Zoeken

Hinault, op de weg terug van een knieblessure die hem uit de Tour van 1983 had gehouden, reed dat jaar voor het eerst voor La Vie Claire, de nieuwe ploeg van de even rijke als dubieuze zakenman Bernard Tapie. Laurent Fignon had in 1983 verrassend de Tour gewonnen, maar de bebrilde Parijzenaar ontbrak in de Dauphiné Libéré. De renner van Renault nam het op hetzelfde moment in de Giro op tegen Francesco Moser. En zo’n beetje tegen heel Italië.

Fignon’s even jonge ploeggenoot en wereldkampioen Greg Lemond stond in Villeurbanne wel aan de start. Net als Stephen Roche, Phil Anderson, Pascal Simon, Robert Millar, Steven Rooks, Gerard Veldscholten en Peter Winnen. En dan was daar nog een bescheiden Colombiaanse amateurselectie, die in feite bestond uit semiprofs. De Colombianen waren een jaar eerder met wisselend succes voor het eerst van start gegaan in de Tour. Ze werden daarbij vergezeld door luidruchtige radioverslaggevers.

Het ploegje van vijf renners dat in de Dauphiné van start ging was een B-ploeg. Francisco ‘Pacho’ Rodriguez leek met zijn scherpe gelaatstrekken en zijn kleine snorretje zo weggelopen uit een roman van zijn beroemde landgenoot Gabriel Garcia Márquez. En Martin Ramirez werd ook wel ‘El Negro’ genoemd, vanwege zijn donkere huidskleur. De renners die de Tour zouden gaan rijden verbleven nog in Zuid-Amerika. Onder hen het grote klimtalent Luis Herrera, wiens roem hem al vooruit gesneld was.

“Met ons bekende Europese superioriteitsgevoel hadden we er geen rekening mee gehouden dat die kleine mannetjes uit de Andes een rol van betekenis zouden spelen”, lezen we in het wedstrijdverslag in een oude Wieler Revue. Het woord mannetjes viel in die dagen wel vaker met betrekking tot de Colombiaanse renners. Op wielersport.slogblog.nl was deze week nog te lezen dat Peter Post, die met zijn ploeg in hetzelfde hotel verbleef als de Colombianen, zich kostelijk had geamuseerd met de eetgewoonten van ‘die mannekes’.

In de vierde etappe stond in de buurt van de Zwitserse grens de eerste berg op het menu. Op de Mont Salève namen Francisco Rodriguez, Martin Ramirez, Pablo Wilches en Reynel Montoya zowaar drie minuten voorsprong op de favorieten. De Colombianen bleken goed voorbereid uit de rittenkoersen in hun eigen land te zijn gekomen. ‘Pacho’ Rodriguez won uiteindelijk de rit met vijfendertig seconden voorsprong. Een kleine sensatie. Een dag later, in de rit naar Chambéry over de Mont Revard, werd Rodriguez tweede in het gezelschap van onder meer Bernard Hinault.

Daarmee veroverde de Colombiaan verrassend de leiding in het klassement.
De volgende dag stond er een zware bergrit over vijf cols op het programma. In de gele leiderstrui (met een blauwe horizontale baan) won ‘Pacho’ zijn tweede etappe, opnieuw met voorsprong. Maar de Colombiaan had waarschijnlijk iets te veel van zijn krachten gevraagd. De spectaculaire zevende etappe naar de top van de Col de Rousset werd verreden in de kou en in de stromende regen. Hagelbuien geselden het peloton. In die omstandigheden viel Bernard Hinault aan.

“De Dauphiné nam een dramatiese wending”, aldus Wieler Revue. Er gebeurde van alles in die rit. Leider Rodriguez moest opgeven met tendinitis in de knie. Van de Colombianen reed alleen Martin Ramirez nog mee op het voorste plan, terwijl Hinault een grote inzinking kreeg en zijn opgebouwde voorsprong van minuten weer verspeelde.

Phil Anderson werd ten slotte winnaar op de Rousset. De vierentwintigjarige Ramirez voerde nu het klassement aan. Hinault was tweede op tweeëntwintig seconden. Pascal Simon had na alle schermutselingen als derde al meer dan vijf minuten achterstand.

Martin Ramirez won uiteindelijk ook deze Dauphiné Libéré. In de slottijdrit over tweeëndertig kilometer, gewonnen door Greg Lemond, liep de Colombiaan zelfs een paar seconden uit op de Breton. Dit tot grote onvrede van de eerzuchtige Hinault. Een aangekondigde persconferentie met de Breton, waarschijnlijk bedoeld om zijn ‘zekere’ overwinning toe te lichten, ging niet door.

Voor de Ronde van Frankrijk werd Ramirez razendsnel ingelijfd door de Franse ploeg Système ‘U’. Zijn landgenoten Rodriguez en Wilches reden de Tour van 1984 voor het Belgische Splendor. Het werd allemaal geen succes. Alleen Rodriguez haalde Parijs, op grote achterstand van winnaar Laurent Fignon.

Hoewel ‘Pacho’ Rodriguez in 1985 derde werd in de Vuelta, en Martin Ramirez in hetzelfde jaar de ‘open’ Ronde van de Toekomst won, konden de twee hun onverwachte successen nooit meer echt bevestigen. Ramirez werd in 1987 nog een keer dertiende in de Tour, als helper van Luis Herrera.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |