Oranje verloor nooit van een wereldkampioen

Italië is vanavond de eerste tegenstander van Nederland op het EK. Het lijkt een lastig karwei maar een statistisch feitje kan het oranjelegioen vrolijk stemmen. Nog nooit verloor onze nationale ploeg van een regerend wereldkampioen op een eindtoernooi. Drie keer (in 1974, 1992 en 2000) werd er zelfs gewonnen, waarvan de eerste twee keer met een enorm machtsvertoon.

Foto Guus de Jong

De beste wedstrijd van Oranje

Wanneer wordt gevraagd naar de beste wedstrijd van een Nederlands elftal, valt de keuze vaak op twee duels: Nederland – Brazilië op het WK van 1974 en Nederland – Duitsland op Euro-92. In beide duels bereikte Oranje een zeldzaam hoog niveau. Dat de victorie in beide gevallen niet zou leiden tot een hoofdprijs blijft zuur, maar doet niets af aan het niveau dat Oranje in die duels bereikte. Natuurlijk is West Duitsland – Nederland in 1988 de favoriet van de meeste oranjevolgers, vanwege het onvergetelijke feest.

Toch blijven die twee andere wedstrijden favoriet omdat Oranje er in slaagde om de regerend wereldkampioen op een overtuigende wijze te verslaan. In totaal speelde Nederland op een eindtoernooi zesmaal tegen een regerend wereldkampioen. Drie keer won Oranje en twee keer werd er gelijk gespeeld, het verlies na strafschoppen buiten beschouwing latend. Hier even een overzicht:

WK-1974: Nederland – Brazilië 2-0
WK-1978: Nederland – W. Duitsland 2-2
EK-1992: Nederland – Duitsland 3-1
WK-1998: Nederland – Brazilië 1-1
EK-2000: Nederland – Frankrijk 3-2

Nederland – Italië is sinds 2000 extra beladen, want de wedstrijd van de gemiste strafschoppen is niemand nog vergeten. Voor de oudere jongeren is het duel van de geslaagde afstandschoten net zo onvergetelijk. Met kanonskogels van Ernie Brandts en Arie Haan plaatste Oranje zich in 1978 voor de finale van het WK ten koste van Italië. Deze twee duels zijn de enige twee tussen beide landen op een eindtoernooi.

Wim Jansen ruilt zijn shirt met Roberto Rivelino van Brazilië na de overwinning op het WK van 1974. De hand neemt de Braziliaan niet aan. Typisch gevalletje voor Rita Verdonk dus

Roberto Donadoni

Het wordt ook het debuut van Roberto Donadoni als bondscoach op een eindtoernooi. De Italiaan speelde niet alleen samen met de drie Nederlanders van AC Milan, maar debuteerde in de Serie A aan de zijde van Jan Peters bij Atalanta.

In 1985 sprak de Nijmegenaar lyrisch over het aanstormende talent, dat een jaar later al werd geronseld door Silvio Berlusconi die net AC Milan van een bankroet had behoed: ‘Let maar op, die Donadoni wordt een grote. Die jongen voelt feilloos aan wanneer ik hem in de diepte aanspeel. Hij is zeer volwassen voor zijn leeftijd en mentaal sterk. Dat mis ik wel eens bij Nederlandse talenten.’

Als speler had Donadoni een haat-liefdeverhouding met de nationale ploeg. Hij was aanvankelijk de leider van een nieuwe generatie, toen hij met Jong Italië Jong Engeland versloeg dankzij een solo over zestig meter.

In het echte Italië bleef hij vaak kleurloos. Onvergetelijk is zijn misser in de penaltyserie tegen Argentinië op het WK van 1990. Dat duel werd in Napels gespeeld en het was niet verwonderlijk dat ‘el Donadun’ zou missen omdat hij speelde met het Italiaanse ongeluksgetal 17 op zijn rug. Vier jaar later speelde hij de WK-finale, maar durfde hij niet nog een keer een strafschop te nemen.

Zijn talent bleef altijd in de schaduw van ploeggenoten als Van Basten en Baggio en toch was zijn inbreng aanzienlijk. Hij scoorde het eerste competitiedoelpunt van het Hollandse Milan (tegen Pisa in 1987), een van de historische vijf treffers tegen Real Madrid (1989) en zorgde met zijn dribbels en voorzetten voor de basis van de onwaarschijnlijke 4-0-zege op Barcelona in de Champions Leaguefinale van 1994.

Rene van de Kerkhof in 1978 tegen West-Duitsland 

Bern en het Wankdorf-stadion

Bern is de thuishaven van Oranje in de komende week. In het oude Wankdorf-stadion, waar ook de finale van het WK van 1954 werd gehouden, werd Nederland uitgeschakeld voor het WK van 1966. Een ploeg, met illustere namen als Pieters Graafland, Israel, Laseroms, Swart en Moulijn, verloor op 14 november 1965 met 2-1 van de Zwitsers door een doelpunt van de oud-PSV’er Toni Allemann in de slotfase.

Aan het vieren van de treffer kwam de spits nauwelijks toe, want meteen na de wedstrijd moest hij met spoed naar het ziekenhuis vanwege een blindedarmontsteking. Het was nog de tijd dat Nederland altijd thuis bleef en Zwitserland vaak op een eindtoernooi uitkwam en dus werd deze uitslag als normaal beschouwd. In het volgende jaar zouden Van der Kuijlen, Dullens en Cruijff hun debuut maken in Oranje.

In 1979 speelde Oranje hier een wedstrijd van formaat: de revanche voor de verloren WK-finale tegen Argentinië om het 75-jarig bestaan van de FIFA te vieren. Het was de avond dat Nederland kennis maakte met Diego Maradona, die als tiener de show stal met enkele prachtige acties en Huub Stevens zoek speelde. Bondscoach Zwartkruis had zelf ook een troef om de wereld mee te verbazen: Simon Tahamata, die met enkele dribbels een onnavolgbare indruk maakte.

Ruud Krol schudt de hand van de Argentijnse aanvoerder Daniel Passarella voor de Jubileumwedstrijd van de FIFA Nederland-Argentinië 

Twee Jan Petersen

Zeer curieus was het feit dat er in Oranje twee spelers meededen met dezelfde naam: Jan Peters. Het bleef 0-0 en de Peters van AZ miste in een noodzakelijke serie de beslissende strafschop. Ook toen al. Deze wedstrijd past eigenlijk wel in het bovengenoemde rijtje.

Dus is Oranje in de officiële speeltijd nog altijd ongeslagen tegen regerend wereldkampioenen!

EK dagboek · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties