Een finale voor Antonio Puerta

Wanneer vanavond voor de finale het Spaanse volkslied zonder tekst wordt gespeeld, kijkt Sergio Ramos weer naar de hemel. De rechtsback van Real Madrid zal met zijn gedachten bij zijn maatje zijn, met wie hij als straatschoffie zijn droom deelde van het spelen van zo’n grote finale.

Boezemvrienden

Als er een bindmiddel in de Spaanse ploeg is dan is het zeker Antonio Puerta, de aan het begin van dit seizoen overleden verdediger van Sevilla. Hij maakte deel uit van de Spaanse ploeg en speelde zelfs mee in de voorronde. Sergio Ramos en Antonio Puerta groeiden op in dezelfde wijk van Sevilla en waren boezemvrienden. Kort voor het drama speelden ze nog een finale om de Spaanse supercup tegen elkaar. De finale van vanavond staat ook in het teken van Puerta.

Nationalisme?

Er wordt vaak beweerd dat de verschillende regionale tegenstellingen in Spanje de nationale ploeg schade zou berokkenen. Dat is best leuk bedacht, maar waarom domineren de Spaanse ploegen al jaren de jeugdtoernooien? Worden de spelers dan pas later politiek bewust? Zouden Xavi, Iniesta en Fabregas daadwerkelijk minder hun best doen in de Spaanse ploeg, omdat ze liever de vlag van Catalunya verdedigen?

Misschien bestaat er minder passie binnen de ploeg, wanneer een toernooi te lang duurt, maar dat komt bij de meeste nationale ploegen voor. Er zijn bij Oranje en Duitsland ook wel eens tegenstellingen geweest. En dus is zo’n Ajax-PSV-ruzie als in 1987 net zo normaal als een Real-Barcelona tegenstelling. Dat is dus niet typisch Spaans.

Aragones en Raul

Luis Aragones stond na drie kwalificatieduels enorm ter discussie. Spanje had net verloren van Noord-Ierland en Zweden. De wijze man was nu toch echt te oud, maar de discussie spitste zich toe op het meespelen van Raul. De Madrileense pers wilde hem weer als leider van de nationale ploeg, maar Aragones hield vast aan het duo Torres – Villa. Na de nederlaag in Zweden zei Aragones met zijn monotone stem: ‘De kritiek op mijn werk kan vanaf nu alleen maar meevallen. Dieper kunnen we niet zakken.’ Twintig maanden later is hij de held van de natie.

Puskas en Di Stefano

Met zijn volharding om Raul buiten de ploeg te houden, kopieert Aragones zijn illustere voorganger Villalonga, die het land de Europese titel van 1964 bezorgde. ‘Hij hield toen bewust Puskas en Di Stefano (beide waren tot Spanjaard genaturaliseerd) buiten de ploeg, ondanks de druk van de Spaanse pers. Maar ook Gento, Peirò en Del Sol. Dat waren toen grote namen,’ herinnert Luis Suarez zich.

...en Di Stefano. Foto's Guus de Jong.

De sterspeler van Inter was de animator van dat Spaanse team en versloeg vlak voor het EK Real Madrid in de Europa Cupfinale. ‘Met een homogeen team wonnen we dat toernooi. Zaragoza leverde de meeste spelers. In 1962 beschikte Spanje over een op papier veel beter team, maar toen kwamen we niet door de eerste ronde van het WK.’

Spanje heeft altijd pech

Spanje heeft in de afgelopen 24 jaar vaak op het punt gestaan om ver te komen op een eindtoernooi. Vaak was pech of een arbitrale blunder de spelbreker. In 1986 speelde Spanje België volledig zoek, maar Pfaff hield met hulp van paal en lat stand en won voor de Rode Duivels ook de strafschoppenserie. In 1996 werden tegen Engeland twee zuivere doelpunten afgekeurd en weer verloor Spanje na strafschoppen. In 2002 gebeurde hetzelfde in een wedstrijd tegen Zuid-Korea.

Dit waren telkens kwartfinales. Spanje had in die 24 jaar vooral problemen met de Latijnse broeders Italië en Frankrijk, die voor de uitschakelingen zorgden in 1988, 1994, 2000 en 2006. Ook weer telkens in de kwartfinale. Nu de ploeg eindelijk beide drempels heeft genomen is het bereiken van de finale vrij logisch.

Duitsland moet eerst WK worden

Duitsland maakt zijn dertiende finale mee vanaf het wonder van Bern. Van de twaalf ging de helft verloren (tegen Engeland, Tsjechoslowakije, Italië, Argentinië, Denemarken en Brazilië). Toch herinnert het publiek vooral de zes victories van een land, dat soms doelmatig maar altijd met merites grote titels pakt. Die zes finalezeges zijn chronologisch:

WK-54: West-Duitsland – Hongarije 3-2
EK-72: West-Duitsland – USSR 3-0
WK-74: West-Duitsland – Nederland 2-1
EK-80: West-Duitsland – België 2-1
WK-90: West-Duitsland – Argentinië 1-0
EK-96: Duitsland – Tsjechië 2-1 (nv)

Eigenlijk moet Duitsland dus eerst een WK winnen voordat het weer aan een gewonnen EK-finale toe is.

EK dagboek · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties