Zoeken

Op donderdag 26 juli reed Janssen nog een wedstrijd in Valenciennes, in het noorden van Frankrijk. Vanaf daar zou hij met een vliegtuigje naar Amsterdam worden gevlogen voor de huldiging in het Olympisch Stadion. Daar zaten al tienduizenden mensen klaar om te vieren dat voor de eerste keer de Tour de France door een Nederlander was gewonnen.

Alles dreigde in de soep te lopen, legde Janssen aan Ouwerkerk uit: “Dat gedoe daar in Valenciennes is afgelopen om een uur of vijf, half zes. Ik in trainingspak met mijn fiets en mijn koffertje naar een heel klein sportvliegtuigje. Ik stap in.”

Ze vlogen weg, maar de piloot moest nog even naar Lille om papieren in te vullen. Janssen: “We vliegen naar Lille, hij gaat het douanekantoor in en vijf minuten later is hij terug. Ik ben in het vliegtuigje blijven zitten. Hij start dat ding. Huhuhuh, niks; huhuhuh niks; huhuhuh niks. Zegt hij tegen mij: ‘Als u even wilt uitstappen, meneer Janssen, en even aan die propeller wilt draaien?’ Ik zeg: ‘Wat zegt u nu?’ Dus ik eruit en aan dat ding draaien. Die sloeg dus niet meer aan.”

Het was toen kwart voor zes. Het probleem werd nog groter toen bleek dat de piloot na zessen niet meer weg mocht. Janssen belde daarop met het Olympisch Stadion, met directeur Mellegers: “Ik sta hier in Lille, ik kan niet meer verder, ik kan vanavond niet komen."

Mellegers: “Wát! Niet kómen!? Er zitten hier veertigduizend mensen, dat kán helemaal niet!”

“Meneer Mellegers, met de auto kan ik niet komen, met de fiets kan ik niet komen, ik sta hier en kan niet anders.”

“Kan me niet schelen wat je doet, dan húúr je maar een vliegtuig! Hier is het nummer van Martinair, bel dat.”

Janssen belt verder

Er zat dus weinig anders op dan verder te bellen. Na het nodige gepraat kreeg Janssen de goede man te pakken bij Martinair. “Ik ben Jan Janssen, ik heb de Tour de France gewonnen.” En dat hij een vliegtuig nodig had, en dat er heus iemand zou betalen. “Nou," zei de man van Martinair, “we komen eraan, hoor. We zijn in drie kwartier in Lille, maximaal een uur.”

Janssen: “Ik heb daar een uur gezeten. En rond zeven uur zie ik een vliegtuigje aankomen. Een soort Dover, waar een man of twintig in kon. Hij zag mij staan, gaf lichtseinen, en ik hup op de fiets de startbaan over, tas voorop, deur open, d'r in en weg. Wij vliegen in een zucht boven Amsterdam.”

“Moet je vanavond ook nog terug?”, wilde de piloot weten.

Janssen: “Ja, ik moet morgen weer in Châteaulun rijden, in Bretagne, en mijn auto staat nog in Frankrijk.”

De piloot: “Nou, wij moeten vanavond naar Parijs met een lading kuikens. Alle stoelen gaan eruit, er moeten 300.000 kuikens in.”

Janssen: “Kan ik niet meevliegen?”

De piloot: “Ja hoor, we kunnen wel een plekkie openhouden.”

Meteen na de huldiging werd Janssen naar Schiphol gebracht, waar inderdaad het vliegtuig stond te wachten met daarin 300.000 kuikens. In het midden stond een stoeltje van twee bij een meter. En zo is Janssen weer teruggevlogen naar Frankrijk.

Hij heeft van Martinair nooit een rekening gekregen voor deze twee vluchten.

De Muur kopen doe je hier.

Sportboeken · Wielrennen

permalink | plaats reactie |