Zoeken

De Keuze Van… de Chefs de Mission is onderdeel van een gezamenlijk project van NOC*NSF en het Olympisch Stadion Amsterdam rond Beijing 2008. Dit begon in februari met de favoriete sportmomenten van de ambassadeurs van het Nederlands Olympisch Team en het Nederlands Paralympisch Team. Die werden op grote banieren geprojecteerd, die op het plein voor het Olympisch Stadion werden bevestigd.

Vanaf vandaag hangen hier dus de sportmomenten van Van Commenée en Limbach. De banieren zijn tijdens de Olympische Spelen te bekijken. In de Olympic Experience is een speciaal deel met informatie over en filmpjes van de komende Olympische en Paralympische Spelen in Beijing. Na afloop van deze Spelen wordt de buitenexpositie afgesloten met De Keuze Van Erica Terpstra.

En dan hier de keuzes!

De Keuze van Charles van Commenée, Chef de Mission van de olympische ploeg:

Fanny Blankers-Koen

“Fanny Blankers-Koen was de belichaming van de wederopbouw na de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog. Drie jaar na de oorlog gaf zij met het winnen van vier gouden medailles op de Olympische Spelen van Londen de Nederlandse sport weer aanzien. Ook veroorzaakte zij een golf van nationale trots en enthousiasme.

Ze moest door de oorlog heel lang wachten op haar kansen en was inmiddels moeder geworden van twee kinderen. Sporten als moeder was not done in die dagen en met haar grote successen maakte zij de vrouwensport volwassen. Daarvoor was die in de ogen van ouderwetse officials nog een ondergeschoven kindje Met dit alles reikt haar betekenis voor de sport veel verder dan alleen haar imposante erelijst.”

Pieter van den Hoogenband

“De twee gouden medailles in Sydney van Pieter van den Hoogenband is één van de allergrootste Nederlandse sportprestaties aller tijden. Hij won het meest prestigieuze zwemonderdeel, de 100 meter vrije slag, door de keizer van het onderdeel, Alexander Popov, te verslaan. Ook veroorzaakte hij een schok door thuisfavoriet Ian Thorpe overtuigend achter zich te laten met een wereldrecord op de dubbele afstand.

Door vier jaar later in Athene de 100 meter wederom te winnen, kwam hij op een totaal aantal gewonnen Olympische medailles van zeven. Alleen Inge de Bruijn won er meer voor Nederland. Van den Hoogenband kan in Beijing ook in dit opzicht de meest succesvolle Nederlandse sportman aller tijden worden.”

Mark Huizinga

"Mark Huizinga is Nederlands meest succesvolle Olympische judoka aller tijden. Mondiaal zijn er slechts vier judoka´s met drie medailles op de Olympische Spelen - Mark Huizinga is daar één van. Naast brons in 1996 en 2004 was de gouden medaille in Sydney een absoluut hoogtepunt in de Nederlandse sportgeschiedenis. Niet alleen door zijn prestaties, maar ook door zijn virtuoze manier van judo. Ook in voorkomendheid is hij een voorbeeld voor anderen. Mark Huizinga is in staat om in Beijing een legende te worden door iets te doen waarin niemand hem voorging: het winnen van een vierde Olympische medaille in het judo.”

Marianne Timmer

“De gouden medaille van Marianne Timmer op de 1000 meter in Turijn was een onvergetelijk sportmoment. Het was niet alleen het kleine verschil van vier honderdsten van een seconde met Cindy Klassen, die de spanning tot een climax deed oplopen. Vooral het feit dat het acht lange jaren was na het winnen van haar twee gouden medailles bij de Spelen van Nagano was onvergetelijk.

In die acht jaren is Timmer prestatief en persoonlijk door een aantal crises gegaan en werd het door velen voor onmogelijk gehouden dat zij ooit nog in staat zou zijn op het allerbelangrijkste moment de rest van de wereld achter zich te houden. In Turijn deed zij het onmogelijke.”

Anky van Grunsven

“Sinds 1912 staat dressuur op het Olympische programma. Toen Anky van Grunsven in 2004 met Salinero de Olympische titel veroverde, presteerde zij iets wat nog nooit iemand anders had gedaan: zij won een derde Olympische medaille en dan ook nog op een ander paard dan bij eerdere Spelen. Met Bonfire won ze namelijk in 1996 al zilver en in 2000 zelfs goud. Het was het ultieme bewijs van het vakmanschap van deze unieke sportvrouw.

Al bij de Olympische Spelen van 1988 in Seoul was Van Grunsven erbij. Dit jaar kan ze voor haar zesde Spelen de arena betreden. Dat is een aantal dat nog geen andere Nederlander heeft behaald. Behalve een vakvrouw is zij daarom ook een absolute liefhebber.”

De Keuze van Thea Limbach, Chef de Mission van de paralympische ploeg:

Maaike Smit

“Ik ben al heel lang bevriend met Maaike. Ik heb ook meegemaakt dat ze een ongeluk kreeg en daardoor verlamd raakte. Daarna volgde de revalidatie en het weer beginnen met sporten. Als ze dat lange proces dan kan afronden met een gouden medaille is dat natuurlijk geweldig. Ze won die gouden medaille eigenlijk volkomen onverwacht, en dat maakte het natuurlijk nog leuker.”

De Nederlandse Paralympische ploeg van 2004

“Ik denk dat zo’n gebeurtenis voor iedere sporter een moment is met kippenvel. Mijn eigen ervaring in Sarajevo in 1984 was dat namelijk ook. In 2004 was het daarom wederom heel bijzonder om in het Olympisch Stadion binnen te lopen. Niet alleen vanwege de grootte van het stadion, maar vooral omdat een sporter zich heel bevoorrecht voelt om daar te mogen lopen. Er zijn tenslotte toch niet zo heel veel mensen, die kunnen zeggen dat ze onderdeel waren van een openingsceremonie van de Olympische of Paralympische Spelen. Het gevoel is daarom heel bijzonder: dat je dat mag meemaken.”

Jan Mulder en Pascal Schoots

“Deze medaille was heel bijzonder, omdat het de eerste medaille was van het Nederlands team. Dan volgt er een soort ontlading. Het is het fijne gevoel dat we in ieder geval al één medaille te pakken hebben. Gelukkig bleef het daar niet bij, want uiteindelijk won Nederland vijf gouden medailles, elf zilveren en twaalf bronzen. Daarmee eindigden we op de 27e plaats van het medailleklassement.”

Kenny van Weeghel

“Wheelen is gewoon een hele mooi onderdeel om naar te kijken. Er zit snelheid in, kracht en ook heel veel spanning. De ontlading op het gezicht van Kenny na zijn gouden race is geweldig. Zoiets blijft je altijd bij.

Niemand had er nog rekening mee gehouden dat hij deze gouden medaille zou winnen en hijzelf al helemaal niet. De 400 meter is namelijk niet zijn favoriete afstand, maar toch eindigde hij dus als eerste. Hij werd dat jaar daarom ook aangewezen als beste Nederlandse gehandicapte sportman van het jaar.”

Esther Vergeer

“Het is heel knap om jaren aan de top te staan, de torenhoge favoriet te zijn en dan toch een gouden medaille te winnen, om het “gewoon” weer even doen. Zo iets is echt super. Ook de de manier waarop Esther met haar sport omgaat heeft heel veel goed gedaan.

En natuurlijk heeft zij ook voor de paralympische sporten in het algemeen heel erg veel betekent. Respect!”