We worden kampioen! (deel 2)

In de columntwist De Klassieker schrijven Ajacied Menno Pot en Feyenoorder Jurryt van de Vooren elkaar over het EK Voetbal. Menno Pot spreekt vanaf nu in de wij-vorm.

ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

Zie je wel? Ik zei het je toch: WE WORDEN KAMPIOEN!

Ik beweer het al vier jaar: mensen zien het misschien niet, maar Van Basten werkt achter de schermen, heel stilletjes, aan een kampioensploeg. Om te voorkomen dat de hele wereld het in de gaten zou krijgen, liet hij zijn ploeg (bij wijze van ‘rookgordijn’) af en toe even een wanprestatie leveren tegen Luxemburg of Albanië (“en denk eraan, jongens: NIET JE BEST DOEN!”), maar échte voetbalkenners (onder wie ikzelf) hadden heus wel in de gaten dat er ondertussen onverstoorbaar gebouwd werd aan het uitgebalanceerde wereldelftal dat tegen Italië dan eindelijk tevoorschijn kroop, als een prachtige vlinder uit de cocon.

We worden kampioen, Jurryt. I told you so. Wen maar vast aan het idee: nog iets meer dan twee weekjes, dan staan we samen woonboten naar de bodem van de Amsterdamse grachten te stampen.

Paf

Nou goed, laat ik maar ophouden, want dit gelooft geen mens. Dat is het rottige met internetcolumns: iedereen kan ze op zijn eigen beeldscherm nalezen in ’s werelds grootste openbare archief. En dus heeft het niet zo veel zin om er omheen te draaien: ik had er totaal, maar dan ook totaal geen fiducie in. Ik had eigenlijk helemaal geen zin in dat achterlijke EK en stond werkelijk paf toen ik onze jongens zag dartelen tegen Italië.

Dat ze goed voetbalden en een paar goals maakten, schokte me nog niet eens zo erg. Maar die teamgeest! Die passie! Nederland – Italië was voor mij de prettigste voetbalverrassing in vele, vele jaren (ik ben Ajacied, weet je nog wel, dus je weet dat het waar is). Ik ben er in één klap weer Oranje-fan van geworden, en de EK-koorts heeft me te pakken. Echt waar.

Ik hoor veel mensen zeggen dat deze 3-0 de beste pot voetbal, of het meest aansprekende Oranje-resultaat was sinds die prachtige 2-1 tegen Argentinië, tien jaar geleden in Marseille. Ben ik het niet mee eens. Ik vond het Oranjes beste wedstrijd sinds Nederland – Joegoslavië in Rotterdam (Euro 2000), maar als uitslag vond ik deze wedstrijd aansprekender dan ‘Argentinië 1998’.

Goed, het was geen knock-outronde, maar een groepswedstrijd. Maar het was wel 3-0, tegen de wereldkampioen. En het allerbelangrijkst: in 1998 geloofde ik heilig in de kracht van Oranje en wist ik dat we het konden. Nu niet. Ik gaf geen cent voor Oranje, en juist daarom voelde het zo heerlijk. Zoals in 1988, eigenlijk. Toen hadden we ook geen idee waar we stonden en was alles meegenomen.

Voor écht optimisme is het natuurlijk nog veel te vroeg. Als we morgen van Frankrijk verliezen (en dat kan gebeuren), kan de euforie weer even snel verschrompelen als hij is opgelaaid. Dan moeten we alsnog nagelbijten tegen de ploeg waartegen we in de kwalificatiegroep geen enkele goal wisten te maken, en kan het alsnog hartstikke fout gaan.

Flow

Maar als Nederland morgen wéér zo hartstochtelijk en met zoveel teamgeest en arbeidsethos voor de dag komt als maandag, dan halen we ook tegen Frankrijk een resultaat (kan ook een gelijkspel zijn!) en kan er wel eens eenzelfde flow ontstaan als twintig jaar geleden. Dan is een ploeg nog maar moeilijk te verslaan.

Mijn EK-pooltjes verlopen tot dusver rampzalig (afgang voor Nederland en Rusland als grote verrassing...), maar als we er morgen stáán, dan kan me dat definitief niets meer schelen. Zag je dat, trouwens? Ik spreek in de ‘wij’-vorm. Er is maandag écht iets bijzonders gebeurd!

Mazzel!

Menno

Menno Pot is auteur van het boek Vak 127. Hier te koop.

De Klassieker · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties