Zoeken

Precies tachtig jaar geleden was Amsterdam het centrum van de wereld. Vanuit de verste uithoeken van de verschillende continenten liepen in onze stad sporters, die meededen aan de Olympische Spelen. Omdat er in die tijd nog geen Olympisch dorp bestond, werden deze mensen overal ondergebracht: op speciale boten, bij mensen thuis, in scholen – overal. Daarom was de kans ook levensgroot om zomaar op straat een Olympiër tegen te komen. In de kranten werden tips gegeven hoe deze mensen moesten worden benaderd.

Gastheer-plicht

Als iemand in zijn huis gasten ontvangt, zo stond er voor aanvang van de Spelen in de kranten, doen de gastvrouw en gastheer alles om het de vreemdeling zo veel mogelijk naar de zin te maken. ‘Is dit nu alleen een persoonlijke plicht’, werd daarop de retorische vraag gesteld, ‘of is het ook een nationale plicht?’

Het antwoord hierop mag duidelijk zijn: wees beleefd en vergeet niet andere nationaliteiten toe te juichen indien u een wedstrijd bezoekt. ‘Laat ons volk een voorname, voortreffelijke gastheer zijn, en als de vreemde ploeg binnenkomt, die tegen ónze ploeg zal optrekken, moge haar een donderend applaus tegemoet stroomen, dat zegt: ook in uw prestaties stellen wij belang.’

Buiten het Stadion

Tot zover het gedrag voor de mensen, die een sportwedstrijd gingen bezoeken. Er werden ook tips gegeven wat iemand moest doen bij een ongeluk. Het werd tenslotte druk in de stad met al die nationaliteiten bij elkaar. ‘De groote uitbreiding van het straatverkeer hier ter stede heeft onmiskenbaar tot gevolg, dat ook het aantal ongelukken op den weg toeneemt.’

Er was dan wel professioneel toezicht, maar een ongeluk zit toch in een klein hoekje – ook in 1928. ‘Niets is bedroevender’, staat daarom in het artikel Help Snel Help Goed, ‘dan wanneer in dat geval de ooggetuigen en omstanders niet weten wat te doen voordat de arts ter plaatse is.’

Speciaal daarvoor schreef dr. H.W. Berinsohn, docent bij Eerste Hulp bij Ongelukken, tien artikeltjes, waarin hij uitlegde wat iemand moest doen indien die zich geroepen voelde tot ‘den humanen plicht tot helpen’. Les één: ‘veroorzaak als nieuwsgierige geen verkeersopstopping, doch loop niet weg wanneer u helpen kunt. Vandaag gij, morgen wij…’

Een gedichtje

Om deze EHBO-lessen nog meer aan te prijzen, werd er een speciaal gedichtje verzonnen. Na een opsomming van de meest gruwelijke ongelukken, die er tijdens de Spelen zouden kunnen voorvallen, sloot het af met:

Dààrom gaan wij voor U drukken
‘EERSTE HULP BIJ ONGELUKKEN’
‘t Wordt een interessante serie
Populaire Hulp Materie
Ziet Gij ’t Onheil geschieden
Ook Gij kunt dan hulpe bieden
Mannen, Vrouwen, Meisjes, Knapen
Voor Uw Medemensch te wapen!
Staat niet met uw mond vol tanden
Maar gebruik verstand en handen
Elk gezin en ieder huisje
Krijgt zijn eigen Roode Kruisje

En hiermee moest de Amsterdammer dan paraat genoeg zijn om al die vreemdelingen vanuit de hele wereld te ontvangen en te verzorgen. En als dat nog niet voldoende was, konden de inwoners zich melden bij de studenten van de Inlichtingendienst. De Olympische Spelen konden beginnen!