Exit Oranje? Steun Spanje!

In de columntwist De Klassieker schrijven Ajacied Menno Pot en Feyenoorder Jurryt van de Vooren elkaar over het EK Voetbal. Nog even dan, want daarna draait alles weer om Ajax en Feyenoord.

ANP Fotoarchief

Beste Jurryt,

Als je dit leest, ben ik al op mijn vakantiebestemming aangekomen, godzijdank in een land dat er ook al uit ligt (Italië). Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik op 24 juni zou vertrekken, zeiden ze wat ik ook al had gedacht: “Da’s pal voor de halve finales. Nou ja, geen probleem, want dan is Nederland toch al lang uitgeschakeld.”

Uiteindelijk kregen we gelijk: Nederland ligt eruit en alles wat nog aan de Zomer der Welpies herinnert, zijn wat hinderlijke kleefplekken op het dashboard. Het zat er, uiteindelijk, toch duidelijk niet in. Oranje was niet zo slecht als ze er tegen de Russen uitzagen, maar ook niet zo goed als tegen de Italianen en Fransen. Een kampioen wint ook wanneer hij geen underdog maar favoriet is, en slaat ook ijskoud toe wanneer het niet loopt. Dát is kwaliteit, maar Nederland bleek tot geen van beide in staat.

Ik ga er niet over kankeren, want Oranje is een ronde verder gekomen dan ik had verwacht. Sterker nog: ik ben ze dankbaar, want het elftal heeft het toch maar mooi voor elkaar gekregen dat Oranje-afvalligen als ik zich weer supporter voelen. Ik bevind me, qua Oranje-gevoel, weer op het niveau van 2000. Het mag een flinke prestatie heten dat de ploeg in krap twee weken de Oranje-afstomping teniet heeft gedaan die de elftallen uit het tijdvak 2001-2007 bij mij veroorzaakten.

Oranje heeft onverwachte geestdrift in me opgewekt en me twee van de leukste avonden voetbal bezorgd die ik in jaren heb meegemaakt. De laatste keer dat een elftal me zo enthousiasmeerde, was in 2002-2003, toen mijn geliefde Ajax voor het laatst een elftal had dat voor de duvel niet bang was en hondsbrutaal de gevestigde orde tegemoet trad. Olympique Lyon, Valencia, Arsenal, AS Roma en AC Milan; ze schrokken zich allemaal een hoedje van Ajax. Het waren ook gastjes om van te houden: Chivu, Maxwell, Van der Vaart, Van der Meyde, Ibrahimovic.

Dát gevoel gaf dit Oranje me ook, en dat ‘neem ik mee’, zoals dat heet, zowel naar de eerstvolgende Oranje-wedstrijd (waarvoor ik nu wél de tv zal aanzetten) als naar het nieuwe Ajax-seizoen. Ik ben honderd keer blijer met onze nieuwe trainer dan ik vóór het EK was en, nou ja, vooruit, ik geloof maar weer dat het iets kan worden met Ajax. Hartstikke irrationeel natuurlijk, maar zo werkt het: dit Oranje heeft de burger moed gegeven. Mij in elk geval wel.

Rest nog de vraag: wie moet er nu Europees kampioen worden?

Ik heb geglimlacht om de toeterende Turken hier in de buurt, maar die mogen er nu wel eens uit. Duitsland? Anti-Duitse gevoelens zijn me vreemd en ik vind het nieuwe elan van de Mannschaft (sinds 2006) wel sympathiek, maar die ploeg is me toch net iets te gewoontjes om ze de Europese titel te gunnen. Duitsland heeft al genoeg prijzen; die mogen alleen winnen als ze écht sterk zijn.

Blijven over: Spanje en Rusland. Ik vermoed dat de meeste Nederlanders vanaf nu op de hand van Guus Hiddink zal zijn, maar ik heb besloten dat ik Spanje steun. Omdat ze (anders dan de Russen) al vanaf het begin van het toernooi indruk maken, omdat ze al zo vaak de schlemiel van een groot toernooi zijn geweest en omdat ze er een stokje voor hebben gestoken dat óns sportieve plichtsbesef Italië alsnog de Europese titel opleverde.

Ergo: Viva España! Eerst Guus naar huus sturen en daarna Duitsland oprollen. Dáárna? Dan draait de wereld gewoon weer om Ajax.

Mazzel!

Menno

Menno Pot is auteur van het boek Vak 127. Hier te koop.

De Klassieker · Voetbal

permalink | plaats reactie |

Reacties