Zoeken

Het leven de Admirals hing al drie keer aan een zijden draadje. De eerste keer was al in 1996, een jaar na oprichting. Al het personeel werd ontslagen, en de nieuwe general manager Bill Peterson kreeg aanvankelijk de taak mee de boel in Amsterdam te sluiten. Dat hij vocht voor zijn eigen winkel, leverden de Admirals nog twaalf extra jaren op, waarin het vaker vallen en opstaan was, maar waarin de Amsterdamse ploeg ook haar invloed op de Nederlandse sportwereld kon uitoefenen.

Entertainmentelementen werden in het voetbal overgenomen – de helikopter op de Open Dag bij Feyenoord, het latje schieten voor geldprijzen en de muziek na een doelpunt – en de ogen voor het fanatiek ondersteunen van goede doelen door proforganisaties werd geopend.

Voor Eskes was de dag van de evaluatie een dubbele martelgang. Hij wist net als Hendriks niet precies wat er ging gebeuren, maar als enige Amsterdamse afgevaardigde wist hij wel dat op deze dag sowieso het einde van de Admirals bekend werd gemaakt. Alleen mocht hij daarover niets naar buiten brengen, ook niet naar zijn eigen personeel toe.

Al in mei, nog tijdens het seizoen, kreeg de general manager bericht van het hoofdkantoor in Frankfurt dat de Amsterdamse ploeg bezig was aan het laatste seizoen. ‘De NFL Europa wilde in 2008 toch met een geheel Duitse competitie doorgaan,’ onthult Eskes nu. Het nieuwe team kwam in Hannover te spelen en zou geleid worden door Eskes. ‘Ik mocht mijn eigen personeel aanstellen. Daar zaten dus zeker wat Nederlandse mensen van de Admirals bij,’ vertelt hij. ‘Mijn eerste taak was om de deuren van de Admirals te sluiten.’

De ontwikkelingen om een geheel Duitse competitie te maken waren al jaren in gang. Het hoofdkantoor van de NFL Europa, dat tot 2006 ook gewoon nog NFL Europe heette, werd verhuisd van Londen naar Frankfurt, waarmee de leiding ook in handen kwam van een Duitser. Een adviesorgaan binnen de Europese competitie bestond louter uit Duitse zakenlui.

En natuurlijk waren vijf van de zes teams gelegen in één van de zestien deelstaten. ‘We werden als Nederland steeds meer de zeventiende deelstaat van Duitsland,’ stelt Hendriks. ‘Die Duitse overheersing het was voor ons als Amsterdamse ploeg natuurlijk een slechte ontwikkeling. Een keer Nederland – Duitsland is leuk, maar wij speelden tien weken lang tegen Duitse ploegen.’

De eerste boodschap van Uwe Bergheim later op de dag gaf nog enige hoop voor de onwetenden, maar werd echter gevolgd door een grote, en niet onverwachte ‘maar’. Hendriks had al een voorgevoel wat ging komen: het einde van de Admirals werd aangekondigd. Hij kreeg gelijk, al was de boodschap van Bergheim schokkender: iedereen die in de zaal zat, moest op zoek naar nieuw werk. De NFL trok niet alleen de stekker uit de Admrials, maar uit de hele Europese competitie. Het succesvolle seizoen van 2007 was het laatste seizoen.

De toch nog verraste Eskes had het nieuws enkele uren eerder al vernomen, in een kleinere kamer waar alle general managers bijeen waren. Net als de boodschap later een schok zou zijn in de grote zaal, werden sommige managers overvallen door de boodschap. De ontsteltenis was groot, vooral over de manier waarop het besluit tot stand was gekomen.

Eskes: ‘De NFL Europa wilde dus met een geheel Duitse competitie verder en speelde het hard naar de NFL toe. Het was of dit plan of helemaal geen plan voor de toekomst. De NFL was zelf niet gecharmeerd van een geheel Duitse competitie en keurde het plan niet goed.’ Dat betekende automatisch het einde van de Europese competitie. De NFL Europa had min of meer zelfmoord gepleegd.

Overig · Sportboeken

permalink | plaats reactie |