De dag dat Ajax zijn bek hield

Het is over en uit met het EK en dus gaat de columntwist De Klassieker weer fijn over Ajax en Feyenoord.  De beurt is aan Feyenoorder Jurryt van de Vooren. Jon Dahl Tomasson is geweldig!

ANP Fotoarchief

Beste Menno,

De Olympische Spelen beginnen over een maand en wij praten alweer over het nieuwe voetbalseizoen! Lastig hoor, maar gelukkig hebben we Jon Dahl Tomasson nog.

Tijdens jouw vakantie is deze Deen namelijk teruggekeerd bij Feyenoord. Net als onze collega-columnist Nico Snijders doet me dat deugd. Het is tenslotte een speler waar we prettige herinneringen aan hebben. Want voor een Feyenoorder die bepalend is voor het winnen van het kampioenschap, zoals in 1999, mogen ze me midden in de nacht wakker maken. Als zo´n speler ook nog eens een enorme bijdrage levert aan het winnen van de UEFA Cup ben ik bereid een weekje slaap over te slaan. Liever een Cup en een kampioenschap dan een eeuwfeest.

Ach, Menno, toen we nog jong waren en net waren begonnen met onze briefwisseling – het was november 2007 - had ik al zo’n goede herinnering aan Tomasson voor je beschreven. Het is zelfs mijn beste herinnering aan hem, want het speelde zich af in een actie tegen Ajax. En dat – nota bene! – in die sporthal van jullie, die grafkelder van het voetbal, de Amsterdam Arena zelf. Het was de dag dat Tomasson ervoor zorgde dat Ajax voor even zijn bek hield.

Heerlijk gênant

OK, het is alweer zeven jaar geleden, maar toen werd Ajax wel in eigen huis van de mat gespeeld door Ons Aller Feyenoord. Tomasson scoorde in die pot op hilarische wijze. Samen met twee andere Feyenoorders brak hij door op de helft van Ajax zonder één enkele Ajacied in de verre omgeving. Of toch wel: doelman Fred Grim stond geheel alleen op de helft van Ajax en zag dus drie Feyenoorders op hem afkomen, met in hun midden één bal. En die bal, Menno, lag even later achter Grim.

Na afloop sprak Grim met enkele journalisten en ik luisterde mee. Hij zei: “Ik zag Tomasson helemaal vrij op me afkomen en vervolgens gebaren naar Leonardo dat hij moest bijsluiten. Uiteindelijk scoorde Tomasson zelf. Tja, toen voelde ik me behoorlijk machteloos.”

En daarna zei hij: “Ik zag een paar keer drie man op me afkomen, ongelooflijk! Op topniveau mag dit in elk geval niet gebeuren.” Waarna Grim afdroop en terugkeerde in die sporthal, waar het tijdens die wedstrijd nog stiller was geworden dan normaal. Als geluid onder het vriespunt kan dalen, hadden de rayonhoofden van de Elfstedenvereniging die dag een tocht kunnen uitschrijven in de Arena. Het was zo stil in Amsterdam dat een dove het had kunnen horen. Sindsdien hoor ik bij de gedachte aan Tomasson opnieuw dat prachtige geluid van die stille en die ijzige Arena.

Op een mooi seizoen, Menno, met opnieuw dreunende stiltes in de Arena als Tomasson er komt spelen. Maar goed, eerst de Olympische Spelen nog - ook leuk.

Tot op de Coolsingel!

Jurryt

De Klassieker · Voetbal

permalink | ga naar reacties |

Reacties