Turkije staat steeds achter

Simon Kuper heeft een Turkse bron, die weet waarom het Turkse team uiteindelijk toch wint.

Als ik bel, is mijn bron in het Turkse kamp net zijn tassen aan het pakken. Vrijdagavond speelt Turkije in Wenen de kwartfinale tegen Kroatië, en bij verlies moeten tassen, spelers en officials allemaal terug naar Istanbul. Dat is verwarrend, zegt mijn bron (een official): voor de miraculeuze wedstrijd tegen Tsjechië hadden ze de tassen ook al gepakt. Met dit elftal weet je nooit waar je heengaat. Toch zal Turkije volgens de voetbalwetten binnenkort een hoofdprijs pakken, misschien zelfs volgend weekend al.

Op zondag lunchten mijn Turkse bron en ik in een Libanees restaurant in Genève. Hij vertelde wat een rare ploeg Turkije was. Voor de openingswedstrijd hadden ze de Portugezen uitvoerig gescout, zelfs hun trainingen geanalyseerd. Bondscoach Fatih Terim concludeerde dat Portugal het toernooi rustig zou beginnen. Terim wilde bovendien bij de media scoren door met de jonge spits Mevlüt Erdinç te beginnen. Als Mevlüt slaagde, zou Terim de credits krijgen.

Het liep anders, en vooral veel sneller dan de Turken hadden verwacht. Die Portugezen gingen al op het middenveld storen! Turkije verloor met 2-0.

Geslaagde hakbal

Terim wilde op het EK 4-3-3 spelen, ook al speelde geen Turkse topclub zo. Maar dat ging niet. Bovendien kreeg hij er spijt van dat hij de begenadigde dribbelkont Adar Turan op de bank had gelaten. In de tweede wedstrijd, tegen Zwitserland, mocht Turan wel meedoen. Al in de eerste minuut produceerde hij een geslaagde hakbal en draaide een volledige cirkel tussen twee Zwitsers door. Hij scoorde zijn eerste interlanddoelpunt, werd man van de wedstrijd, en Turkije won met 1-2.

Mijn bron, die alleen salade wil eten, had dat wel van Turan verwacht. Turan ziet er met zijn korte beentjes en grote kont raar uit, maar hij is slimmer dan andere Turkse dribbelkontjes. In het hotel leest hij boeken, volgt het nieuws, en hij heeft humor. Het is alleen jammer dat hij zoveel optrekt met zijn jeugdidool, de oudere dribbelkont Emre Belözoglu. De geblesseerde captain wordt binnen het kamp niet erg serieus genomen. Bij Inter en Newcastle heeft hij gefaald. Turan moet er straks meer uithalen.

Later vroeg ik Terim naar Turan. Hij vertelde gewillig, want de befaamde bullebak heeft besloten aardiger te doen tegen journalisten: ‘Hij is een pupil van mij. Toen ik trainer van Galatasaray was, kwam hij er net aan. Toen ik hem voor het eerst bij het nationale team haalde, had ik eerlijk gezegd meer van hem verwacht. Hij is heel getalenteerd, maar heeft meer uithoudingsvermogen nodig.’

Turan komt uit Istanbul en is een typisch stadsmens, met het equivalent van Amsterdamse bluf. Veel spelers uit Istanbul zijn toch meer landelijke types, vertelt mijn bron. Hun families zijn pas recentelijk naar de grote stad geëmigreerd. Dan zijn er de spelers uit Trabzon, zoals de geschorste keeper Volkan Demirel. Die zijn gesloten, zeggen weinig. En dan heb je het groepje buitenlanders: de half-Turkse Londenaar Colin Kazim-Richards, de Franse Turk Mevlüt, en de genaturaliseerde Braziliaan Mehmet Aurélio. Die vormen een triootje en spreken weinig Turks.

Het werd wel saai in dat hotel in Genève, zegt mijn bron. De luxe was ongekend, het lag op amper tien minuten van het stadscentrum, en Roman Abramovich en Arsène Wenger hebben er ook even gelogeerd, maar iedereen zat samen opgesloten. Vrouwen zag je bijna nooit. Bij elke maaltijd weer dezelfde grappen.

Slecht begin

En elke wedstrijd begon Turkije slecht. Tegen Zwitserland kwamen ze met 1-0 achter, tegen Tsjechië zelfs met 2-0. Met nog maar twintig minuten te gaan waren ze blij dat ze hun tassen hadden gepakt. En toen scoorden ze ineens drie goals. Mijn bron dankt de ervaren spits Nihat Kahveci. Niet alleen scoorde Nihat tegen Tsjechië tweemaal, maar hij stond plotseling ook verbaal op als leider. Dat had er eerder aan ontbroken. Ja, Reçber Rüstü was in het kamp de leider, maar hij is tweede doelman.

Waarom komt Turkije steeds achter? Mijn bron denkt dat ze wedstrijden aftrappen met de bedoeling gedisciplineerd het spel te controleren. Maar dat ligt Turken niet. Vervolgens geeft Terim in de rust een toespraak waarin hij de spelers opdraagt zichzelf te zijn op het veld. In de tweede helft gaan ze dan dribbelen, ‘Turks’ spelen, en het werkt.

Het kan ook aan de atletiekcoach liggen, de Amerikaan Scott Piri. Hij is van het bedrijf Athletes’ Performance, dat Duitsland op het vorig WK zo fit maakte. Toen Piri kwam opdagen, vonden de spelers het niets. Ze klaagden dat Piri ze te hard liet werken, dat ze blessures kregen. Later wenden ze er aan, en nu zijn ze topfit.

Het is logisch dat Turkije zo ver is gekomen. Het land heeft namelijk de snelst groeiende bevolking van Europa. Bovendien is de Turkse bevolking jong. Succes in het wereldvoetbal is een rekensom: bevolking maal inkomen per hoofd. Omdat Turkije tevens steeds rijker wordt, is het voetbalsucces verklaarbaar. Alleen de manier waarop het op het veld tot stand komt is bizar.

EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties