We zijn niet goed genoeg voor dit EK

In de columntwist De Klassieker schrijven Ajacied Menno Pot en Feyenoorder Jurryt van de Vooren elkaar over het EK Voetbal. We zijn níet goed genoeg voor een Europese titel. Punt.

ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

Ik heb gisteren niet gezien hoe Tsaar Guus de volgende tegenstander van ons Oranje werd, want ik stond in de Amsterdam ArenA naar Bruce Springsteen te kijken. De beste man betrad het podium met de woorden: “Italy! France! Romania!”. Een uurtje later kreeg hij een oranje krans omgehangen en een ‘welpie’ in zijn knuist gedrukt.

Ik bedoel maar: dat we hier met zijn zeventien miljoenen een beetje aan het doordraaien zijn, was al bekend, maar blijkbaar is het nog besmettelijk ook. Zelfs een toevallig passerende Amerikaanse rockster die er niet tegen is ingeënt, krijgt voor hij het weet overal oranje uitslag. Dat betekent dat we er vanaf nu voor moeten waken dat we onszelf niet in de poot gaan schieten.

Ik bewonder de wijze waarop bondscoach en spelers vooralsnog het hoofd koel lijken te houden. Ze zijn kalm maar verbeten, focussen op de volgende tegenstander en zijn een hecht team, dat goed speelt en maar één ding wil: Europees kampioen worden.

Teamgeest

Zelfs de gokjes van Van Basten pakken nu goed uit. Een nederlaag tegen Roemenië zou tot kritiek van de Nederlandse pers hebben geleid, het zou van de Oranje-reserves losers hebben gemaakt en het zou Oranje veel buitenlandse goodwill hebben gekost: de hele voetbalwereld zou het een smerige streek hebben gevonden om Roemenië te laten winnen.

Maar van Basten triomfeerde alwéér en zag de teamgeest nog groter worden. Iedereen voelt zich nu volwaardig selectielid. De reservekeeper hield de nul, de reserveverdedigers gaven geen krimp, de reserve-‘nummer 10’ speelde een lekkere pot en de reservespits maakte een doelpunt. Iedereen blij, en de internationale media buitelden als Oranje-fans over elkaar heen: Oranje is niet alleen briljant, ze zijn nog sportief en integer ook!

De waarheid is dat we alleen Europees kampioen kunnen worden als we er niet in gaan geloven. De geschiedenis heeft ons dat wel geleerd. In 1974 waren we niet te stoppen, tót we dat zelf ook begonnen te vinden (dat was helaas vóór de finale). In 1992 speelden we een puik EK, totdat we alvast over een finale tegen Duitsland begonnen te fantaseren. In 1996 vonden we dat we het sterkste elftal ter wereld hadden (‘Ajax 1995’ + Bergkamp) en voelde je de ellende vanaf de eerste dag aankomen. In 2002 zouden we écht wereldkampioen gaan worden, alleen waren we even vergeten dat je je dan wel moet kwalificeren.

Bescheidenheid

Het is geen toeval dat het enige Oranje dat wél iets won een elftal was dat opereerde vanuit bescheidenheid. Berry van Aerle en Adrie van Tiggelen wisten dat ze geen wereldsterren waren. Marco van Basten voelde zich niet eens basisspeler. De enige twee basisspelers van het immer arrogante Ajax waren twee jongens van wie ik zeker weet dat ze nog nóóit (zelfs maar stiekem) een arrogante gedachte hebben gehad: Jan Wouters en Arnold Mühren.

Zelfs Ruud Gullit had tijdens Euro 88 even twee weken niet het gevoel dat hij een ster was. Hij speelde ‘in dienst van het elftal’. Europees kampioen worden? Toen ze zichzelf eindelijk als een serieuze titelkandidaat begonnen te zien, dobberden ze al op een rondvaartboot tussen de oranje malloten.

Het zit niet in de aard van de Nederlander, en we een hardleers volkje, maar we moeten blíjven geloven dat we niet goed genoeg zijn voor een Europese titel. Als het ons lukt om dát te blijven denken, dan zouden we... Nee, ho, niet afmaken die zin.

We zijn níet goed genoeg voor een Europese titel. Punt.

Mazzel!

Menno

Menno Pot is auteur van het boek Vak 127. Hier te koop.

De Klassieker · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties