus twee doelen. Ten eerste een ongestoorde race zonder te worden afgeleid door randzaken. Maar en passant leidt hij ook zijn tegenstanders af, want als die zich aan hem beginnen te ergeren en te irriteren hebben ze psychologisch al een belangrijke achterstand opgelopen. Niemand beter trouwens dan Van den Hoogenband zelf die dat uit eigen ervaring weet.

Het zogenaamde zondagskind, het supertalent, de scholier die alles komt aanwaaien, zwom in 1995 namelijk op het EK in Wenen de finale 100 meter vrije slag. In 1996 zei hij hierover in de Volkskrant: “In de wachtruimte stond ik naast Popov, de beste zwemmer van de wereld. Ik droomde een beetje weg en vergat bijna dat ik nog ene finale moest zwemmen.”

Popov won en Van den Hoogenband werd zesde. De Nederlandse zwemmer had hierdoor wel iets heel belangrijks geleerd. Een topsporter laat zich nooit afleiden van datgene waarvoor topsport is uitgevonden: winnen.

Nederlands goud · Olympische Spelen Algemeen · Sportboeken · Zwemmen

permalink | plaats reactie |

Reacties