Zoeken

Dat Peter Winnen kan schrijven is al bekend sinds zijn veelgeprezen debuut ‘Van Santander naar Santander’. De voormalige klimmer van het vlakke Noord-Limburgse land is bezig om als schrijver zijn glansrijke wielercarrière te overtreffen. Op zijn minst getalsmatig.

Er zijn inmiddels al meer boekjes met verzamelde columns van zijn hand verschenen dan dat hij bergetappes in de Ronde van Frankrijk heeft gewonnen. En dat waren er niet minder dan drie: twee op L’Alpe d’Huez en één in Morzine.

Zelf meent de oud-renner trouwens ook dat hij zijn wielerloopbaan aan het overtreffen is. Als televisiekijker, met dank aan de VRT. Winnen vermoedt dat hij nu al meer uren heeft doorgebracht op de bank, kijkend naar wielerkoersen, dan vroeger als professioneel wielrenner in het zadel.

Behalve daarover schreef hij onder meer over een peloton vol dubbeltjes en kwartjes. Over de muziek van Joy Division en de lucht van rookworsten in biertenten. Over ongemakken als eikenprocessierupsen en insecten die tijdens het fietsen je gehoorgang binnen dringen. Dit laatste kan erg vervelend zijn weet ik zelf sinds vorige week. Over zijn ervaringen als renner-ploegleider in Ethiopië. En over wielrenners natuurlijk.

Altijd interessant is het om achteraf de vooruitziende blik te beoordelen. We herinneren ons de even indrukwekkende als onwaarschijnlijke wederopstanding van Floyd Landis in de Tour van 2006. De theorie van Winnen over de tijdelijke Tourwinnaar, die op dat moment nog vrijuit ging: “De nacht na Floyd’s legendarische inzinking op La Toussuire heeft een handige ploegarts er een glanzend nieuw titanium heupgewricht ingeschroefd.” ( Bekend was dat Landis na de Tour een nieuwe heup zou krijgen). Let op de metafoor.

Winnen voorzag ook de ondergang van Michael Rasmussen. Te vroeg, dat wel. Tijdens de Ronde van Zwitserland van 2006 zette hij vraagtekens bij de extreme vermageringsdrang van de Deen. “Het ideale vetpercentage is nul. Een skelet met een helm op vind hij de meest effectieve verschijningsvorm.” Rasmussen ging in 2006 niet ten onder aan het vermageren, gelukkig maar. Rasmussen ging vorig jaar ten onder aan de blinde ambitie die daarvan de oorzaak was. Indirect had Winnen het dus toch goed gezien. Dat kon niet eeuwig goed blijven gaan.

Het kennersoog van de oud-prof blijkt vooral uit een al wat oudere column, te vinden in een eerdere bundel: ‘Sportstukken’. De Oekraïner Oleksandr Kvatsjoek werd in 2001 in Lissabon wereldkampioen op de weg bij de junioren. Tweede werd trouwens Niels Scheuneman, toen een groot Nederlands wielertalent uit de Groninger Veenkoloniën.
Winnen in 2001 over Kvatsjoek: “Daar reed een man. Genadeloos. Een droom van een wielrenner … Daar reed een drama van een andere orde. Kvatsjoek, achttien jaar oud, is fysiek volgroeid. Nog beter worden zal problematisch zijn. Anderen zullen beter worden. Ze zullen hem voorbij fietsen. Ze zullen hem Lissabon betaald zetten.”

Kvatsjoek wordt binnenkort vijfentwintig jaar, is prof sinds 2004, en nummer 618 op de huidige CQ-ranking, de natuurlijke opvolger van de UCI-ranglijst. Hij begon in 2004 aan zijn profavontuur bij de bekende Pro Tour-ploeg Lampre. Via het weinig illustere ‘Team 3C - Casalinghi Jet - Androni Giocatolli’, kwam hij in 2007 terecht bij de continentale ploeg van Cinelli. Dit lijstje laat onmiskenbaar een neerwaartse spiraal zien.

Misschien gaan we zijn grote doorbraak van de Oekraïner nog beleven. Maar waarschijnlijk heeft Winnen het toen goed gezien, en is Oleksandr Kvatjoek op zijn vierentwintigste al sportgeschiedenis.

Sportboeken · Wielrennen

permalink | plaats reactie |