Thuisvoordeel op de Olympische Spelen

China is oppermachtig in eigen land. Op de Olympische Spelen is er eigenlijk altijd wel sprake van thuisvoordeel. Het is alleen nog maar afwachten of dit succes eenmalig is of dat het over vier jaar een vervolg krijgt.

In de beginjaren van de Spelen was dat thuisvoordeel erg groot, maar dat kwam ook mede omdat veel onderdelen slecht bezet waren en het gastland met een enorme afvaardiging deelnam. In 1900 domineerde Frankrijk de Spelen in Parijs, vier jaar later won de V.S. veruit de meeste plakken in St. Louis.

Griekenland maakte het helemaal bont. In 1896 en 1906 won het 18 keer goud, terwijl het op alle resterende Spelen 20 keer goud pakte. Daarvan werden er ook nog eens zes gewonnen op de derde keer dat de Grieken de Spelen in huis haalden, vier jaar geleden.

Ook tijdens de boycotspelen van 1980 en 1984 deed het gastland het extreem goed, maar de vele plakken voor de Sovjetunie en de V.S. waren behoorlijk geflatteerd door de afwezigheid van veel concurrenten, en de devaluatie van veel onderdelen.
                                                                                                                                                
Niet alleen het thuispubliek speelt een rol bij successen van het gastland. In 1968 deed Mexico het goed op de Spelen in de ijle lucht van Mexico-Stad. De Mexicaanse sporters waren beter gewend aan de grote hoogte dan veel anderen, en wonnen drie keer goud, evenveel als in de jaren tot en met 1964, en slechts eentje minder dan in de jaren sinds 1968.

Status

Ook trekken veel landen extra geld uit voor de sport als de Spelen in eigen land komen, in de hoop daar goed voor de dag te komen. Het eerste duidelijke voorbeeld daarvan waren de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Nazi-Duitsland wilde internationaal goed voor de dag komen, en dat lukte. Hoewel Jesse Owens individueel de show stal, was Duitsland met overmacht de sterkste ploeg. Met 33 keer goud eindigde Duitsland bovenaan in de medailletabel. Gezien het aantal gewonnen gouden medailles in 1928 (10) en 1932 (slechts 3) een topprestatie.

Van recenter datum is het succes van Spanje. Tot aan de Spelen in Barcelona had Spanje vijf gouden medailles bijeen gesprokkeld op de Zomerspelen. Maar voor de thuisspelen werden de sporters jarenlang voorbereid, en dat betaalde zich uit met 13 keer goud in Catalonië. Spanje bleef daarna op een hoger niveau presteren dan voor 1992, maar haalde sindsdien 11 keer goud in drie Spelen, nog altijd minder dan het ene optreden in eigen huis.

Australië

Waar veel landen in de Spelen na het zelfgeorganiseerde toernooi het wat minder doen, is Australië een uitzondering. Bij de Spelen van 1956 in Melbourne presteerde Australië nog als een typisch gastland (6x goud in 1952, 13x in 1956 en 8x in 1960), maar na Sydney was er geen geen terugval voor de Aussies. In Sydney haalde het groen-gele sportlegion een recordaantal van 16 gouden medailles, maar dat werd in Athene vervolgens verbroken met 17.

Eigenlijk de enige dissonant onder de gastlanden is Canada. Het is het enige organiserende land van de Zomerspelen dat geen enkele gouden medaille wist te veroveren. In Montréal bleef Canada steken op vijf maal zilver en zes keer brons, een voortzetting van de voor Canada "goud-loze" Spelen van 1972. Gelukkig herpakten de Canadezen zich bij hun volgende Zomerspelen: na een boycot van Moskou was er in Los Angeles maar liefst 10 keer goud, nog steeds een Canadees record.

China staan nu bovenaan de medaillestand, ondanks een eerdere voorspelling. In 2012 komen we er achter of het land er structureel beter van is geworden of dat het een eenmalig succes is.

Olympische Winterspelen · Olympische Zomerspelen · Op weg naar Peking

permalink | plaats reactie |

Reacties