Eerst pesten en daarna goud

Voor volleyballer Guido Görtzen waren de Olympische Spelen van 1996 een hel vanwege treiterpartijen. Volgens oud-aanvoerder Peter Blangé horen pesterijen bij een succesvol team. In samenwerking met De Pers.

ANP Fotoarchief

Door Jeroen Gunter / De Pers

Halverwege de documentaire De keerzijde van de medaille springen bij Guido Görtzen de tranen in de ogen. Hij vertelt dat hij vlak voor de Olympische Spelen van 1996 overwoog om te stoppen met volleybal, het spelletje dat nota bene zo’n beetje dé reden van zijn bestaan was.

Görtzen was de pesterijen van teamgenoten zat, hij had er genoeg van dat hij ‘Limbo’ werd genoemd, dat Ron Zwerver vroeg of hij ook ondertiteling had, als Görtzen zijn mond open deed. Maar Görtzen ging toch mee. Hij beleefde vijf heel nare weken in het Olympisch dorp in Atlanta, de gouden medaille die hij aan het eind van het toernooi omgehangen kreeg ten spijt.

Als er een ding blijkt uit de documentaire van sportjournalist Marcel Rözer over het gouden volleybalteam van 1996 dan is het wel dit: om tot wereldprestaties te komen, hoef je geen vriendenteam te zijn. In tegendeel. De harde sfeer, ook onder elkaar, is het kenmerk van de topsport. ‘Als je elkaar een beetje afzeikt, houd je elkaar scherp’, aldus Peter Blangé gisteren na de voorvertoning van de film in Amsterdam. ‘Topsport is strijd, ook strijd met elkaar.’ Ron Zwerver, Henk Jan Held, Bas van der Goor, Olof van der Meulen en Blangé hadden in 1996 geen moeite met dit gegeven. Görtzen wel. Tot op de dag van vandaag.

Na de voorvertoning stond hij er verloren bij. De andere vijf spelers dronken bier met elkaar, Görtzen hing wat rond. ‘Zoals Guido het heeft gezien, heb ik het niet gezien’, zegt Blangé, de huidige bondscoach. ‘Ik had tijdens het toernooi absoluut niet in de gaten dat hij het er zo moeilijk mee had.’

Pesterijen zijn niet erg, nee, ze zijn nodig in een team, vindt de voormalige aanvoerder van het gouden team. ‘Als je de beste vrienden bent, ben je te lief voor elkaar. Dan vertel je elkaar nooit de waarheid en haal je niet het beste in elkaar naar boven. Het gaat maar om één ding: de overwinning. Als je grootste vijand je daarbij kan helpen, moet je die hulp aannemen.’

Harde woorden die niet aan een gevoelige jongen als Görtzen zijn besteed. In de docu is hij te zien met zijn vriendin – Görtzen was de enige speler die zijn partner had meegenomen – wandelend door het Olympisch dorp. Hij filmt haar met zijn handycam, zij laat haar muggenbulten zien. Twee stuks, op de kuiten.

‘Guido dacht dat hij op schoolreisje was’, zegt Zwerver. ‘Voor mij was het overleven, niets meer dan dat’, zegt Görtzen.

Toen Nederland goud had gewonnen na een zenuwslopende wedstrijd tegen Italië had Görtzen dan ook geen zin om te feesten. ‘Ik wilde het niet uitgebreid vieren, want het toernooi had toch littekens achtergelaten.’ Görtzen wilde naar huis, weg uit deze hel. De andere spelers stortten zich in een zuiporgie die bijna twee dagen duurde.

‘Ondanks alles was dit team heel hecht’, zegt Blangé. ‘De extreme wil om te winnen, dát verbond ons met elkaar.’ Een wil die ook bij Görtzen aanwezig was, het was zelfs het enige dat hem op de been hield.

Olympische Zomerspelen · Volleybal

permalink | plaats reactie |

Reacties