Het feest van de democratische generatie

Spanje is dus de opvolger van Griekenland. Europa heeft weer een kampioen om trots op te zijn. En weer spoelt een hoofdprijs aan op de kust van de Middellandse Zee. Van alle deelnemers maakte de ploeg van Luis Aragones de meest constante indruk met een hoog niveau.

De Europese overwinning van Spanje is een victorie van het land, dat in een paar decennia afstand heeft genomen van een traumatisch verleden en van een land dat in een rap tempo zijn stappen heeft gezet in een moderne wereld. Veel Spanjaarden, jong of oud, zijn vannacht voor de eerste keer in hun leven met een Spaanse vlag de straat op gegaan. ‘Een dergelijke emotie van trots had de ‘democratische generatie’ nog niet meegemaakt. Het is prachtig om eindelijk een groot nationaal succes te vieren,’ liet premier Zapatero in de catacomben van de Weense arena weten.

Wie op TVE vandaag de beelden ziet van de festiviteiten in Salamanca, Zaragoza of Valencia krijgt meer een idee hoe deze titel in de afgelopen dagen is gaan leven op het Iberisch schiereiland. Een spontaan volksfeest is altijd goed voor een land. Deze fiesta is wellicht te vergelijken met de enorme explosie van nationale vreugde in Italië na het WK van 1982. Ook dat land had jaren met een identiteitscrisis geworsteld en ook toen gingen voor het eerst een hele generatie met de nationale driekleur de straat op.

Vertedering

Die vreugde maakt Spanje nu mee. En de wereld kijkt met een zekere vertedering toe. Het land van de tapas, de zon en de stranden is toch ook vooral een voetballand. En mag zo’n land dan niet eens in de veertig jaar een hoofdprijs winnen?

Er valt ook weinig af te dingen op de titel van Spanje dat in zes wedstrijden vijf keer won in de officiële speeltijd en een keer (tegen de regerend wereldkampioen) met strafschoppen moest winnen. Alleen Frankrijk in 1984 deed het beter! Ook de doelcijfers 12-3 zijn een kampioen waardig. Dit team levert zeker de beste doelman, de topscorer en de beste speler van het toernooi.

Spanje is wel wat meer dan Barcelona of Real Madrid, zoals door de media de situatie vaak wordt versimpeld. Wel aardig, die twee topclubs, maar er zijn al vijf anderen die in de afgelopen tien jaar Europese finales hebben gespeeld (Mallorca, Valencia, Alaves, Sevilla, Espanyol) en ook nog twee die een halve finale in de Champions League hebben gehaald (Deportivo en Villarreal). En dan zijn er nog een boel die tenminste een kwartfinale haalden in Europa (b.v. Rayo Vallecano, Atletico Madrid, Celta Vigo en Getafe).

Spanje herbergt misschien niet de vier rijkste clubs ter wereld (en wellicht ook niet de vier beste), maar heeft zeker de leukste competitie van Europa op dit moment. Misschien symboliseren de Europese successen van Sevilla wel het meest de progressie van het Spaanse voetbal en de passie.

Exit Raul

Deze kampioensploeg is een afspiegeling van die pluriformiteit in Spanje. Het is knap dat Aragones van alle puzzelstukjes een eenheid wist te maken. Voor Raul was er geen plaats. In El País van zaterdag stond de reden van de uitsluiting. Tijdens het WK in 2006 verklikte Raul, zogenaamd als leider van de groep, drie spelers die na een avond te laat in het hotel waren teruggekeerd aan Aragones. Hij vroeg de coach om de spelers te beboeten. Aragones keek verbaasd naar Raul en zei: ‘Eikel, ik geef hier de boetes en die jongens hadden mij gebeld dat ze later dan de afgesproken tijd terug zouden zijn. Bemoei jij je met je eigen zaken.’ Voor Raul was er vanaf dat moment geen plaats meer in de nationale ploeg.

Spanje had een opmerkelijk voordeel dat ze alle wedstrijden in Oostenrijk mochten spelen. Daar staat wel tegenover dat ze in alle knock-outduels met een dag minder rust dan de tegenstander aan de wedstrijd begonnen.

Gelukkig valt er nog veel te evalueren. De toernooiopzet deugde niet, want in de finale werd manifest dat de groepen C en D veel sterker waren dan de groepen A en B. Maar desondanks is Spanje de terechte kampioen.

EK dagboek · EK voetbal 2008 · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties