Zoeken

Als we bekijken hoe vaak de winnaar van de Dauphiné Libéré in hetzelfde seizoen ook de Tour wint, vallen twee dingen op. Het gebeurt niet vaak, en als het gebeurt zijn het meestal de grote kampioenen die het doen.

Vanaf de eerste editie van de Dauphiné in 1947 tot nu kwam het tien keer voor dat de winnaar van deze prestigieuze etappekoers ook de Tour won. Louison Bobet had in 1955 de primeur. Vooruitlopend op zijn derde tourwinst pakte hij en passant ook de Dauphiné mee.

Jacques Anquetil was in 1963 de tweede die een dergelijk kunststukje volbracht, in het jaar van zijn vierde tourzege. De jaren zeventig waren de hoogtijdagen van de gecombineerde winst in de beide genoemde rondes. Eddy Merckx deed het in 1971, het jaar dat hij zijn derde Tour won. Luis Ocaña won beide rondes in 1973. Bernard Thévenet volgde dat voorbeeld in 1975. Bernard Hinault combineerde zijn tweede tourzege in 1979 en derde tourwinst in 1981 met de overwinning in de Dauphiné.

Daarna duurde het tot 1995 voordat iemand deze prestatie herhaalde. Dit was niemand minder dan Miguel Indurain, die in het jaar van zijn vijfde en laatste tourwinst ook de overwinning in de Dauphiné pakte. Ten slotte was het Lance Armstrong die in 2002 en 2003 zijn vierde en vijfde winst in de Tour combineerde met een zege in de Dauphiné.

Bernard Hinault zelf, in 1980

En welke conclusies zijn hier nu uit te trekken? Opvallend is dat alle renners die de Tour vijf keer of meer hebben gewonnen, een of meerdere malen die tourwinst gecombineerd hebben met een zege in de Dauphiné. En opmerkelijk is dat geen van deze vijf dit deed in het jaar van zijn eerste tourzege.

Ook Bobet pakte pas de winst in de Dauphiné toen hij de Tour al twee keer gewonnen had. Uitzonderingen op deze regel zijn Thévenet en Ocaña, die de winst in de Dauphiné wel combineerden met hun eerste tourzege. In Ocaña’s geval was het trouwens zijn enige tourzege, en opvallend daarbij was dat de overwinning in de Dauphiné van dat jaar al zijn derde was.

Maar wat moet Valverde nou met deze informatie? Niks, hij kan in juli het beste gewoon zo hard mogelijk fietsen. Wellicht is het daarbij wel belangrijk in het achterhoofd te houden dat de Tour wat anders is dan de Dauphiné.

Onze landgenoot Remmert Wielinga weet dit als geen ander. Waar hij in de Dauphiné van 2003 met de beste meekon bergop, werd hij in de Tour van dat jaar al in de eerste etappes op het vlakke gelost. En de winnaar van de Dauphiné van 2004, Iban Mayo, zette de snelste beklimming ooit naar de Tourmalet op de klokken. Hij was daarom voor velen één van de favorieten voor de Tour, kijk maar eens naar onderstaand filmpje.

Na zijn valpartij op het vlakke, kwam hij vervolgens ook in de bergen niet meer vooruit. Als Valverde zijn vorm uit de Dauphiné kan behouden en op de been blijft, staat hij wellicht wel op het hoogste schavot op 27 juli, en wordt hij zo de derde Spaanse tourwinnaar op rij.

Wielrennen

permalink | plaats reactie |