Liever Hiddink dan de oerdegelijke Zweden

Vandaag komt er een einde aan de groepsfase. Eén duel boeit nog: Rusland – Zweden. Het wordt zeker een mooi gevecht tussen twee ploegen die aan elkaar gewaagd zijn en waarvan de winnaar zaterdag tegen Oranje zal spelen in de kwartfinale. Welk team heeft onze voorkeur?

Guus Hiddink zelf. ANP Fotoarchief

Het is toch een beetje het duel tussen de technisch aantrekkelijke Russen van Guus Hiddink en de oerdegelijk voetballende Zweden met in Nederland geschoolde aanvallers. De Zweden zijn op basis van het verleden favoriet.

Beide landen kwamen elkaar twee keer tegen op een WK. Tenminste als we de Sovjet-Unie ook even onder de noemer Rusland mogen plaatsen. Bijna op de dag een halve eeuw geleden won Zweden op het eigen WK met 2-0 van de Sovjet-ploeg. Dat was toen een kwartfinale. Kurt Hamrin opende die middag in Stockholm de score. Lev Jasjin was de keeper van een ploeg, die twee dagen ervoor Engeland naar huis had gestuurd en daarom doodvermoeid aan dit duel begon. Zo ging dat vroeger nog. De Zweedse ploeg beschikte toen over droomvoetballers als Gren, Liedholm en Skoglund en zou de finale halen.

Het echte Rusland

In 1994 won Zweden in de overdekte hal van Detroit met 3-1 van het echte Rusland. Martin Dahlin was met twee treffers die avond de held. De donkere spits, die tegenwoordig voetbalmakelaar te Monte Carlo is, legde met zijn treffers de basis voor een puik toernooi van zijn land, dat uiteindelijk met een bronzen plak huiswaarts keerde. Kortom, met Rusland als tegenstander komen de Zweden altijd ver.

Op de recente eindtoernooien stelde Zweden vaak teleur wanneer het er echt op aankwam. In 2002 schakelde de ploeg Argentinië uit om vervolgens zelf ten onder te gaan tegen Senegal, in 2004 werd Italië afgetroefd maar was het wankele Oranje via strafschoppen een te hoge hindernis en twee jaar geleden hield het toernooi op in de tweede ronde. Misschien lukt het dit keer wel, wanneer Zlatan Ibrahimovic zijn doelpunten blijft meepikken.

Rusland is sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie nooit een ronde verder gekomen op een eindtoernooi. Met Guus Hiddink kan die symbolische hindernis worden genomen, want hij slaagde daar als bondscoach op een eindtoernooi altijd wel in.

Het vooruitzicht van een Nederland – Rusland in de kwartfinale zal hem zeker ook motiveren. En nu Arsjavin weer mee mag doen, lijken de Russen zelfs een aantrekkelijke tegenstander. Liever de Russen dan de Zweden, ook al omdat Oranje in 210 minuten toernooivoetbal geen goal tegen de geelhemden wist te fabriceren.

Ελλαδα

In ieder geval nemen we vanavond afscheid van de Grieken. ‘Vier jaar geleden was er sprake van een wonder,’ zei Otto Rehhagel zaterdag na de uitschakeling en er vervolgens aan toe te voegen. ‘Een wonder vindt hooguit één keer in de dertig jaar plaats, anders zouden we het geen wonder noemen.’ Duidelijke taal. Voorlopig hebben de Grieken het EK net zo vaak gewonnen als Spanje, Nederland en Denemarken. Hulde voor de kampioenen, ook al zijn ze van hun troon gelazerd.

Vandaag zestien jaar geleden speelde Oranje zijn allerbeste wedstrijd op EK tot deze editie. In Gotenburg verpletterde Oranje de regerend wereldkampioen Duitsland volledig. Het werd 3-1, maar binnen twintig minuten hadden Frank Rijkaard en Rob Witschge op een onherstelbare achterstand gezet. De derde treffer (van Dennis Bergkamp) blijft in het collectieve geheugen, vanwege de vingerwijzing van Van Basten aan Aron Winter om niet hem maar Bergkamp, die achter hem kwam aanrennen, aan te spelen.

Vandaag dertig jaar geleden stonden Nederland en West-Duitsland in Cordoba tegenover elkaar. Ook dat was geen onplezierige avond voor oranje-fans. Die Mannschaft kwam weliswaar twee keer op voorsprong, maar Nederland maakte telkens gelijk. Arie Haan verraste Sepp Maier met een daverend schot, toen dwarrelballen nog niet in het woordenboek voorkwamen, en René van de Kerkhof soleerde zich in de slotfase langs twee Duitsers en scoorde. De lach van de Helmonder ging de hele wereld over. Door deze 2-2 was de ploeg van Helmut Schön formeel onttroond.

Toch is 18 juni ook een gloriedag voor die Mannschaft, want in 1972 werd ze voor de eerste keer Europees kampioen. Een voorbode van het WK van 1974, maar met een veel mooiere ploeg. Beckenbauer en Netzer excelleerden samen en Gerd Müller maakte de doelpunten. Het werd in Brussel 3-0 tegen de Sovjet-Unie. 

EK dagboek · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties