Ook Ernst Happel was belangrijk in 1978

'Zwartkruis was de enige coach van Oranje in 1978' stond op deze site over het WK 1978 in Argentinië. Fokko Ebens bespreekt in dit artikel een nieuw boek van Michel Bongers en René Bremer, dat onbehoorlijk aan Zwartkruis-promotie doet.

Ernst Happel zelf. ANP Fotoarchief

'Alleen thuisland Argentinië is in de eindstrijd een maatje te groot’, citeert Ebens kritiekloos de eerste fout van dit schrijversduo. In werkelijkheid was Oranje voetbaltechnisch minstens gelijkwaardig aan zijn finaletegenstander, maar ging aan het randgebeuren ten onder.

Dit laatste brengt ons bij fout nummer twee: Ebens, Bongers en Bremer schilderen het WK in Argentinië af als een padvindersgebeuren op Koninginnedag.

Een veel beter boek over dit Oranje-WK verscheen al in 1998: Een vuile oorlog, van Meindert van der Kaaij. Het is rustig en afstandelijk geschreven, en geeft weer hoe sterk dit WK door een onsmakelijk randgebeuren werd verziekt.

Het verhaal is bekend: Argentinië’s fascistische dictator Videla zag het WK als een prestigeproject, en in het verlengde daarvan mocht zijn nationale elftal niet verliezen. Zo haalde Argentinië in een schandalig partijdige wedstrijd tegen Peru de finale, waarin tegenstander Oranje al op voorhand kansloos was  - onder meer vanwege een corrupte en geïntimideerde scheidsrechter uit Italië.

Beroemd is Happels antwoord op de vraag wat er gebeurd zou zijn wanneer Rensenbrinks schot in de laatste minuut in het doel was gegaan, in plaats van tegen de paal: “Dan had de scheidsrechter net zolang laten doorspelen tot hij Argentinië een penalty had kunnen geven."

Een passage uit Een vuile oorlog. Het is 25 juni 1978, de dag van de finale, en de spelers maken zich klaar om het veld op te gaan. 'Het belletje schelde in de kleedkamer. Iedereen liet de bal liggen. Die was voor René van de Kerkhof. Hij kwam altijd met de bal onder zijn arm als laatste het veld op.

Bondsarts Kessel zelf, tijdens finale van 1978

De gang stond vol met officials, maar de Argentijnen waren er nog niet. De spelers keken elkaar vragend aan. Ook een paar minuten later was er van de Argentijnen nog geen spoor. Nu stonden alle Nederlanders nerveus te wachten voor de trap die omhoog naar het veld leidde. Aanvoerder Krol begon tegen de FIFA-mensen te praten. Hij wees op zijn pols.

Na vijf minuten tevergeefs wachten stoof Happel als door een wesp gestoken naar voren. De sigarettenrook die hij door zijn neus uitblies, gaf hem een nog nijdiger uitdrukking, alsof hij van binnen kookte van woede. ‘Krol, Nees, gehen!’

Hij wilde dat Oranje het veld opging. Na een korte aarzeling begrepen zij de boodschap van Happel: we laten niet met ons sollen. De FIFA-mensen bij de trap protesteerden met wapperende handen. ‘Against the rules’, klonk het nog. Zij werden ruw aan de kant geduwd door Krol en Neeskens.”

De manchet

Toen volgde een circus rondom de manchet om de hand van René van de Kerkhof. De PSV’er had die al het hele toernooi gedragen na een blessure in Oranje’s eerste wedstrijd tegen Iran. Opeens waren er echter protesten van de Argentijnen, die zeiden dat die manchet te gevaarlijk was.

Van der Kerkhof zelf, met de manchet in de finale

Happel drukte echter opnieuw door: ‘Als René nicht spielt, spielen wir allemaal nicht.' Nadat Oranje-arts Kessel de manchet met schuimrubber had verbonden, toonde de geschrokken scheidsrechter zich alsnog tevreden. De finale kon beginnen.

Van der Kaaij geeft Zwartkruis zeker de eer die hij verdient: zijn voetbaltechnische inbreng in het elftal. Happel kwam daar niet echt aan toe, want hij had het te druk om zijn selectie buiten de maffiose intimidatie te houden -- wat hij ongetwijfeld beter kon dan Zwartkruis. Zijn pesthumeur tijdens dit WK moeten we hem maar vergeven, want de man heeft deze moordend zware klus met succes geklaard. 

Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties